Imam Ibnu Majah : 2320

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ خِلَاسٍ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّهُ ذَكَرَ أَنَّ رَجُلَيْنِ ادَّعَيَا دَابَّةً وَلَمْ يَكُنْ بَيْنَهُمَا بَيِّنَةٌ فَأَمَرَهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَسْتَهِمَا عَلَى الْيَمِينِ

Al à contât [Abu Bakr bin Abu Syaibah] al à dit, al à contât [Khalid bin Al Harith] al à dit, al à contât [Dit bin Abu Arubah] di [Qatadah] di [Khilas] di [Abu Rafi'] di [Abu Hurairah] al à menzonât che a jerin doi oms che a sostignivin di vê une animâl tra di lôr. Duncje il Profete al ordenà ai doi di tirâ fûr la sorte su la fonde di un jurament.