Imam Ibnu Majah : 2057

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ أَنْبَأَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ هِلَالَ بْنَ أُمَيَّةَ قَذَفَ امْرَأَتَهُ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِشَرِيكِ ابْنِ سَحْمَاءَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْبَيِّنَةَ أَوْ حَدٌّ فِي ظَهْرِكَ فَقَالَ هِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنِّي لَصَادِقٌ وَلَيُنْزِلَنَّ اللَّهُ فِي أَمْرِي مَا يُبَرِّئُ ظَهْرِي قَالَ فَنَزَلَتْ{ وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلَّا أَنْفُسُهُمْ حَتَّى بَلَغَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ }فَانْصَرَفَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمَا فَجَاءَا فَقَامَ هِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ فَشَهِدَ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ أَنَّ أَحَدَكُمَا كَاذِبٌ فَهَلْ مِنْ تَائِبٍ ثُمَّ قَامَتْ فَشَهِدَتْ فَلَمَّا كَانَ عِنْدَ الْخَامِسَةِ{ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنْ الصَّادِقِينَ }قَالُوا لَهَا إِنَّهَا لَمُوجِبَةٌ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَتَلَكَّأَتْ وَنَكَصَتْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهَا سَتَرْجِعُ فَقَالَتْ وَاللَّهِ لَا أَفْضَحُ قَوْمِي سَائِرَ الْيَوْمِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْظُرُوهَا فَإِنْ جَاءَتْ بِهِ أَكْحَلَ الْعَيْنَيْنِ سَابِغَ الْأَلْيَتَيْنِ خَدَلَّجَ السَّاقَيْنِ فَهُوَ لِشَرِيكِ ابْنِ سَحْمَاءَ فَجَاءَتْ بِهِ كَذَلِكَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَوْلَا مَا مَضَى مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ لَكَانَ لِي وَلَهَا شَأْنٌ

Dywedwyd wrthym [Muhammad bin Bashyar] dywedodd, dywedwyd wrthym [Ibn Abu Adi] dywedodd, adroddwyd i ni [Hisyam bin Hassan] dywedodd, dywedwyd wrthym [Ikrimah] gan [Ibn Abbas] dywedodd, 'Cyhuddwyd Hilal bin Umayyah ei wraig o gael perthynas â Syarik bin Sahma ym mhresenoldeb y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam. Felly, dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Rydych chi'n darparu tystiolaeth, neu a gewch chi gosb had?! Yna dywedodd Hilal bin Umayyah, 'Wrth yr Un a'ch anfonodd gyda'r gwir, rwy'n dweud y gwir yn wir. Ac yn sicr bydd Allah yn datgelu adnod a fydd yn fy rhyddhau o gosb had'. Dywedodd Ibn Abbas, 'Felly daeth yr adnod i lawr: '-A'r rhai sy'n cyhuddo eu gwragedd o -odinebu-, er nad oes ganddynt dystion heblaw amdanynt eu hunain-' tan y pumed adnod '-a -llw-: bod melltith Allah arni os yw ei gŵr yn un o'r bobl wirion-'. Yna trodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam ac anfonodd negesydd i alw'r ddau ohonynt - Hilal a'i wraig -, a daethant. Yna safodd Hilal bin Umayyah i fyny a thystio, yna dywedodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Yn wir, mae Allah yn gwybod bod rhai ohonoch yn dweud celwydd, felly a oes unrhyw un sydd eisiau edifarhau - cyn iddi fod yn rhy hwyr -?' ar ôl hynny safodd ei wraig i fyny hefyd a thystio. Felly pan ddaw i'r pumed -llw- '-y bydd Allah yn ei melltithio os yw ei gŵr yn un o'r bobl gyfiawn-'. Dywedodd y Cymdeithion, 'Bydd yr adnod yn sicr o daro'r fenyw honno, rhaid iddi gael ei chael'. Dywedodd Ibn Abbas, 'Oesodd y ddynes ac aeth yn ôl ac ymlaen nes i ni feddwl y byddai hi'n dychwelyd - edifarhau-. Ond yn lle hynny dywedodd, 'Yn wir ni fydd fy mhobl yn lwcus drwy'r dydd'. Ar ôl hynny dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Edrychwch ar y ddynes honno, os yw hi'n rhoi genedigaeth i blentyn â llygaid duon, pen-ôl mawr a'r ddwy llo hefyd yn fawr, yna dyna blentyn Sharik bin Sahma'. Ac fe roddodd y ddynes enedigaeth i'r plentyn mewn gwirionedd fel y dywedodd, felly dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Oni bai am y darpariaethau a nodir yn Llyfr Allah, byddai problemau'n sicr rhyngof fi a hi'.