Abdurrahman bin 'Auf menepati janjinya melindungi keluarga Umayyah bin Khalaf sampai kakinya tersabet pedang

Imam Bukhari : 2137

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ كِتَابًا بِأَنْ يَحْفَظَنِي فِي صَاغِيَتِي بِمَكَّةَ وَأَحْفَظَهُ فِي صَاغِيَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَلَمَّا ذَكَرْتُ الرَّحْمَنَ قَالَ لَا أَعْرِفُ الرَّحْمَنَ كَاتِبْنِي بِاسْمِكَ الَّذِي كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَكَاتَبْتُهُ عَبْدَ عَمْرٍو فَلَمَّا كَانَ فِي يَوْمِ بَدْرٍ خَرَجْتُ إِلَى جَبَلٍ لِأُحْرِزَهُ حِينَ نَامَ النَّاسُ فَأَبْصَرَهُ بِلَالٌ فَخَرَجَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَجْلِسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ أُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ لَا نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ فَخَرَجَ مَعَهُ فَرِيقٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِي آثَارِنَا فَلَمَّا خَشِيتُ أَنْ يَلْحَقُونَا خَلَّفْتُ لَهُمْ ابْنَهُ لِأَشْغَلَهُمْ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَبَوْا حَتَّى يَتْبَعُونَا وَكَانَ رَجُلًا ثَقِيلًا فَلَمَّا أَدْرَكُونَا قُلْتُ لَهُ ابْرُكْ فَبَرَكَ فَأَلْقَيْتُ عَلَيْهِ نَفْسِي لِأَمْنَعَهُ فَتَخَلَّلُوهُ بِالسُّيُوفِ مِنْ تَحْتِي حَتَّى قَتَلُوهُ وَأَصَابَ أَحَدُهُمْ رِجْلِي بِسَيْفِهِ وَكَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُرِينَا ذَلِكَ الْأَثَرَ فِي ظَهْرِ قَدَمِهِقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ

আমাৰ লগত [আব্দুল আজিজ বিন আব্দুল্লাই] কৈছে, মোক [ইউছুফ বিন আল মজিছিউন] [ছালিহ বিন ইব্ৰাহিম বিন আব্দুৰহমান বিন আউফ]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [তেওঁৰ দাদা, আব্দুৰ ৰহমান বিন আউফ ৰাদলিয়াল্লাহ আনহু]ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছে, তেওঁ কৈছিল: ‘মই উমাইয়া বিন খলাফলৈ যত্ন ল’বলৈ এখন চিঠি পঠালোঁ মোৰ পৰিয়াল আৰু মক্কাত মোৰ সম্পত্তিৰ কাম-কাজত মোৰ আৰু মই তেওঁৰ পৰিয়াল আৰু মদীনাত থকা সম্পত্তিৰ কাম-কাজত তেওঁৰ যত্ন লম। মই যেতিয়া আৰ-ৰহমানৰ নাম উল্লেখ কৰিলোঁ তেতিয়া তেওঁ ক’লে: ‘মই আৰ-ৰহমানক চিনি নাপাওঁ, অজ্ঞানৰ দিনত থাকোঁতে তোমাৰ নাম লিখা।’ গতিকে মোৰ নাম 'আব্দু আমৰ' লিখিলোঁ। বদৰৰ যুদ্ধ হ’লে মই মানুহবোৰ শুই থকাৰ সময়ত পাহাৰটো পহৰা দিবলৈ ওলাই আহিলোঁ। তেতিয়া বিলালে দেখিলে, তাৰ পাছত আনছাৰৰ সভাত উপস্থিত নোহোৱালৈকে ওলাই গ’ল। তেতিয়া উমাইয়া বিন খালাফে ক’লে, ‘উমাইয়া নিৰাপদ হ’লে মই সুৰক্ষিত নহ’ম।’ তাৰ পাছত আনছাৰ কেইজনমানে তেওঁৰ লগত ওলাই আহি আমাৰ ওচৰ পালেহি। যেতিয়া মই ভয় খাইছিলো যে তেওঁলোকে আমাক বিচাৰি পাব, তেতিয়া তেওঁলোকৰ লগত ব্যস্ত ৰাখিবলৈ তেওঁৰ পুত্ৰক তেওঁলোকৰ ফালে উলিয়াই আনিলোঁ, কিন্তু তেওঁলোকে তেওঁক হত্যা কৰিলে আৰু আমাক লগ পোৱালৈকে তেওঁলোকে ঘূৰি আহিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। সেই সময়ত তেওঁ আছিল এজন মোটা মানুহ। তেওঁলোকে আমাক লগ পোৱাৰ সময়ত মই তেওঁক ক’লোঁ, ‘কুঁজৰাই লওক’, গতিকে তেওঁ কুঁজৰাই উঠিল আৰু মই তেওঁক ৰক্ষা কৰিবলৈ মোৰ শৰীৰটো তেওঁৰ ওপৰত ৰাখিলোঁ। তাৰ পিছত তেওঁলোকে - মুছলমানসকলে - মোৰ তলত তৰোৱাল আঙুলিয়াই তেওঁক ছুৰীৰে আঘাত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে তেওঁক হত্যা নকৰে, মোৰ ভৰিখন তেওঁলোকৰ এজনৰ তৰোৱালে আঘাত কৰিলে। আৰু আব্দুৰহমান বিন আউফে আমাক তেওঁৰ ভৰিৰ পিছফালে থকা তৰোৱালৰ ঘাঁ দেখুৱাই দিলে। আবু আব্দুল্লাই ক’লে, ইউছুফে ছালিহৰ কথা শুনিলে আৰু তেওঁৰ পিতৃ ইব্ৰাহিমেও।