Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Bukhari : 2529

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ وَمَرْوَانَ يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَاخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةٌ فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ وَسَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ فَأَلَحَّتْ فَقَالُوا خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعَطَشُ فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَيٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَيٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ وَمَعَهُمْ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنْ الْبَيْتِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمْ الْحَرْبُ وَأَضَرَّتْ بِهِمْ فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا وَإِلَّا فَقَدْ جَمُّوا وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلًا فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لَا حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَيْءٍ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْيِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَيْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي قَالُوا لَا قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظَ فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَيَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِيهِ قَالُوا ائْتِهِ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَيْ مُحَمَّدُ أَرَأَيْتَ إِنْ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنْ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الْأُخْرَى فَإِنِّي وَاللَّهِ لَأَرَى وُجُوهًا وَإِنِّي لَأَرَى أَوْشَابًا مِنْ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ امْصُصْ بِبَظْرِ اللَّاتِ أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلَا يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لَأَجَبْتُكَ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَقَالَ أَيْ غُدَرُ أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَتَلَهُمْ وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا الْإِسْلَامَ فَأَقْبَلُ وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَيْءٍ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَيْنَيْهِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نُخَامَةً إِلَّا وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ وَإِذَا أَمَرَهُمْ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَيْ قَوْمِ وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُحَمَّدًا وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلَّا وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ وَإِذَا أَمَرَهُمْ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ فَاقْبَلُوهَا فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِيهِ فَقَالُوا ائْتِهِ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا فُلَانٌ وَهُوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلَاءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنْ الْبَيْتِ فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنْ الْبَيْتِ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ فَقَالَ دَعُونِي آتِيهِ فَقَالُوا ائْتِهِ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا مِكْرَزٌ وَهُوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا فَدَعَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكَاتِبَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنْ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لَا نَكْتُبُهَا إِلَّا بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ثُمَّ قَالَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنْ الْبَيْتِ وَلَا قَاتَلْنَاكَ وَلَكِنْ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ لَا يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَا تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنْ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لَا يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ إِلَّا رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْ

