Takdir ditetapkan ketika seseorang berumur 40 hari di rahim atau perut ibunya

Imam Tirmidzi : 2063

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَحَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ الصَّادِقُ الْمَصْدُوقُ إِنَّ أَحَدَكُمْ يُجْمَعُ خَلْقُهُ فِي بَطْنِ أُمِّهِ فِي أَرْبَعِينَ يَوْمًا ثُمَّ يَكُونُ عَلَقَةً مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ يَكُونُ مُضْغَةً مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ يُرْسِلُ اللَّهُ إِلَيْهِ الْمَلَكَ فَيَنْفُخُ فِيهِ الرُّوحَ وَيُؤْمَرُ بِأَرْبَعٍ يَكْتُبُ رِزْقَهُ وَأَجَلَهُ وَعَمَلَهُ وَشَقِيٌّ أَوْ سَعِيدٌ فَوَالَّذِي لَا إِلَهَ غَيْرُهُ إِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ حَتَّى مَا يَكُونُ بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا إِلَّا ذِرَاعٌ ثُمَّ يَسْبِقُ عَلَيْهِ الْكِتَابُ فَيُخْتَمُ لَهُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ فَيَدْخُلُهَا وَإِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ حَتَّى مَا يَكُونَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا إِلَّا ذِرَاعٌ ثُمَّ يَسْبِقُ عَلَيْهِ الْكِتَابُ فَيُخْتَمُ لَهُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَيَدْخُلُهَاقَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَهْبٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَنَسٍ و سَمِعْت أَحْمَدَ بْنَ الْحَسَنِ قَال سَمِعْتُ أَحْمَدَ بْنَ حَنْبَلٍ يَقُولُ مَا رَأَيْتُ بِعَيْنِي مِثْلَ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الْقَطَّانِ وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رَوَى شُعْبَةُ وَالثَّوْرِيُّ عَنْ الْأَعْمَشِ نَحْوَهُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ زَيْدٍ نَحْوَهُ

আমাক [হান্নাদক] কৈছে; আমাক [আবু মুআৱিয়াহ] [আল আমাছি]ৰ পৰা [জাইদ বিন ৱাহব]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন মাছুদ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এবাৰ আমাক কৈছিল: ‘সঁচাকৈয়ে তোমালোকৰ মাজৰ এজনে চল্লিশ দিন ধৰি মাকৰ পেটত নিজৰ সৃষ্টি সংগ্ৰহ কৰি ৰাখিছিল। তাৰ পিছত চল্লিশ দিনৰ পিছত তেজ হৈ পৰে। তাৰ পিছত চল্লিশ দিনৰ পিছত তেজ জমা। আৰু তেতিয়াহে তেওঁৰ আত্মাক মূৰত উৰুৱাই দিবলৈ এজন ফেৰেস্তা পঠিওৱা হ’ল। তাৰ পিছত তেওঁক চাৰিটা কথাৰে নিৰ্দেশ দিয়া হ’ল। তেওঁৰ সৌভাগ্য, তেওঁৰ মৃত্যু, তেওঁৰ কৰ্ম, তেওঁ সুখী হ’ব নে দুখীয়া হ’ব সেই বিষয়ে লিখা। গতিকে মোৰ আত্মা যাৰ হাতত আছে তেওঁৰ দ্বাৰা। সঁচাকৈয়ে তোমালোকৰ মাজৰ এজন আছে যিয়ে স্বৰ্গৰ মানুহৰ কৰ্মৰ সৈতে ভাল কাম কৰে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ আৰু স্বৰ্গৰ মাজত এক ইঞ্চি বাদে কোনো দূৰত্ব বাকী নাথাকে, কিন্তু কিতাপখন তেওঁৰ আগত থাকে, তাৰ পিছত তেওঁ নৰকৰ লোকৰ কৰ্মেৰে আবৃত হয় আৰু তেওঁ তাত প্ৰৱেশ কৰে। আৰু সঁচাকৈয়ে তোমালোকৰ মাজৰ এজনে নৰকৰ লোকসকলৰ কৰ্মৰ সৈতে ভাল কাম কৰে যেতিয়ালৈকে তেওঁৰ আৰু নৰকৰ মাজত এক হাতৰ বাহিৰে কোনো দূৰত্ব নাথাকে, তাৰ পিছত তেওঁৰ আগত এখন কিতাপ থাকে, তাৰ পিছত তেওঁক স্বৰ্গৰ লোকসকলৰ কৰ্মৰ সৈতে বন্ধ কৰা হয়, তাৰ পিছত তেওঁ তাত প্ৰৱেশ কৰে’। আবু ইছাই ক’লে; এইটো এটা ছহীক হাছান হাদীছ। আমাক [মুহাম্মদ বিন বাছ্যাৰক] কৈছে; আমাক [য়াহ্যা বিন ছাইদ] কৈছে; আমাক [আল আ'মাছি] কৈছে; আমাক [জাইদ বিন ৱাহব] [‘আব্দুল্লাহ বিন মাছুদ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে আমাক কৈছিল, এনে হাদীছৰ সৈতে। আবু ইছাই ক’লে; আবু হুৰাইৰা আৰু আনাছৰ পৰাও হাদীছ বর্ণিত। আহমদ বিন আল হাছানে কোৱা শুনিলোঁ; আহমদ বিন হানবালে কোৱা শুনিলোঁ, ‘ইয়াহ্যা বিন ছাইদ আল কাথথানীৰ দৰে মানুহ মই কেতিয়াও নিজৰ চকুৰে দেখা নাই। আৰু এয়া হ’ল হাছান ছহীহ হাদীছ। [ছ্যু’বাহ] আৰু [আতছ ছাউৰি] [আল আ’মাছ]ৰ পৰাও ইয়াৰ দৰে কথা বর্ণনা কৰিছে। আমাক [মুহাম্মাদ বিন আল আলা`] আমাক [ৱাকি’] [আল আ’মাছ]ৰ পৰা [জাইদ] হাদীছৰ পৰা তেনেকুৱা হাদীছৰ পৰা কৈছে।