Imam Bukhari : 2799

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ بْنِ أَبِي زَائِدَةَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَهْطًا مِنْ الْأَنْصَارِ إِلَى أَبِي رَافِعٍ لِيَقْتُلُوهُ فَانْطَلَقَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَدَخَلَ حِصْنَهُمْ قَالَ فَدَخَلْتُ فِي مَرْبِطِ دَوَابَّ لَهُمْ قَالَ وَأَغْلَقُوا بَابَ الْحِصْنِ ثُمَّ إِنَّهُمْ فَقَدُوا حِمَارًا لَهُمْ فَخَرَجُوا يَطْلُبُونَهُ فَخَرَجْتُ فِيمَنْ خَرَجَ أُرِيهِمْ أَنَّنِي أَطْلُبُهُ مَعَهُمْ فَوَجَدُوا الْحِمَارَ فَدَخَلُوا وَدَخَلْتُ وَأَغْلَقُوا بَابَ الْحِصْنِ لَيْلًا فَوَضَعُوا الْمَفَاتِيحَ فِي كَوَّةٍ حَيْثُ أَرَاهَا فَلَمَّا نَامُوا أَخَذْتُ الْمَفَاتِيحَ فَفَتَحْتُ بَابَ الْحِصْنِ ثُمَّ دَخَلْتُ عَلَيْهِ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ فَأَجَابَنِي فَتَعَمَّدْتُ الصَّوْتَ فَضَرَبْتُهُ فَصَاحَ فَخَرَجْتُ ثُمَّ جِئْتُ ثُمَّ رَجَعْتُ كَأَنِّي مُغِيثٌ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ وَغَيَّرْتُ صَوْتِي فَقَالَ مَا لَكَ لِأُمِّكَ الْوَيْلُ قُلْتُ مَا شَأْنُكَ قَالَ لَا أَدْرِي مَنْ دَخَلَ عَلَيَّ فَضَرَبَنِي قَالَ فَوَضَعْتُ سَيْفِي فِي بَطْنِهِ ثُمَّ تَحَامَلْتُ عَلَيْهِ حَتَّى قَرَعَ الْعَظْمَ ثُمَّ خَرَجْتُ وَأَنَا دَهِشٌ فَأَتَيْتُ سُلَّمًا لَهُمْ لِأَنْزِلَ مِنْهُ فَوَقَعْتُ فَوُثِئَتْ رِجْلِي فَخَرَجْتُ إِلَى أَصْحَابِي فَقُلْتُ مَا أَنَا بِبَارِحٍ حَتَّى أَسْمَعَ النَّاعِيَةَ فَمَا بَرِحْتُ حَتَّى سَمِعْتُ نَعَايَا أَبِي رَافِعٍ تَاجِرِ أَهْلِ الْحِجَازِ قَالَ فَقُمْتُ وَمَا بِي قَلَبَةٌ حَتَّى أَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرْنَاهُ

ကျွန်ုပ်တို့အား [အလီ ဘင် မွတ်စလင်] မှ [ယဟ်ယာ ဘင် ဇကရီယာ ဘင် အဘီ ဇိုင်ဒါ] မှ [အဘူ အီရှက်] မှ [အယ်လ် ဘာရာ ဘင် အာဇစ်ဘ် ရဒ်လီလ္လာဟု အန်ဟူမာ] မှ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားခဲ့သည်မှာ၊ ရစူလွလ္လာဟု အလိုင်ဟီ ဝါစလမ်သည် အန်ဆာလူမျိုးများထဲမှ တပ်သားတစ်စုကို အဘူ ရိုဖီနှင့်တွေ့ဆုံရန် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုသတ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ခံတပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူက “ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် သူတို့၏တိရစ္ဆာန်များကို ချည်နှောင်ထားသောနေရာကို ဝင်ရောက်ခဲ့သည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူက “ပြီးတော့ သူတို့သည် ခံတပ်တံခါးများကို ပိတ်လိုက်ကြသည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏မြည်းများ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သိရှိသွားသောကြောင့် မြည်းကို ရှာဖွေရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ထွက်လာသောလူများနှင့်အတူ ထွက်သွားပြီး ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ မြည်းကို ရှာဖွေနေကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့ ရရှိခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ခံတပ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ညအတွက် တံခါးကို ပိတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်မြင်သည့်အတိုင်း တံခါးသော့တွင် သော့များကို ထည့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် သော့များကိုယူ၍ တံခါးဖွင့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကိုတွေ့ဆုံပြီး “အို အဘူ ရိုဖီ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ကျွန်မ အသံပြောင်းသွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပြန်ဖြေတယ်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းရဲ့အမေအတွက် ဝမ်းနည်းစရာပဲ" လို့ ကျွန်မက မေးလိုက်တယ်။ "မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ သူက ပြန်ဖြေတယ်။ "မသိဘူး။ ငါ့ထဲကို ဝင်လာတဲ့ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ" လို့ သူက ပြန်ဖြေတယ်။ သူက "ဒါနဲ့ သူ့ဗိုက်ကို ဓားနဲ့ထိုးပြီး အရိုးကျိုးသွားတဲ့အထိ သူ့ဗိုက်ကို လှီးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ခဲ့ပေမယ့် ခံတပ်ကနေ ဆင်းနိုင်ဖို့ သူတို့ရဲ့လှေကားကို သွားတဲ့အချိန်အထိ ကျွန်မ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ လဲကျပြီး ခြေထောက် ကြွက်သား ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ပြီးတော့ အပြင်ထွက်ပြီး အဖော်တွေနဲ့ တွေ့တယ်။ ကျွန်မက "မနေ့ညက ကျွန်မ ညည်းသံကြားလို့ နိုးလာတယ်၊ ဟီဂျာဇ်မြို့က ကုန်သည် အဘူ ရာဖီရဲ့ ညည်းသံကြားလို့ နိုးလာတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပေမယ့် ကြွက်သားတွေ ဒဏ်ရာရလို့ နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။ တမန်တော်မြတ် (ဆွ) ထံသွားပြီး ကျွန်မတို့က အဖြစ်အပျက်ကို သူ့ကို ပြောပြတဲ့အထိပေါ့။