Imam Ibnu Majah : 27

حَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ عَنْ ابْنِ طَاوُسٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ يَقُولُإِنَّمَا كُنَّا نَحْفَظُ الْحَدِيثَ وَالْحَدِيثُ يُحْفَظُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَمَّا إِذَا رَكِبْتُمْ الصَّعْبَ وَالذَّلُولَ فَهَيْهَاتَ

Ti tene na e [Al Abbas bin Abdul Azhim Al ‘Anbari] atene, ti tene na [Abdurazaq] ti tene, ti tene na [Ma’mar] ti [Ibn Thawus] ti [babâ ti lo] ti lo; Mo mä [Ibn Abbas] atene; ‘Na ngoi so ahon, a yeke bata a-hadith na li, me a yeke bata a-hadith na li gi na mbage ti Prophète sallallaahu ‘alaihi wasallam. Tongaso, tongana mo sara kpale na mo zia lege ni, ka a yeke duti ande ngangu lâ oko pëpe.’