इमाम इब्न माजह : 2722

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَتَزَوَّجَ رَبَابُ بْنُ حُذَيْفَةَ بْنِ سَعِيدِ بْنِ سَهْمٍ أُمَّ وَائِلٍ بِنْتَ مَعْمَرٍ الْجُمَحِيَّةَ فَوَلَدَتْ لَهُ ثَلَاثَةً فَتُوُفِّيَتْ أُمُّهُمْ فَوَرِثَهَا بَنُوهَا رِبَاعًا وَوَلَاءَ مَوَالِيهَا فَخَرَجَ بِهِمْ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ إِلَى الشَّامِ فَمَاتُوا فِي طَاعُونِ عَمْوَاسٍ فَوَرِثَهُمْ عَمْرُو وَكَانَ عَصَبَتَهُمْ فَلَمَّا رَجَعَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ جَاءَ بَنُو مَعْمَرٍ يُخَاصِمُونَهُ فِي وَلَاءِ أُخْتِهِمْ إِلَى عُمَرَ فَقَالَ عُمَرُ أَقْضِي بَيْنَكُمْ بِمَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ مَا أَحْرَزَ الْوَلَدُ وَالْوَالِدُ فَهُوَ لِعَصَبَتِهِ مَنْ كَانَ قَالَ فَقَضَى لَنَا بِهِ وَكَتَبَ لَنَا بِهِ كِتَابًا فِيهِ شَهَادَةُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَزَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ وَآخَرَ حَتَّى إِذَا اسْتُخْلِفَ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ مَرْوَانَ تُوُفِّيَ مَوْلًى لَهَا وَتَرَكَ أَلْفَيْ دِينَارٍ فَبَلَغَنِي أَنَّ ذَلِكَ الْقَضَاءَ قَدْ غُيِّرَ فَخَاصَمُوا إِلَى هِشَامِ بْنِ إِسْمَعِيلَ فَرَفَعَنَا إِلَى عَبْدِ الْمَلِكِ فَأَتَيْنَاهُ بِكِتَابِ عُمَرَ فَقَالَ إِنْ كُنْتُ لَأَرَى أَنَّ هَذَا مِنْ الْقَضَاءِ الَّذِي لَا يُشَكُّ فِيهِ وَمَا كُنْتُ أَرَى أَنَّ أَمْرَ أَهْلِ الْمَدِينَةِ بَلَغَ هَذَا أَنْ يَشُكُّوا فِي هَذَا الْقَضَاءِ فَقَضَى لَنَا فِيهِ فَلَمْ نَزَلْ فِيهِ بَعْدُ

[अबू बक्र बिन अबू शयाह] यांनी आम्हाला सांगितले; [अबू उसामा] यांनी आम्हाला सांगितले; आम्हाला [हुसैन अल-मुअ'लिम] यांनी [अम्रु बिन शु'ऐब] यांच्याकडून, त्यांनी त्यांच्या वडिलांकडून, त्यांनी त्यांच्या आजोबांकडून सांगितले की: "रबाब बिन्त हुदैफा बिन्त सा'द बिन्त सह्म, वail बिन्त म'मार अल-जुमहिआह यांची आई, यांचा विवाह झाला होता. रबाब यांनी तीन मुलांना जन्म दिला, नंतर त्यांची आई निधन पावली. तिच्या मुलांना त्यांच्या आईकडून वारसाहक्काने एक घर आणि एक दास मिळाले. नंतर अम्रु बिन आश त्यांच्यासोबत सिरियाकडे निघाला, परंतु ते अम्वास प्रदेशात कुष्ठरोगामुळे मरण पावले. अशाप्रकारे अम्रु त्यांचा वारसदार झाला कारण तो त्यांच्या कुटुंबातील सदस्य होता; जेव्हा अम्रु बिन आश परत आला, तेव्हा बनी मामर त्यांच्या बहिणीच्या दासाच्या उपस्थितीबाबत उमर यांच्याकडे निषेध करण्यासाठी आले. [उमर] म्हणाले: 'मी अल्लाहच्या प्रेषितांकडून (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ऐकलेल्या गोष्टींनुसार निर्णय देतो; मी अल्लाहच्या प्रेषितांना (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) असे म्हणताना ऐकले: "मुलगा आणि वडिलांकडून मिळालेले संपत्ती त्यांच्या वारसांकडे जाते, ते कोणीही असोत."' (उमर) यांनी आमच्यासाठी असेच निर्णय दिले. उमर यांनी आम्हाला एक दस्तऐवजही लिहून पाठवला होता ज्यात अब्दुर्रहमान बिन औफ, जैद बिन साबित आणि इतरांच्या साक्षी होत्या, जेणेकरून जेव्हा अब्दुल मलिक बिन मरवान खलीफा झाला, तेव्हा एका दासाचा मृत्यू झाला. त्या दासाने दोन हजार दीनार मागे सोडले. मग मला ऐकायला मिळाले की हा कायदेशीर निर्णय बदलण्यात आला आहे. त्यांनी नंतर हिशाम बिन इस्माईल यांच्याकडे तक्रार केली, आणि आम्ही अब्दुल मलिक यांच्याकडे तक्रार केली; आम्ही उमर यांचा पत्र घेऊन त्यांच्याकडे गेलो. अब्दुल मलिक म्हणाले: 'माझ्या मते हा कायदेशीर निर्णय निर्विवाद आहे; मला मदीनाचे लोक, ज्यांच्यापर्यंत हा निर्णय पोहोचला आहे, त्यावर शंका करताना दिसत नाहीत.' त्यानंतर त्यांनी आमच्यासाठी हा निर्णय कायम ठेवला, आणि ते तेव्हापासून तसेच राहिले आहे.'