इमाम तिर्मिधी : 1373

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى النَّيْسَابُورِيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ إِسْرَائِيلَ حَدَّثَنَا سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ الْكِنْدِيِّ عَنْ أَبِيهِأَنَّ امْرَأَةً خَرَجَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تُرِيدُ الصَّلَاةَ فَتَلَقَّاهَا رَجُلٌ فَتَجَلَّلَهَا فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا فَصَاحَتْ فَانْطَلَقَ وَمَرَّ عَلَيْهَا رَجُلٌ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا وَمَرَّتْ بِعِصَابَةٍ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ فَقَالَتْ إِنَّ ذَاكَ الرَّجُلَ فَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا فَانْطَلَقُوا فَأَخَذُوا الرَّجُلَ الَّذِي ظَنَّتْ أَنَّهُ وَقَعَ عَلَيْهَا وَأَتَوْهَا فَقَالَتْ نَعَمْ هُوَ هَذَا فَأَتَوْا بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا أَمَرَ بِهِ لِيُرْجَمَ قَامَ صَاحِبُهَا الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا صَاحِبُهَا فَقَالَ لَهَا اذْهَبِي فَقَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكِ وَقَالَ لِلرَّجُلِ قَوْلًا حَسَنًا وَقَالَ لِلرَّجُلِ الَّذِي وَقَعَ عَلَيْهَا ارْجُمُوهُ وَقَالَ لَقَدْ تَابَ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا أَهْلُ الْمَدِينَةِ لَقُبِلَ مِنْهُمْقَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ سَمِعَ مِنْ أَبِيهِ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْ عَبْدِ الْجَبَّارِ بْنِ وَائِلٍ وَعَبْدُ الْجَبَّارِ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ أَبِيهِ

आम्हाला [मुहम्मद बिन याह्या अन्-नइसाबुरी] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [मुहम्मद बिन युसुफ] यांच्याकडून, त्यांनी [इस्राईल] यांच्याकडून, त्यांनी [सिमाक बिन हारब] यांच्याकडून, [अलक़माह बिन वाइल अल-किंदी] यांच्याकडून त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले की अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्या काळात एक स्त्री नमाज अदा करण्यासाठी बाहेर गेली, ती एका माणसाला भेटली, त्याने तिचा मार्ग अडवला आणि तिच्यावर बलात्कार केला. स्त्रीने ओरड केली आणि तो माणूस पळून गेला. मग एक माणूस तिथून गेला, तेव्हा स्त्री म्हणाली: 'खरोखरच, त्या माणसाने माझ्यावर असे-तसे केले आहे.' मुहाजिरीनचा एक गटही तिथून गेला, तेव्हा स्त्री म्हणाली: 'खरोखरच, त्या माणसाने माझ्यावर असे-तसे केले आहे.' मग ते तिला बलात्कार केल्याचा आरोप असलेल्या माणसाला अटक करण्यासाठी निघाले; त्यांनी त्याला तिच्यासमोर आणले, आणि त्या स्त्रीने म्हटले: 'होय, हाच तो माणूस आहे.' नंतर त्यांनी त्याला अल्लाहच्या पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याकडे आणले; जेव्हा त्यांनी त्याला फाशी देण्याचा आदेश दिला, तेव्हा त्या स्त्रीसोबत बलात्कार करणाऱ्या माणसाचा मित्र उभा राहिला आणि म्हणाला: 'हे अल्लाहचे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम), मी त्याचा मित्र आहे.' त्याने त्या महिलेला म्हटले: "जा, अल्लाहने तुला क्षमा केली आहे." त्याने आपल्या सोबतीशी सौम्यपणे बोलून तिच्याशी संभोग करणाऱ्या पुरुषाला म्हटले: "त्याला दगड मारा." तो म्हणाला: "खरोखरच, त्याने असा पश्चात्ताप केला आहे की जर मदीनातील सर्व रहिवासी पश्चात्ताप करतील तरीही ते त्याच्या पश्चात्तापाइतके होणार नाही." अबू ईसा म्हणाले: ही हदीस हसन गारिब सहीह आहे. 'अलकमाह बिन वाइल बिन हुज्र यांनी त्यांच्या वडिलांकडून ऐकले; ते अब्दुल जब्बार बिन वाइल यांपेक्षा मोठे होते, तर अब्दुल जब्बार यांनी त्यांच्या वडिलांकडून ऐकले नाही.