Allah menjamin orang yang berperang di jalannya, tidak ada yang mendorongnya keluar kecuali karena iman kepadaku dan para rasulku ,untuk mengembalikannya dengan memperoleh pahala atau ghanimah atau memasukkannya ke surga

Imam Tirmidzi : 1569

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ وَجَلَسَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلَ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ نَحْوَ مَا قَالَ فِي الْأَوَّلِ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ قَالَ أَنْتِ مِنْ الْأَوَّلِينَقَالَ فَرَكِبَتْ أُمُّ حَرَامٍ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنْ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأُمُّ حَرَامٍ بِنْتُ مِلْحَانَ هِيَ أُخْتُ أُمِّ سُلَيْمٍ وَهِيَ خَالَةُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ

האָט אונדז געזאָגט [ישאק בין מוסא על אַנסאַרי] האָט געזאָגט, האָט אונדז געזאָגט [מאַן] געזאָגט, האָט אונדז געזאָגט [מאליק] פון [ישאק בין עבדאללה בין אבו טהלהה] פון [אנאס בין מאליק] אז ער האט אים אמאל געהערט זאגן, 'דער שליח פון אללא סאללאללאהו 'עלאיהי וואסלאם איז אמאל געקומען צו זען אום חרם בינת', און דאן האט ער געדינט אום חרם. אום חראם איז געווען די פרוי פון ובאַדאַה בין אַש שאמיט, איין טאָג דער נביא סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם באגעגנט איר און ער האט איר עסן. דערנאָך ער געזעסן אַראָפּ האלטן זיין קאָפּ, ראַסולוללאַה סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם געפאלן שלאָפנדיק. נאכדעם איז ער אויפגעשטאנען לאכט, אום חרם האט געזאגט, 'איך האב געפרעגט, וואס האט דיך לאכן, שליח אללה?' ער האָט געענטפערט: 'מיר האָבן געוויזן עטלעכע מענטשן פון מיין אומה וואָס קעמפן אין די וועג פון אַלאַ, זיי זענען העכער איבער די ים ווי מלכים אויף אַ קאַנאַפּע'. איך געזאגט, 'אָ שליח פון אַלאַ, דאַוונען אַז איך זאל זיין איינער פון זיי'. ער האט דאן מתפלל געווען פאר אום חרם און צוריק שלאפן דעם קאפ. דערנאך האט ער זיך אויפגעהויבן און געלאכט. אום חרם האט געזאגט, 'איך געפרעגט, 'אָ שליח פון אַלאַ, וואָס מאכט איר לאַכן?' ער האט געענטפערט: 'עטלעכע מענטשן פון מיין אומה האָבן זיך באוויזן צו מיר וואָס קעמפן אין די וועג פון אַלאַ ... ווי ער דערמאנט אין די אָנהייב. אום חרם האט געזאגט, 'איך געזאגט, 'אָ שליח פון אַלאַ, דאַוונען אַז איך זאל זיין איינער פון זיי'. האָט ער געזאָגט: איר זענט צווישן די ערשטע פֿון זיי. אום חראם איז דעמאלט אפגעפארן אויפן ים בעת דער הערשאפט פון מועוויה בן אבו סופיאן. ווען ער איז געווען וועגן צו לאַנד פון דעם ים, ער אָפּשפּרונג פון זיין באַרג און געשטארבן. אבו איסא האט געזאגט, 'דער האַדיטה איז אַן עכט. אום חרם בינת מילחאן איז געװען אום סולאיםס שװעסטער, זי איז געװען אנאס בין מאליקס מומע.