Imam Malik : 207

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ أَنَّ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِكَانَ يُصَلِّي فِي حَائِطٍ لَهُ بِالْقُفِّ وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ الْمَدِينَةِ فِي زَمَانِ الثَّمَرِ وَالنَّخْلُ قَدْ ذُلِّلَتْ فَهِيَ مُطَوَّقَةٌ بِثَمَرِهَا فَنَظَرَ إِلَيْهَا فَأَعْجَبَهُ مَا رَأَى مِنْ ثَمَرِهَا ثُمَّ رَجَعَ إِلَى صَلَاتِهِ فَإِذَا هُوَ لَا يَدْرِي كَمْ صَلَّى فَقَالَ لَقَدْ أَصَابَتْنِي فِي مَالِي هَذَا فِتْنَةٌ فَجَاءَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ خَلِيفَةٌ فَذَكَرَ لَهُ ذَلِكَ وَقَالَ هُوَ صَدَقَةٌ فَاجْعَلْهُ فِي سُبُلِ الْخَيْرِ فَبَاعَهُ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ بِخَمْسِينَ أَلْفًا فَسُمِّيَ ذَلِكَ الْمَالُ الْخَمْسِينَ

মোক [আব্দুল্লাহ বিন আবু বকৰ]ৰ পৰা মালিকৰ পৰা কোৱা হৈছিল, যে এজন আনছাৰ মানুহ আছিল যিয়ে আল কুফত - মদিনাৰ এটা উপত্যকাত - খেজুৰৰ বতৰত নিজৰ বাৰীত নামাজ পঢ়িছিল, যাৰ ফল পকিছিল আৰু চপোৱাৰ উপযোগী আছিল। মানুহজনে আচৰিত হোৱালৈকে খেজুৰবোৰ চাই থাকিল, তাৰ পিছত তেওঁ পুনৰ নিজৰ নামাজত মনোনিৱেশ কৰিবলৈ ধৰিলে, কিন্তু দেখা গ’ল যে তেওঁ কিমান ৰাকাআত কৰিলে নাজানে?’ তেতিয়া তেওঁ ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে মোৰ ধন-সম্পত্তিৰ সৈতে মোৰ দুৰ্যোগ হৈছে, এইটো নিন্দা’। তাৰ পিছত মানুহজনে [উছমান বিন আফফান]ক লগ পালে যিজন তেতিয়াৰ খলিফা আছিল। তেওঁ মোক এই বিষয়ে ক’লে, তেওঁ ক’লে, ‘মই বাগিচাখন দান-বৰঙণিৰ বাবে দিলোঁ, গতিকে ইয়াক ধাৰ্মিকতাৰ পথত ব্যৱহাৰ কৰক’। উছমান বিন আফফানে পঞ্চাশ হাজাৰত বিক্ৰী কৰিলে, গতিকে সম্পত্তিটোৰ নাম আল খামচিন - পাঁচ হাজাৰ - ' ৰখা হ'ল।