Al à dit [Abdullah bin Mohammad] al à dit ['Abdur Rozzaq] al à dit [Ma'mar] al à dit che al à dit [Az Zuhriy] al à dit che al à dit [Urwah bin Az Zubair] di [Al Miswar bin Makhramah] e [Marwan] dulà che ogni altri naradôr al à confermât il, Il Rasulullah al partì al timp dal acuardi Hudaibiyah fin cuant che a jerin intal mieç dal lôr viaç il Profete al disè: 'Invezit, Khalid bin Al Walid al jere inte zone di al-Ghomim supervisionant la cavalarie dai Quraysh in prime linie su la strade de trupe. aes trupis di Khalid -'. Par Allah, Khalid nol saveve de lôr presince - i Quraysh - fintant che cuant che a jerin tal cuartîr gjenerâl des trupis, Khalid al corè di corse par fâ spaventâ i Quraysh. Il Profete sallallaahu alaihi wasallam al cjaminà fin che cuant che a rivarin suntune culine dulà che a stavin cjaminant in discjaden, il so camêl si fermà e al rugnà. Duncje la int e disè: ‘Alçati, alçati, vadin’. Ma il camêl al rugnave ancjemò. Po dopo a àn dit: ‘Il camêl di Al-Qushwa al è in stiri, il camêl di Al-Qushwa al è in stiri’. Duncje il Profete sallallaahu alaihi wasallam al disè: ‘al-Qushwa’ nol si è dismantelât parcè che nol jere intal so caratar ma al jere frenât di Chel che al frenà l’esercit dai elefants’. Po dopo Al disè: ‘Par Chel che intes sôs mans e je la mê anime, a no mi domandin une singule azion che e fasarà glorificâ i onôrs di Allah ma o la complirai cun sigurece’. Po dopo Al lu cjaminà e il camêl al si alçà. Il naratôr al disè: Duncje al ju lassà - cjaminant indenant - fin che si fermà ae fin di Hudaibiyah sul ôr di un poç cun pocje aghe dulà che la int e si sburtave ator di lui. Nol fo tant timp che la int e si cjatà dongje di lui e la aghe e finì e a segnalarin la lôr sete al Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam. Duncje al gjavà fûr une frece de sô fodre e al ordenà di metilu li. Duncje par Allah, dopo di chel il poç al continuà a fâ corsi aghe dolce par lôr fin che a no àn bevût di jê. Cuant che a jerin in cheste situazion, Budail bin Warqo’ Al Khuza’iy al rivà a colp insiemi cuntun grup di personis dal so popul, ven a stâi la tribù Khuza’ah. Prime a jerin personis di fidance dal Profete de popolazion Tihamah. Al disè: “Invezit, o ai lassât fermâ Ka’ab bin Lu’ay e Amir bin Lu’ay par cjapâ aghe inte tiere di Hudaibiyah. Insiemi cun lôr a jerin diviers camêi che a vevin apene parturît che a stavin ancjemò dant il lat ai lôr vitui e a jerin maris compagnadis dai lôr vitui. A scombataran e a ostacolaran il Maestro di Baitulloh. Duncje Al disè: ‘Invezit, no jerin vignûts a combati cuintri nissun, ma o jerin vignûts a puartâ indenant il pelegrinaç Umrah. E invezit il popul Quraysh al jere stât indebilît e al veve vût pierditis in gracie de vuere. Se a vuelin, o lis darò timp par passâ in mût libar cence nissun ostruzion jenfri di me e i umans. Se o vinç, se a vuelin a puedin convertîsi al -Islam-, une religjon che e je stade cjapade dentri di une vore di personis. Se a no vuelin, a puedin riposâ de fadie di combati. In ogni câs, se a son reticents -di cheste ufierte-, alore in gracie di Chel che intes sôs mans e je la mê anime, o scombatarò pardabon intal non di cheste religjon fintant