Imam Ibn Majah : 241

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا أَبُو الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا مُعَانُ بْنُ رِفَاعَةَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ يَزِيدَ قَالَ سَمِعْتُ الْقَاسِمَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ قَالَمَرَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي يَوْمٍ شَدِيدِ الْحَرِّ نَحْوَ بَقِيعِ الْغَرْقَدِ وَكَانَ النَّاسُ يَمْشُونَ خَلْفَهُ فَلَمَّا سَمِعَ صَوْتَ النِّعَالِ وَقَرَ ذَلِكَ فِي نَفْسِهِ فَجَلَسَ حَتَّى قَدَّمَهُمْ أَمَامَهُ لِئَلَّا يَقَعَ فِي نَفْسِهِ شَيْءٌ مِنْ الْكِبْرِ

Sinabi sa amin [Muhammad bin Yahya] na nagsabi, sinabi sa amin [Abul Mughirah] na nagsabi, sinabi sa amin [Mu'an bin Rifa'ah] na nagsabi, sinabi sa akin [Ali bin Yazid] na nagsabi; Narinig ko [Al Qasim bin Abdurrahman] na nagsabi mula kay [Abu Umamah] na nagsabi; "Sa isang napakainit na araw, ang Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam ay dumaan sa sementeryo ng Baqi' Al Gharqad, habang ang kanyang mga kasama ay naglalakad sa likuran niya. Nang marinig niya ang tunog ng mga sandalyas, naantig ang kanyang kaluluwa, pagkatapos ay umupo siya at inutusan silang maglakad sa unahan niya upang walang damdamin ng pagmamalaki ang lumitaw sa kanyang kaluluwa."