Imam Ibnu Majah : 4064

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ مُجَالِدٍ عَنْ الشَّعْبِيِّ عَنْ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ قَالَتْصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ وَصَعِدَ الْمِنْبَرَ وَكَانَ لَا يَصْعَدُ عَلَيْهِ قَبْلَ ذَلِكَ إِلَّا يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَاشْتَدَّ ذَلِكَ عَلَى النَّاسِ فَمِنْ بَيْنِ قَائِمٍ وَجَالِسٍ فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ بِيَدِهِ أَنْ اقْعُدُوا فَإِنِّي وَاللَّهِ مَا قُمْتُ مَقَامِي هَذَا لِأَمْرٍ يَنْفَعُكُمْ لِرَغْبَةٍ وَلَا لِرَهْبَةٍ وَلَكِنَّ تَمِيمًا الدَّارِيَّ أَتَانِي فَأَخْبَرَنِي خَبَرًا مَنَعَنِي الْقَيْلُولَةَ مِنْ الْفَرَحِ وَقُرَّةِ الْعَيْنِ فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَنْشُرَ عَلَيْكُمْ فَرَحَ نَبِيِّكُمْ أَلَا إِنَّ ابْنَ عَمٍّ لِتَمِيمٍ الدَّارِيِّ أَخْبَرَنِي أَنَّ الرِّيحَ أَلْجَأَتْهُمْ إِلَى جَزِيرَةٍ لَا يَعْرِفُونَهَا فَقَعَدُوا فِي قَوَارِبِ السَّفِينَةِ فَخَرَجُوا فِيهَا فَإِذَا هُمْ بِشَيْءٍ أَهْدَبَ أَسْوَدَ قَالُوا لَهُ مَا أَنْتَ قَالَ أَنَا الْجَسَّاسَةُ قَالُوا أَخْبِرِينَا قَالَتْ مَا أَنَا بِمُخْبِرَتِكُمْ شَيْئًا وَلَا سَائِلَتِكُمْ وَلَكِنْ هَذَا الدَّيْرُ قَدْ رَمَقْتُمُوهُ فَأْتُوهُ فَإِنَّ فِيهِ رَجُلًا بِالْأَشْوَاقِ إِلَى أَنْ تُخْبِرُوهُ وَيُخْبِرَكُمْ فَأَتَوْهُ فَدَخَلُوا عَلَيْهِ فَإِذَا هُمْ بِشَيْخٍ مُوثَقٍ شَدِيدِ الْوَثَاقِ يُظْهِرُ الْحُزْنَ شَدِيدِ التَّشَكِّي فَقَالَ لَهُمْ مِنْ أَيْنَ قَالُوا مِنْ الشَّامِ قَالَ مَا فَعَلَتْ الْعَرَبُ قَالُوا نَحْنُ قَوْمٌ مِنْ الْعَرَبِ عَمَّ تَسْأَلُ قَالَ مَا فَعَلَ هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي خَرَجَ فِيكُمْ قَالُوا خَيْرًا نَاوَى قَوْمًا فَأَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ فَأَمْرُهُمْ الْيَوْمَ جَمِيعٌ إِلَهُهُمْ وَاحِدٌ وَدِينُهُمْ وَاحِدٌ قَالَ مَا فَعَلَتْ عَيْنُ زُغَرَ قَالُوا خَيْرًا يَسْقُونَ مِنْهَا زُرُوعَهُمْ وَيَسْتَقُونَ مِنْهَا لِسَقْيِهِمْ قَالَ فَمَا فَعَلَ نَخْلٌ بَيْنَ عَمَّانَ وَبَيْسَانَ قَالُوا يُطْعِمُ ثَمَرَهُ كُلَّ عَامٍ قَالَ فَمَا فَعَلَتْ بُحَيْرَةُ الطَّبَرِيَّةِ قَالُوا تَدَفَّقُ جَنَبَاتُهَا مِنْ كَثْرَةِ الْمَاءِ قَالَ فَزَفَرَ ثَلَاثَ زَفَرَاتٍ ثُمَّ قَالَ لَوْ انْفَلَتُّ مِنْ وَثَاقِي هَذَا لَمْ أَدَعْ أَرْضًا إِلَّا وَطِئْتُهَا بِرِجْلَيَّ هَاتَيْنِ إِلَّا طَيْبَةَ لَيْسَ لِي عَلَيْهَا سَبِيلٌ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى هَذَا يَنْتَهِي فَرَحِي هَذِهِ طَيْبَةُ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا فِيهَا طَرِيقٌ ضَيِّقٌ وَلَا وَاسِعٌ وَلَا سَهْلٌ وَلَا جَبَلٌ إِلَّا وَعَلَيْهِ مَلَكٌ شَاهِرٌ سَيْفَهُ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ

