Imam Bukhari : 2134
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَيَّ قَطُّ إِلَّا وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ وَقَالَ أَبُو صَالِحٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ عَنْ يُونُسَ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْلَمْ أَعْقِلْ أَبَوَيَّ قَطُّ إِلَّا وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلَّا يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ طَرَفَيْ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً فَلَمَّا ابْتُلِيَ الْمُسْلِمُونَ خَرَجَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا قِبَلَ الْحَبَشَةِ حَتَّى إِذَا بَلَغَ بَرْكَ الْغِمَادِ لَقِيَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ وَهُوَ سَيِّدُ الْقَارَةِ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْرَجَنِي قَوْمِي فَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أَسِيحَ فِي الْأَرْضِ فَأَعْبُدَ رَبِّي قَالَ ابْنُ الدَّغِنَةِ إِنَّ مِثْلَكَ لَا يَخْرُجُ وَلَا يُخْرَجُ فَإِنَّكَ تَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَقْرِي الضَّيْفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ وَأَنَا لَكَ جَارٌ فَارْجِعْ فَاعْبُدْ رَبَّكَ بِبِلَادِكَ فَارْتَحَلَ ابْنُ الدَّغِنَةِ فَرَجَعَ مَعَ أَبِي بَكْرٍ فَطَافَ فِي أَشْرَافِ كُفَّارِ قُرَيْشٍ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لَا يَخْرُجُ مِثْلُهُ وَلَا يُخْرَجُ أَتُخْرِجُونَ رَجُلًا يُكْسِبُ الْمَعْدُومَ وَيَصِلُ الرَّحِمَ وَيَحْمِلُ الْكَلَّ وَيَقْرِي الضَّيْفَ وَيُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَأَنْفَذَتْ قُرَيْشٌ جِوَارَ ابْنِ الدَّغِنَةِ وَآمَنُوا أَبَا بَكْرٍ وَقَالُوا لِابْنِ الدَّغِنَةِ مُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيَعْبُدْ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَلْيُصَلِّ وَلْيَقْرَأْ مَا شَاءَ وَلَا يُؤْذِينَا بِذَلِكَ وَلَا يَسْتَعْلِنْ بِهِ فَإِنَّا قَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ أَبْنَاءَنَا وَنِسَاءَنَا قَالَ ذَلِكَ ابْنُ الدَّغِنَةِ لِأَبِي بَكْرٍ فَطَفِقَ أَبُو بَكْرٍ يَعْبُدُ رَبَّهُ فِي دَارِهِ وَلَا يَسْتَعْلِنُ بِالصَّلَاةِ وَلَا الْقِرَاءَةِ فِي غَيْرِ دَارِهِ ثُمَّ بَدَا لِأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ وَبَرَزَ فَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ فَيَتَقَصَّفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ وَأَبْنَاؤُهُمْ يَعْجَبُونَ وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلًا بَكَّاءً لَا يَمْلِكُ دَمْعَهُ حِينَ يَقْرَأُ الْقُرْآنَ فَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَأَرْسَلُوا إِلَى ابْنِ الدَّغِنَةِ فَقَدِمَ عَلَيْهِمْ فَقَالُوا لَهُ إِنَّا كُنَّا أَجَرْنَا أَبَا بَكْرٍ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ وَإِنَّهُ جَاوَزَ ذَلِكَ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ وَأَعْلَنَ الصَّلَاةَ وَالْقِرَاءَةَ وَقَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ أَبْنَاءَنَا وَنِسَاءَنَا فَأْتِهِ فَإِنْ أَحَبَّ أَنْ يَقْتَصِرَ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَعَلَ وَإِنْ أَبَى إِلَّا أَنْ يُعْلِنَ ذَلِكَ فَسَلْهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْكَ ذِمَّتَكَ فَإِنَّا كَرِهْنَا أَنْ نُخْفِرَكَ وَلَسْنَا مُقِرِّينَ لِأَبِي بَكْرٍ الِاسْتِعْلَانَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَتَى ابْنُ الدَّغِنَةِ أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ قَدْ عَلِمْتَ الَّذِي عَقَدْتُ لَكَ عَلَيْهِ فَإِمَّا أَنْ تَقْتَصِرَ عَلَى ذَلِكَ وَإِمَّا أَنْ تَرُدَّ إِلَيَّ ذِمَّتِي فَإِنِّي لَا أُحِبُّ أَنْ تَسْمَعَ الْعَرَبُ أَنِّي أُخْفِرْتُ فِي رَجُلٍ عَقَدْتُ لَهُ قَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنِّي أَرُدُّ إِلَيْكَ جِوَارَكَ وَأَرْضَى بِجِوَارِ اللَّهِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ رَأَيْتُ سَبْخَةً ذَاتَ نَخْلٍ بَيْنَ لَابَتَيْنِ وَهُمَا الْحَرَّتَانِ فَهَاجَرَ مَنْ هَاجَرَ قِبَلَ الْمَدِينَةِ حِينَ ذَكَرَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ بَعْضُ مَنْ كَانَ هَاجَرَ إِلَى أَرْضِ الْحَبَشَةِ وَتَجَهَّزَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى رِسْلِكَ فَإِنِّي أَرْجُو أَنْ يُؤْذَنَ لِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ هَلْ تَرْجُو ذَلِكَ بِأَبِي أَنْتَ قَالَ نَعَمْ فَحَبَسَ أَبُو بَكْرٍ نَفْسَهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَصْحَبَهُ وَعَلَفَ رَاحِلَتَيْنِ كَانَتَا عِنْدَهُ وَرَقَ السَّمُرِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ
