Imam Malik : 207
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِكَانَ يُصَلِّي فِي حَائِطٍ لَهُ بِالْقُفِّ وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ الْمَدِينَةِ فِي زَمَانِ الثَّمَرِ وَالنَّخْلُ قَدْ ذُلِّلَتْ فَهِيَ مُطَوَّقَةٌ بِثَمَرِهَا فَنَظَرَ إِلَيْهَا فَأَعْجَبَهُ مَا رَأَى مِنْ ثَمَرِهَا ثُمَّ رَجَعَ إِلَى صَلَاتِهِ فَإِذَا هُوَ لَا يَدْرِي كَمْ صَلَّى فَقَالَ لَقَدْ أَصَابَتْنِي فِي مَالِي هَذَا فِتْنَةٌ فَجَاءَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ خَلِيفَةٌ فَذَكَرَ لَهُ ذَلِكَ وَقَالَ هُوَ صَدَقَةٌ فَاجْعَلْهُ فِي سُبُلِ الْخَيْرِ فَبَاعَهُ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ بِخَمْسِينَ أَلْفًا فَسُمِّيَ ذَلِكَ الْمَالُ الْخَمْسِينَ
Akɛɛ mi kɛjɛ Malik kɛjɛ [Abdullah bin Abu Bakr] ŋɔɔ, akɛ Ansar nuu ko yɛ ni sɔleɔ yɛ ebɔɔ mli yɛ Al Quf - jɔɔ lɛ mli yɛ Medina - yɛ date be mli ni eyibii lɛ ekwɛ̃ ni sa kɛha kpamɔ. Nuu lɛ kwɛ gbii lɛ aahu kɛyashi enaa kpɛ ehe, kɛkɛ ni eku esɛɛ kɛtee esɔlemɔ lɛ nɔ ekoŋŋ, shi ebafee akɛ eleee rak’ah enyiɛ efee?’ Kɛkɛ ni ekɛɛ, ‘Lɛɛlɛŋ, mikɛ minibii lɛ ená oshara, enɛ ji heguɔgbee’. Kɛkɛ ni nuu lɛ kɛ [Uthman bin Affan] ni no mli lɛ eji Kalif lɛ kpe. Ekɛɛ mi he sane, ekɛɛ, ‘Mikɛ abɔɔ lɛ ha ejurɔfeemɔ, no hewɔ lɛ okɛtsu nii yɛ jalɛ gbɛ lɛ nɔ’. Uthman bin Affan hɔ̃ɔ lɛ akpei nyɔŋmai enumɔ, no hewɔ lɛ atsɛ shikpɔŋ lɛ akɛ Al khamsin - akpei enumɔ - '.