che cui che al vinç prin e pardabon Allah al puartarà indenant i siei afârs’. Duncje Budail al disè: ‘O lis dirai ce che tu âs dit prime’. Il naradôr al disè; Duncje al le dai Quraysh e al disè: ‘Invezit, o jerin vignûts daûr di te dopo vê cjatât chest om dulà che o vin sintût ce che al veve dit. Se tu âs di spiegâ chês peraulis, o lu fasarìn’. I ignorants di lôr a disin: ‘No vin bisugne di nissune notizie di te’. E lis personis che i savis di lôr a disevin: ‘Trasmeti ce che tu âs sintût di lui’. Lui - Budail - al disè: ‘O lu ai sintût dî chest e chest, daspò al à comunicât a lôr ce che al veve dit il Profete. Duncje Urwah bin Mas’ud al si alçà e al disè: ‘O int, no sês gjenitôrs?’. A àn rispuindût: ‘Sì, al è just’. Al disè di gnûf: ‘O no son un fi -di to-? ' A àn rispuindût: 'Sì, al è just'. Po dopo al domandà di gnûf: ‘Mi suspietis?’. A àn rispuindût: ‘No’. Al tornà a dî: “No savês che une volte o ai domandât jutori al popul Ukazh e daspò cuant che a jerin reticents, o soi vignût daûr di te cu la mê famee, i me fîs e chei che a mi ubidivin?” A àn rispuindût: ‘Sì, al è just’. Al disè: ‘Pardabon chest om al à ufrît une oferte savie cussì acetale e lassâmi cjatâlu’. A disèrin: ‘Va a cjatal’. Cussì al Lui incuintrà e daspò al fevelà cul Profete, daspò il Profete al disè come che al disè a Budail. Po dopo in chel timp Urwah al disè: ‘O Muhammed, ce pensis se tu finissis i afârs dal to popul, tu âs mai sintût fevelâ di cualchidun tra i araps che lu vedi fat prin di te? Se al fos alc di altri, par Allah, o varès viodût diviersis figuris, e ancje diviers grups di personis daûr che a ti varessin evitât e lassât’. Cussì Abu Bakr i disè: ‘Cierdi la bocje! . Scaparìn e lu lassarìn indaûr?’ Al domandà: ‘Cui è cheste persone?’. I compagns a rispuinderin: ‘Al è Abu Bakr’. Abu Bakr al disè: ‘Par Chel che intes sôs mans e je la mê anime, se no tu ves fat nissun servizi par me e no ti ves paiât, o varès rispuindût.’ Il naradôr al disè; 'Dopo Urwah al fevelà di gnûf cul profete e ogni volte che al fevelave al tignive la barbe intant che Al Mughirah bin Syubah al jere dongje dal cjâf dal profete e al tignive une spada e al meteve sù une armadure. E ogni volte che Urwah al tocjave la barbe dal Profete Shallallahu Alaihi Wasallam cun la sô man, Al Mughirah al colpeve la sô man cul font de fodre de spade intant che al diseve: ‘Tirâ vie la man de barbe dal Profete Shallallahu Alaihi Wasallam’. Cussì; Urwah al alçà il cjâf e al disè: “Cui è cheste persone?” I compagns a rispuinderin: “Al è Al Mughirah bin Syubah”. Urwah al disè: “O tradidôr, no son deventât turbât dal to tradiment?” In passât, Al Mughirah, in timp di ignorance, al compagnave un popul e lu copà e al cjapà lis lôr proprietâts. Dopo al vignì e si convertì al Islam. Duncje il Profete al disè in chel timp: ‘Par ce che al rivuarde l’Islam, o lu aceti. Par ce che al rivuarde la ricjece, no ai nuie a ce fâ cun jê. Po dopo Urwah al sburtà i siei doi voi viers i compagns dal Profete. Il naradôr al disè: ‘Par Allah, il Messazîr di Allah sallallaahu alaihi wasallam nol varès butât fûr il flem e al colà sul palm di un dai siei compagns ma chê persone lu si sfrutà su la muse e la piel. E cuant che Lui al ur ordenà, a si sburtarin subit a eseguî i siei ordins. E cuant che al voleve fâ l’abluzion, a scombatevin simpri cuasi parcè che a scombatevin par preparâ la aghe pe sô abluzion. Cuant che Al fevelave, a sbassavin la lôr vôs denant di Lui e a no lu sburtarin il lôr sguard cuant che a Lui glorificavin. Duncje Urwah al tornà ai siei amìs e al disè: ‘O