Imam Bukhari : 3243

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الْأَسْوَدِ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ قَالَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ أَحَبَّ الْبَشَرِ إِلَى عَائِشَةَ بَعْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ وَكَانَ أَبَرَّ النَّاسِ بِهَا وَكَانَتْ لَا تُمْسِكُ شَيْئًا مِمَّا جَاءَهَا مِنْ رِزْقِ اللَّهِ إِلَّا تَصَدَّقَتْ فَقَالَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَنْبَغِي أَنْ يُؤْخَذَ عَلَى يَدَيْهَا فَقَالَتْ أَيُؤْخَذُ عَلَى يَدَيَّ عَلَيَّ نَذْرٌ إِنْ كَلَّمْتُهُ فَاسْتَشْفَعَ إِلَيْهَا بِرِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَبِأَخْوَالِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاصَّةً فَامْتَنَعَتْ فَقَالَ لَهُ الزُّهْرِيُّونَ أَخْوَالُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ وَالْمِسْوَرُ بْنُ مَخْرَمَةَ إِذَا اسْتَأْذَنَّا فَاقْتَحِمْ الْحِجَابَ فَفَعَلَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا بِعَشْرِ رِقَابٍ فَأَعْتَقَتْهُمْ ثُمَّ لَمْ تَزَلْ تُعْتِقُهُمْ حَتَّى بَلَغَتْ أَرْبَعِينَ فَقَالَتْ وَدِدْتُ أَنِّي جَعَلْتُ حِينَ حَلَفْتُ عَمَلًا أَعْمَلُهُ فَأَفْرُغُ مِنْهُ

اسان کي [عبدالله بن يوسف] ٻڌايو آهي [الليث] چيو آهي ته مون کي [ابو الاسود] ٻڌايو آهي ته [عروه بن الزبير] چيو آهي ته؛ عبدالله بن الزبير رسول الله ﷺ ۽ ابوبڪر کان پوءِ [عيشه رضي الله عنه] کي سڀ کان وڌيڪ پيارو ماڻهو هو ۽ اهو شخص به جنهن ان سان سڀ کان وڌيڪ نيڪي ڪئي. عائشه رضي الله عنها ڪڏهن به عبدالله جي طرفان ڏنل الله جي رزق مان هڪ به رزق نه روڪيو، پر هوءَ ضرور ان کي خيرات ۾ ڏيندي هئي. تنهن ڪري هڪ ڀيري ابن زبير چيو؛ 'اهو بهتر آهي ته سندس مال - وٺڻ جو وقت مقرر ڪيو وڃي'. تنهن ڪري عائشه رضي الله عنها چيو؛ 'ڇا منهنجو مال وٺڻ جو وقت مقرر ڪيو وڃي؟ جيڪڏهن مان صاف صاف چوان ته ان جو مطلب نذر آهي. تنهن ڪري عبدالله قريش جي ڪجهه ماڻهن کان خاص طور تي مامن جي طرف کان - پيغمبر صلي الله عليه وسلم کان مدد گهرڻ جي ڪوشش ڪئي ته جيئن عائشه تي دٻاءُ وجهي سگهجي. پر، عائشه رضي الله عنها پنهنجي دولت کي برقرار رکيو. بني زهره، جيڪي رسول الله صلي الله عليه وسلم جا ماما هئا، جن ۾ عبدالرحمان بن الاسود بن عبداليغوث ۽ المسوار بن مخرمہ شامل هئا، عبدالله بن زبير کي چيو، "جيڪڏهن اهي ٻئي، عبدالرحمان ۽ مسوار، عائشه رضي الله عنها سان ملڻ جي اجازت گهرن، ته انهن کي چئو ته حجاب پائڻ." پوءِ عبدالرحمان عائشه رضي الله عنها ڏانهن ڏهه قيدي موڪليا، ۽ عائشه رضي الله عنها انهن سڀني کي آزاد ڪيو. عائشه رضي الله عنها انهن کي آزاد ڪندي رهي جيستائين تعداد چاليهه تائين پهچي ويو. پوءِ عائشه رضي الله عنها چيو، "مون کي تمام گهڻي خوشي آهي جيڪڏهن مون قسم کنيو آهي ته ان تي ڪم جاري رکان جيستائين اهو مڪمل نه ٿئي."