Al à contât [Yahya bin Bukair] al à contât [Al Laits] di ['Uqail] al à dit, [Ibn Shihab] alore al à ripuartât a me [Urwah bin Az Zubair] che [Aisyah Radliallahu Anha] la femine dal Profete e à dit; “No jeri ancjemò rivât ae pubertât cuant che mio pari si convertì al Islam”. E al à dit, [Abu Salih] al à dit [Abdullah] di [Yunus] di [Az Zuhriy] al à dit, al à dit [Urwah bin Az Zubair] che [Aisyah Radliallahu Anha] al à dit; ‘No jeri ancjemò rivât ae pubertât cuant che me pari al cjapà dentri l’Islam e no passà nissune dì che il Messazîr di Allah Shallallahu Alaihi Wasallam al vignì a viodinus dute la zornade, sedi de matine sedi de serade. Cuant che i musulmans a forin testâts, Abu Bakr al partì e al emigrà a Habasyah -Etiopie- fin cuant che al rivà a Barkal Ghomad al fo vicinât di Ibnu Ad-Daghinah, un cjâf tribâl che al disè; “Dulà che tu vâs, o Abu Bakr?” Duncje Abu Bakr al rispuindè: ‘La mê int e mi à butât fûr cussì o vuei viazâ ator pal mont par podê adorâ il me Diu’. Ibn Ad-Daghinah al à dit: ‘Lis personis come te no varessin di lâ vie e no varessin di jessi butadis fûr parcè che tu sês un di chei che a lavorin par chei che no àn nuie, a costruissin amiciziis, a supuartin i debii, a intratignin i ospits e a judin simpri su la strade de veretât. Cussì o sarè il to protetôr, duncje torne a adorâ il to Diu inte tiere di nassite. Cussì Ibn Ad-Daghinah si preparà e al tornà cun Abu Bakr e al cjaminà denant dai cafirs coraish, disint lôr: ‘Invezit, une persone come Abu Bakr no merete di lâ vie e no merete di jessi parade fûr. Butis fûr lis personis che a plase lavorâ par chei che a no àn nuie, costruî amiciziis, vê cure dai debii, intratignî ospits e judâ simpri sul cjamin de veretât?' Ae fin, i Quraysh a acetarin la protezion di Ibn Ad-Daghinah e a àn dât sigurece a Abu Bakr e daspò a àn dit a Ibn Ad-Daghinah: 'Ordinâ a Abu Bakr di adorâ il so Diu dome inte sô cjase e preâ e lei il Coran come che al vûl e lui nol varès di disturbânus cun lis sôs ativitâts che o no volìn parcè che o no fasin. fîs e feminis’. Duncje Ibn Ad-Daghinah al comunicà chest a Abu Bakr. Duncje Abu Bakr al scomençà a adorâ in cjase sô e nol preà a plene bocje leint il Coran fûr di cjase sô. Dopo Abu Bakar al costruì un puest di preiere tal so curtîl slargjât un tic dulà che al preave li e al leeve il Coran. Dopo lis feminis e i fîs dai Mushrikin a si son cjatâts li in maravee e a àn spietât che Abu Bakr al finìs di preâ. E come che si sa, Abu Bakr al jere un om che al plaseve cjantâ e nol rivave a tratignî lis lagrimis cuant che al leeve il Coran. Duncje alore i uficiâi coraish di jenfri i Mushrikin a jerin sconvolts e tal ultin a àn clamât Ibn Ad-Daghinah denant di lôr e i àn dit: 'Invezit, o vin dât protezion a Abu Bakr par che al prei inte sô cjase, ma lui al à violât chest fasint sù un puest di preiere tal so curtîl e fasint chest preieris ancje se o varessin revenu feminis e fîs e al è sucedût in realtât. Se i plase continuâ a adorâ a cjase, va indenant, ma se al refude e al continue a mostrâ la sô adorazion, domandelu di tornâ la tô protezion parcè che no nus plase cuant che tu rompis l’acuardi e no jerin dacuardi a jessi dacuardi cun Abu Bakr’. Dit, Aisyah Radliallahu Anha: Duncje Ibn Ad-Daghinah al à cjatât Abu Bakr e al à dit: ‘Tu cognossis za l’acuardi che tu âs fat, duncje tu lu mantignis o mi tornis la mê protezion parcè che no mi plâs cuant che i araps a sintin che o ai violât l’acuardi ha par vie di cualchidun che i vevi prometût’. Duncje Abu Bakr al disè: ‘O torni la tô garanzie e o soi content dome de protezion di Allah e dal So Messazîr. Chest incident al fo a Meche. Duncje il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al disè: “Invezit mi àn mostrât la tiere dulà che tu sês emigrât e o ai viodût une tiere fertil cuvierte di palmis di dats jenfri dôs culinis robustis. Duncje lis personis che a son emigradis a Medine a son migradis cuant che il Profete al à menzonât chest. E ancjemò une volte cualchidun di chei che a jerin emigrâts a Habasyah al rivà a Medine intant che ancje Abu Bakr al si preparave a emigrâ. Duncje il Rasulullah al disè: “No fâs fret parcè che o speri che a mi permetin di emigrâ”. Abu Bakr al disè: ‘Pardabon, par vie di me pari, al è vêr che tu spietis cussì?’. Lui al disè: ‘Sì, al è just’. Duncje Abu Bakr al sperave dentri di se di podê compagnâ il profete inte sô emigrazion. Duncje al nutrì i doi animâi a cjaval che al veve cun lis fueis di Samur par cuatri mês.