Latar belakang pengusiran Yahudi Khaibar oleh Umar RA akibat penganiayaan terhadap Abdullah bin Umar dan pemberian ganti rugi harta bagi mereka

Imam Bukhari : 2528

حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ مَرَّارُ بْنُ حَمُّويَهْ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى أَبُو غَسَّانَ الْكِنَانِيُّ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمَّا فَدَعَ أَهْلُ خَيْبَرَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ قَامَ عُمَرُ خَطِيبًا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ وَقَالَ نُقِرُّكُمْ مَا أَقَرَّكُمْ اللَّهُ وَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ خَرَجَ إِلَى مَالِهِ هُنَاكَ فَعُدِيَ عَلَيْهِ مِنْ اللَّيْلِ فَفُدِعَتْ يَدَاهُ وَرِجْلَاهُ وَلَيْسَ لَنَا هُنَاكَ عَدُوٌّ غَيْرَهُمْ هُمْ عَدُوُّنَا وَتُهْمَتُنَا وَقَدْ رَأَيْتُ إِجْلَاءَهُمْ فَلَمَّا أَجْمَعَ عُمَرُ عَلَى ذَلِكَ أَتَاهُ أَحَدُ بَنِي أَبِي الْحُقَيْقِ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَتُخْرِجُنَا وَقَدْ أَقَرَّنَا مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَامَلَنَا عَلَى الْأَمْوَالِ وَشَرَطَ ذَلِكَ لَنَا فَقَالَ عُمَرُ أَظَنَنْتَ أَنِّي نَسِيتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ بِكَ إِذَا أُخْرِجْتَ مِنْ خَيْبَرَ تَعْدُو بِكَ قَلُوصُكَ لَيْلَةً بَعْدَ لَيْلَةٍ فَقَالَ كَانَتْ هَذِهِ هُزَيْلَةً مِنْ أَبِي الْقَاسِمِ قَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ فَأَجْلَاهُمْ عُمَرُ وَأَعْطَاهُمْ قِيمَةَ مَا كَانَ لَهُمْ مِنْ الثَّمَرِ مَالًا وَإِبِلًا وَعُرُوضًا مِنْ أَقْتَابٍ وَحِبَالٍ وَغَيْرِ ذَلِكَرَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ أَحْسِبُهُ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْتَصَرَهُ

Mae wedi dweud wrthym fod [Abu Ahmad Marrar bin Hammuyah] wedi dweud wrthym fod [Muhammad bin Yahya Abu Ghossan Al Kinaniy] wedi dweud wrthym fod [Malik] gan [Nafi'] gan [Ibn 'Umar radliallahu 'anhuma] a ddywedodd: Pan ddatgymalodd pobl Khaibar law 'Abdullah bin 'Umar radliallahu 'anhuma, [safodd 'Umar] i draddodi pregeth a dweud: 'Yn wir, gwnaeth Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam gytundeb gwaith yn flaenorol gydag Iddewon Khaibar i weithio ar eu heiddo - y tir - lle dywedodd: 'Byddwn yn ei bennu fel y mae Allah wedi'i bennu i chi'. Ac un diwrnod aeth 'Abdullah bin 'Umar allan i weithio ar ei dir yno ac yn y nos cafodd ei drin yn arw nes i'w ddwylo a'i draed gael eu dadleoli - eu dadleoli o'u cymalau - er nad oedd gennym ni elynion yno heblaw nhw - pobl Khaibar -. Nhw yw ein gelynion ni a'r rhai rydyn ni'n eu hamau ac rydw i'n benderfynol o'u gyrru allan'. Pan wnaeth 'Umar benderfynu, daeth dyn o lwyth Banu Abi Al Huqoiq ato a dweud: 'O Gadlywydd y Credinwyr, ydych chi'n mynd i'n gyrru allan ni pan fydd Muhammad (heddwch a bendithion Allah arno) wedi gwneud contract gyda ni am ein heiddo - y gerddi - a hefyd wedi gosod amodau - ar gyfer dosbarthu'r cynnyrch - yn ei gylch.' Felly dywedodd 'Umar: 'Ydych chi'n meddwl fy mod i wedi anghofio dywediad Negesydd Allah (heddwch a bendithion Allah arno)? Hynny yw: 'Beth fyddech chi'n ei wneud pe baech chi'n cael eich gyrru allan o Khaibar a'ch camel fenyw yn eich cario i ffwrdd nos ar ôl nos?' Dywedodd y dyn: 'Dim ond jôc gan Abu Al Qasim yw hwn.' Dywedodd 'Umar: 'Rydych chi'n dweud celwydd, O elyn Allah.' Felly fe'u gyrrudd 'Umar allan a disodli pris y ffrwythau oedd yn eiddo iddyn nhw gydag arian, camelod, nwyddau, cyfrwyau, awenau a phethau eraill. Ac fe'i hadroddwyd gan [Hammad bin Salamah] gan ['Ubaidullah]; rwy'n amau gan [Nafi'] gan [Ibn 'Umar radliallahu 'anhuma] o ['Umar] gan y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam a adroddodd yn fyr/gryno.