इमाम नसाई : 1467

أَخْبَرَنَا هِلَالُ بْنُ الْعَلَاءِ بْنِ هِلَالٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عَيَّاشٍ قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ قَيْسٍ قَالَ حَدَّثَنِي ثَعْلَبَةُ بْنُ عَبَّادٍ الْعَبْدِيُّ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِأَنَّهُ شَهِدَ خُطْبَةً يَوْمًا لِسَمُرَةَ بْنِ جُنْدُبٍ فَذَكَرَ فِي خُطْبَتِهِ حَدِيثًا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سَمُرَةُ بْنُ جُنْدُبٍ بَيْنَا أَنَا يَوْمًا وَغُلَامٌ مِنْ الْأَنْصَارِ نَرْمِي غَرَضَيْنِ لَنَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَتْ الشَّمْسُ قِيدَ رُمْحَيْنِ أَوْ ثَلَاثَةٍ فِي عَيْنِ النَّاظِرِ مِنْ الْأُفُقِ اسْوَدَّتْ فَقَالَ أَحَدُنَا لِصَاحِبِهِ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى الْمَسْجِدِ فَوَاللَّهِ لَيُحْدِثَنَّ شَأْنُ هَذِهِ الشَّمْسِ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أُمَّتِهِ حَدَثًا قَالَ فَدَفَعْنَا إِلَى الْمَسْجِدِ قَالَ فَوَافَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ خَرَجَ إِلَى النَّاسِ قَالَ فَاسْتَقْدَمَ فَصَلَّى فَقَامَ كَأَطْوَلِ قِيَامٍ قَامَ بِنَا فِي صَلَاةٍ قَطُّ مَا نَسْمَعُ لَهُ صَوْتًا ثُمَّ رَكَعَ بِنَا كَأَطْوَلِ رُكُوعٍ مَا رَكَعَ بِنَا فِي صَلَاةٍ قَطُّ مَا نَسْمَعُ لَهُ صَوْتًا ثُمَّ سَجَدَ بِنَا كَأَطْوَلِ سُجُودٍ مَا سَجَدَ بِنَا فِي صَلَاةٍ قَطُّ لَا نَسْمَعُ لَهُ صَوْتًا ثُمَّ فَعَلَ ذَلِكَ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ قَالَ فَوَافَقَ تَجَلِّي الشَّمْسِ جُلُوسَهُ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ فَسَلَّمَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَشَهِدَ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَشَهِدَ أَنَّهُ عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ مُخْتَصَرٌ

आम्हाला [हिलाल बिन अल आला बिन हिलाल] यांनी सांगितले, त्यांनी सांगितले: आम्हाला [अल-हुसैन बिन आय्यासी] यांनी सांगितले, त्यांनी सांगितले: आम्हाला [जुहैर] यांनी सांगितले, त्यांनी सांगितले: आम्हाला [अल-असवाद बिन काइस] यांनी सांगितले, त्यांनी सांगितले: मला [तसालाबा बिन अब्बाद अल-अब्दी] यांनी सांगितले – जे बसासराचे रहिवासी होते – की एकदा त्यांनी [सुमराह बिन जुंदुब] यांचे एक उपदेश ऐकले, ज्यात त्यांनी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडून एक हदीस उद्धृत केली, असे म्हणत; "एकदा, जेव्हा आम्ही आणि एक लहान मुलगा पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांच्या काळात दोन लक्ष्यांवर आमची भाले फेकत होतो, तेव्हा अचानक वरचे सूर्य—जो दोन-तीन भाला इतक्या आकाराचा दिसत होता—काळा झाला. मग आमच्यापैकी एकाने म्हटले, 'चला आपण सर्वजण एकत्रच मशिदीकडे जाऊ; अल्लाहच्या शपथाने, आपण पाहू की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) अशा परिस्थितीत कसा प्रतिसाद देतात.' समुरा म्हणाला, 'म्हणून आम्हालाही मशिदीकडे जायची इच्छा झाली.' त्याने पुढे सांगितले, 'आम्ही पाहिले की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) लोकांच्या जमावाकडे येत होते. मग तो पुढे पाऊल टाकून उभा राहिला आणि उभ्या अवस्थेत दीर्घ प्रार्थना केली; जणू ही आमच्यासोबत त्याने केलेल्या सर्व प्रार्थनांपैकी सर्वात दीर्घ होती, आणि आम्हाला त्याच्याकडून कोणताही आवाज ऐकू आला नाही. मग त्याने दीर्घ रुकू केला, आणि आम्हाला त्याच्याकडून कोणताही आवाज ऐकू आला नाही; मग तो दीर्घ सज्दा करण्यासाठी झुकला, असा सज्दा ज्याची त्याने आमच्यासोबत कधीच पूर्वी केलेली नव्हती, आणि आम्हाला त्याच्याकडून कोणताही आवाज ऐकू आला नाही. दुसऱ्या रकातातही त्यांनी तसेच केले. त्यांनी सांगितले: 'सूर्य उगवत असताना ते दुसऱ्या रकातात बसले.' नंतर त्यांनी सलाम फिरवला आणि अल्लाहची स्तुती केली, हे साक्ष देत की त्याच्याशिवाय कोणताही पूजनीय देव नाही आणि हेही साक्ष देत की ते त्याचे प्रेषित आहेत. (संक्षेपात).