int, par Allah, invezit o soi stât un messazîr mandât a frontâ i re, ancje a Qaisar - il re di Rome - e a Kisra - il re de Persie - come ancje al re an-Najasiy. Par Allah, no ai mai viodût un re cussì elevât come i compagns di Mohammed. Wasallam al glorifiche Mohammed. Al è vêr che lui nol fleme e daspò al cjape su lis palmis di un di lôr fûr che se al va a lâ a lavâ il fleme su la sô muse e su la piel e se al ur ordine alore a si sburtin subit a puartâlu fûr e cuant che al fâs la abluzion a si scontrin cuasi parcè che a si scontrin su la sô vôs che e reste e a s cun atenzion - e no lu dirizin la lôr vision parcè che lu rispietin cussì tant. In fat, al à ufrît une oferte che e puartarà ae bontât, duncje acetale’. Po dopo un dai Bani Kinanah al disè: ‘Lassâmi cjatâlu’. A disèrin: ‘Incuintrâlu’. Cuant che chê persone e jere rivade al Profete e ai siei compagns, il Rasulullah al disè: ‘Chest al è cussì e cussì. Al vignive di un popul che al glorifiche i camêi, duncje ju mandà a lui’. Duncje i fo mandât un camêl. E la int e lu dà la benvignude intant che e diseve il talbiyah. Cuant che l’om al viodè chest al disè: ‘Glorie a Allah. Chestis personis a no varessin di jessi impedîts di vignî a Baitulloh. Daspò jessi tornât cui siei amìs al disè: ‘O ai viodût che i camêi a jerin stâts colârs e segnâts, cussì o ai pensât che nol jere adat che a fossin tignûts di Baitulloh’. All’incuntrari un om di lôr al si alçà che di solit si clamave Mikraz bin Hafsh e al disè: ‘Lassâmi cjatâlu’. Dopo a disèrin: ‘Cjapâlu’. Cuant che l’om al jere rivât daûr di lôr, il Profete al disè: ‘Chest al è Mikraz, al è une persone cjandide’. Duncje Mikraz al scomençà a fevelâ cul Profete. Intant che al fevelave cun lui, al rivà di colp Suhail bin ‘Amru. [Ma’mar] al disè; Duncje al mi à dit [Ayyub] di [‘Ikrimah] che al diseve: Cuant che Suhail bin ‘Amru al vignì, il Profete al disè: ‘Invezit i tois afârs a son deventâts facilis’. [Ma’mar] al disè; [Az Zuhriy] al à dit inte narazion di chest hadith: ‘Dopo Suhail bin ‘Amru al vignì e al disè: ‘Puartâ culì - cjarte - e fâ une letare di acuardi jenfri di nô e di te’. Duncje il Profete al clamà un scritôr e il Profete al disè: '-Scrîf- bismillahir rahmaanir utar'. Duncje Suhail al disè: ‘Rispiet al non ar-Rahman, par Allah, no lu cognossi. Ma scrivi Bismika Allahumma - cul to non, o Allah - come che tu lu scrivevis prime’. Duncje i musulmans a diserin: ‘Par Allah, no scrivilu fûr che il bismillahir’. Cussì il Profete al disè: ‘Scrîf; ‘Bismica Allahumma’. Po dopo Al disè: ‘Chest al è l’acuardi stabilît di Mohammed Rasulullah’. Subit Suhail al disè: ‘Par Allah, se o vessin savût che tu sês il messazîr di Allah, no ti varessin impedît di lassâ Baitulloh e no ti varessin scombatût. Ma scrivi: ‘Mohammed bin Abdullah’. Cussì il Profete al à dit; ‘Par Allah, o soi pardabon il Messazîr di Allah ancje se tu mi refudis. Scrîf: Mohammed bin Abdullah. Az Zuhriy al à dit: ‘Chest al è leât aes sôs peraulis: ‘A no mi domandin une domande dulà che a glorifichin i onôrs di Allah ma o lis darò cun sigurece’. Alore il Profete al disè: ‘Cu la cundizion che tu nus dâs la libertât di lâ a Baitulloh par fâ il tawaf li’. Suhail al disè: ‘Par Allah, no lassâ che i araps a ti disin che o jerin cjapâts par fuarce. In ogni câs, o furnirìn chê oportunitât l’an che al ven. E la prossime cundizion e je che nissun al ven daûr di te de nestre bande ancje se al à seguît la tô religjon, ma tu âs di tornâlu a nô’. Po dopo i musulmans Mun -prates- al disè: 'Subhaanalloh, come al podeve jessi tornât ai politeiscj