[মুহাম্মাদ বিন আব্দুল্লাহ বিন নুমাইৰে] আমাক [মোৰ পিতৃয়ে] আমাক [ইছমাইল বিন আবু খালিদ] [মুজালিদ]ৰ পৰা [আছ চিয়া’বি]ৰ পৰা [ফাতিমাহ বিন্ত কাইছ]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যিজনে কৈছিল, ‘এদিন আল্লাহৰ ৰাছুল (ছাঃ)য়ে নামাজ পঢ়িছিল আৰু তাৰ পিছত মঞ্চত উঠিছিল, যদিও তেওঁ সাধাৰণতে ওপৰলৈ নাযায় তাৰ ঠিক আগতে, শুকুৰবাৰৰ বাহিৰে। গতিকে সেইটোৱে তেওঁলোকৰ বাবে পৰিৱেশটো গম্ভীৰ যেন লাগিল। সেই সময়ত যেতিয়া কোনোবাই যাবলৈ ওলাইছিল আৰু আন কিছুমান এতিয়াও বহি আছিল, তেতিয়া তেওঁ হাতেৰে মানুহবোৰক আকৌ বহিবলৈ ইংগিত দিলে। তেওঁ ক’লে, ‘আল্লাহৰ কচম, মই মোৰ ঠাইত বহি থকা নাই কাৰণ এনেকুৱা কিবা এটা আছে যিটো আপোনালোক সকলোৰে বাবে উপকাৰী, আপোনালোকক আচৰিত কৰিবলৈ বা চিন্তিত কৰিবলৈ। কিন্তু তমিম আদ দাৰীয়ে মোৰ ওচৰলৈ আহিছে এনে এটা খবৰ লৈ যিয়ে মোক টোপনি যাব নোৱাৰিলে, আনন্দ আৰু সুখৰ বাবে। গতিকে আপোনাৰ নবীৰ সুখ আপোনালোকৰ লগত ভাগ কৰিব বিচাৰিছো।' জানি থওক যে তামিম আদ দাৰীৰ ককাকৰ পুতেকে মোক জনাইছিল যে বতাহে তেওঁলোকৰ জাহাজখন অচিনাকি দ্বীপৰ ফালে নিৰ্দেশ দিছে। তাৰ পাছত মূল নাওখনৰ সৰু নাও এখনত বহিল। তাৰ পাছত তেওঁলোকে নাওখনত উঠি ওলাই গ’ল। হঠাৎ সিহঁতৰ মুখামুখি হ’ল ডাঠ, ক’লা চুলিৰ মূৰ্তি এটাৰ সৈতে, তাৰ পিছত সিহঁতে জীৱটোক ক’লে, ‘আপুনি কোন? ' তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'মই আল জাছাছা।' তেওঁলোকে আকৌ সুধিলে, 'আপোনাৰ কথা কওকচোন!' তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘মই নহয়নে যিয়ে আপোনাক অৱগত কৰিম আৰু লগতে আপোনাক কিবা এটা কথাও সুধিম, কিন্তু তাত এটা গুহা আছে আৰু আপুনি চমুকৈ দেখিছে। গতিকে আহক, কাৰণ তাত এজন মানুহ আছে যিয়ে তোমাৰ খবৰ বিচাৰি হাহাকাৰ কৰে আৰু তেওঁও তোমাক ক’ব।' গতিকে তেওঁলোকে গুহাটোৰ ওচৰলৈ গৈ প্ৰশ্ন কৰা মানুহজনক লগ পালে। হঠাতে তেওঁলোকে এজন মানুহক দেখিলে যিজনক শক্তিশালী বান্ধোনেৰে শিকলিৰে বান্ধি থোৱা আছিল আৰু তেওঁক অতি দুখী যেন লাগিছিল। ব্যক্তিজনে তেওঁলোকক ক’লে, ‘আপুনি ক’ৰ পৰা আহিছে? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, ‘চিৰিয়া দেশৰ পৰা।’ তেওঁ আকৌ সুধিলে, 'আৰবসকলে কি কৰিছে?' ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'আমি আৰব জাতিৰ এটা জনগোষ্ঠী। গতিকে আপুনি কি সুধিব বিচাৰে? ' তেওঁ ক'লে, 'আপোনাৰ ওচৰ-চুবুৰীয়াৰ পৰা পঠোৱা মানুহ এজনে কি কৰিলে? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, ‘বাৰু, তেওঁ নিজৰ লোকসকলৰ বিৰুদ্ধে গৈছিল, গতিকে আল্লাহে তেওঁক তেওঁলোকৰ ওপৰত জয়ী কৰিছিল। এতিয়া, তেওঁলোকৰ সকলো কাম একে - এটা -, তেওঁলোকৰ দেৱতা এক আৰু তেওঁলোকৰ ধৰ্ম এক'। গুহাত থকা মানুহজনে সুধিলে, ‘আইন জাঘৰ - ছামৰ দেশৰ বসন্তই - কি কৰিলে? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'বসন্তৰ পানীৰ সহায়ত তেওঁলোকৰ গছ-গছনিত পানী দিয়া হয় আৰু তেওঁলোকৰ পিয়াহ দূৰ হয়'। তেওঁ আকৌ সুধিলে, ‘আম্মান আৰু বৈছানৰ মাজৰ গছজোপা কি কৰা হ’ল? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'গছজোপাই প্ৰতি বছৰে ফল দিয়ে'। তেওঁ আকৌ সুধিলে, ‘আট থাবাৰিয়াহ হ্ৰদৰ অৱস্থা কেনেকুৱা? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, '-পানী- পানীৰ প্ৰচুৰতাৰ বাবে কাষলৈ ওফন্দি উঠে। আৰু তিনিটা ফাটি উশাহ এৰিলে'। মানুহজনে ক’লে, ‘মই যদি মোৰ বান্ধোনৰ পৰা মুক্ত হ’লোহেঁতেন তেন্তে মই এখনো মাটি এৰি নাযাওঁ কিন্তু থায়িবাহৰ বাহিৰে দুখন ভৰিৰে ৰৈ দিলোঁহেঁতেন, কাৰণ মই তাত ৰৈ থাকিব নোৱাৰো’। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, এইখিনিতে মোৰ আনন্দৰ অন্ত পৰিল। আৰু এইখন এখন ভাল -পবিত্ৰ- দেশ। যিজনৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, যাৰ মাজত কোনো সংকীৰ্ণ বা বহল পথ, সমতল বা পৰ্বত নাই কিন্তু তাৰ ওপৰত এজন ফেৰেস্তা আছে যিয়ে কিয়ামতৰ দিনলৈকে নিজৰ তৰোৱাল টানে'।