Imam Ibnu Majah : 3910

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُوسَى الْأَشْيَبُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ بَهْدَلَةَ عَنْ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ خَرَشَةَ بْنِ الْحُرِّ قَالَقَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَجَلَسْتُ إِلَى شِيَخَةٍ فِي مَسْجِدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ شَيْخٌ يَتَوَكَّأُ عَلَى عَصًا لَهُ فَقَالَ الْقَوْمُ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا فَقَامَ خَلْفَ سَارِيَةٍ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُ قَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ كَذَا وَكَذَا قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الْجَنَّةُ لِلَّهِ يُدْخِلُهَا مَنْ يَشَاءُ وَإِنِّي رَأَيْتُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رُؤْيَا رَأَيْتُ كَأَنَّ رَجُلًا أَتَانِي فَقَالَ لِي انْطَلِقْ فَذَهَبْتُ مَعَهُ فَسَلَكَ بِي فِي نَهْجٍ عَظِيمٍ فَعُرِضَتْ عَلَيَّ طَرِيقٌ عَلَى يَسَارِي فَأَرَدْتُ أَنْ أَسْلُكَهَا فَقَالَ إِنَّكَ لَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا ثُمَّ عُرِضَتْ عَلَيَّ طَرِيقٌ عَنْ يَمِينِي فَسَلَكْتُهَا حَتَّى إِذَا انْتَهَيْتُ إِلَى جَبَلٍ زَلَقٍ فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَّلَ بِي فَإِذَا أَنَا عَلَى ذُرْوَتِهِ فَلَمْ أَتَقَارَّ وَلَمْ أَتَمَاسَكْ وَإِذَا عَمُودٌ مِنْ حَدِيدٍ فِي ذُرْوَتِهِ حَلْقَةٌ مِنْ ذَهَبٍ فَأَخَذَ بِيَدِي فَزَجَّلَ بِي حَتَّى أَخَذْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَالَ اسْتَمْسَكْتَ قُلْتُ نَعَمْ فَضَرَبَ الْعَمُودَ بِرِجْلِهِ فَاسْتَمْسَكْتُ بِالْعُرْوَةِ فَقَالَ قَصَصْتُهَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَأَيْتَ خَيْرًا أَمَّا الْمَنْهَجُ الْعَظِيمُ فَالْمَحْشَرُ وَأَمَّا الطَّرِيقُ الَّتِي عُرِضَتْ عَنْ يَسَارِكَ فَطَرِيقُ أَهْلِ النَّارِ وَلَسْتَ مِنْ أَهْلِهَا وَأَمَّا الطَّرِيقُ الَّتِي عُرِضَتْ عَنْ يَمِينِكَ فَطَرِيقُ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَأَمَّا الْجَبَلُ الزَّلَقُ فَمَنْزِلُ الشُّهَدَاءِ وَأَمَّا الْعُرْوَةُ الَّتِي اسْتَمْسَكْتَ بِهَا فَعُرْوَةُ الْإِسْلَامِ فَاسْتَمْسِكْ بِهَا حَتَّى تَمُوتَ فَأَنَا أَرْجُو أَنْ أَكُونَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَإِذَا هُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ

Al à dit [Abu Bakr bin Abu Syaibah] al à dit [Al Hasan bin Musa Al Asyaib] al à contât [Hammad bin Salamah] di [Ashim bin Bahdalah] di [Al Musayyab bin Rafi’] di [Kharasyah bin Al Hur] al à dit; ‘O rivài a Medine, daspò o mi soi sielzût cun diviers gjenitôrs inte moschee dal Profete. Di colp un vecjo al vignì apogjât su la sô cjane, e la int e disè; ‘Cui che al vûl viodi un resident dal cîl alore al cjale cheste persone! ' La persone e si alçà e e preà dôs rak'ah daûr dal pilastri de moschee. O mi soi svicinât e o ai dit: ‘Cualchidun al à contât di te in chest mût e in chest mût’. L’om al rispuindè: ‘Laude a Allah, il cîl al è di Allah e Al met dentri cui che al vûl. Savê che al timp dal Rasulullah o ai vût un sogn, o ai viodût come se un om al ves cjatât me e al mi ves dit: ‘Va! ’ Dopo o jeri lât cun lui e al mi puartà dilunc di un puest luminôs e grant, daspò al mi mostrà un cjamin a çampe, e o voleve cjaminâ dilunc chel cjamin. Duncje l’om che al jere cun me al disè; ‘Invezit no sês tra di lôr’. Dopo mi comparì un sentier a drete, cussì o cjaminà dilunc dal sentier fin che o rivài a une mont che no rivave a cjaminâ. All’incuntrari l’om al mi cjapà la man e mi sburtà, e in mût inspietât al vignì fûr che o jeri al colm cussì no mi podevi inclinâ indaûr o tignî sù. Al è vignût fûr che al jere un sfueut di fier parsore de spice che al jere fat di aur, cussì al mi à cjapât la man e al mi à butât in mût che o jeri daûr a tignî sù une cuarde. Dopo al domandà: ‘Tu âs tignût sù? O ai rispuindût: ‘Sì’. Po dopo al butà il pal e jo o tignì la cuarde. La persone e disè; 'Dopo o lu ai contât al Rasulullah, al à dit: 'Tu âs someât un bon somei. Il puest che al è luminôs e grant al è il cjamp di Mahsyar. Intant, la strade mostrade a çampe e je la strade dai abitants dal infier, e no tu sês un dai siei abitants. Intant, la strade mostrade a vôs drete e je la strade a vôs drete, che e je la strade de int dal cîl. La mont che no si pues cjaminâ e je la dimore dai martîrs, e la cuarde che si ten sù e je l’Islam. Duncje tignî ben fin che la muart no ti cjape.’ Duncje, o speri di deventâ un resident dal paradîs’. Al è vignût fûr che il vecjo al jere [Abdullah bin Salam]’.