ancje se al vignive come musulman?' Intant che a discutevin, a un colp Abu Jandal bin Suhail bin 'Amru al rivà intun stât leât e al scjampà des valadis de citât di Mecca par podê unîsi ai musulmans. Duncje Suhail al disè: ‘O Muhammad, cheste e je la prime persone che tu âs di consegnâmi secont il to acuardi’. Duncje il Profete al à dit: ‘Invezit no vin ancjemò concludût un acuardi’. Suhail al disè: ‘Par Allah, alore no fasarò nissun tratât di pâs cun te par simpri’. Il Profete al à dit: ‘Dâmilu come ecezion’. Suhail al disè: 'No ti lu darò mai'. Al disè di gnûf: ‘No stâ cussì, dâmilu’. Suhail al disè: 'No lu fasarò'. Mikraz al disè: 'Ancje nô o lu vin dât -facilitât- a te'. Abu Jandal al disè: ‘O musulmans, o varès di tornâ ai politeiscj ancje se o soi vignût come musulman? No viôt ce che o ai vût di passâ?’ In fat, Abu Jandal al fo sometût a une torture une vore crudel par vê sielzût la strade di Allah. Il naradôr al disè; Duncje Omar bin Al Khaththab al à dit: “Duncje o ai cjatât il Profete di Allah e daspò o ai domandât: ‘No sês pardabon il Profete di Allah?’ Lui al rispuindè: ‘Sì, al è just’. O ai dit: ‘No jerin nô parsore de veretât intant che i nestris nemîs a son parsore de falsitât’. Lui al rispuindè: ‘Sì, al è just’. O ai dit: ‘Alore parcè acetìn chest insult ae nestre religjon?’. Al disè: ‘Pardabon o soi il Messazîr di Allah e no Lui disobedissi e Lui al è il me Jutori’. O ai dit: ‘No vevis dit che o varessin di lâ di sigûr a Baitulloh e daspò o varessin di fâ tawaf li?’. Al disè: ‘Al è just. Ma o ti ai dit che o varessin lât daûr di lui chest an?' ‘Umar al disè: O ai rispuindût: ‘No pardabon’. Al disè di gnûf: ‘In fat tu vâs di sigûr daûr di lui e fâ il tawaf li’. ‘Umar al disè: ‘Duncje alore o ai cjatât Abu Bakr e o ai dit: ‘O Abu Bakr, nol è pardabon un profete di Allah?’. Abu Bakr al rispuindè: ‘Sì, al è just’. O ai dit: ‘No jerin nô parsore de veretât intant che i nestris nemîs a son parsore de falsitât’. Lui al rispuindè: ‘Sì al è’. O ai tornât a dî: ‘Alore parcè acetìn chest insult ae nestre religjon?’. Abu Bakr al disè: ‘O vuerîr, pardabon Al è il Messazîr di Allah e nol disobedirà al So Signôr e Al è il So Jutori. Duncje tignîsi dongje dai Siei comants e no disobediju. Par Allah, pardabon Al è parsore de veretât’. O ai dit: ‘Nol à dit une volte che o varessin di lâ di sigûr a Baitulloh e daspò o varessin di fâ tawaf li?’. Abu Bakr al rispuindè: ‘Al è just. Ma al à dit che o varessin vignût daûr di lui chest an?’ O ai rispuindût: ‘No’. Abu Bakr al disè: ‘Invezit tu vâs di sigûr daûr di lui e tu fâs il tawaf li’. [Az Zuhri] al disè; Umar al disè: “Par vie des gnovis azions o ai fat tantis buinis azions - come espiazion par peraulis impropriis-”. Daspò vê finît l’acuardi, il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al disè ai siei compagns: ‘Alçâsi e maçâ i vuês animâi sacrificiâi e daspò rasâ il cjâf’. Il naradôr al disè: ‘Par Allah, nissune persone e si alçà - par eseguî il So comand - fintant che Lui nol lu ordenà trê voltis. Cuant che nissun di lôr al si alçà par eseguî i siei ordins, al jentrà infin a cjatâ Umm Salamah e al contà ce che i jere sucedût jenfri i musulmans. Duncje Umm Salamah e disè: ‘O Profete di Allah, tu âs gust che a fasin chest? Fûr e no fâlu Duncje no fevelis une peraule a nissun di lôr fintant che no tu macis il to camêl sacrificiâl, daspò tu clamis il to barbîr par barbâsi i cjavei. Duncje al jessì fûr e nol fevelà cun nissun di lôr fintant che nol veve massacrât il so camêl sacrificiâl e daspò al clamà il so barbîr al barbîr .