इमाम तिर्मिधी : 588

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ قَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ وَقَالَ عَلِيٌّ أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ وَالْمَعْنَى وَاحِدٌ عَنْ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ سَأَلَ النَّاسَ وَلَهُ مَا يُغْنِيهِ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَمَسْأَلَتُهُ فِي وَجْهِهِ خُمُوشٌ أَوْ خُدُوشٌ أَوْ كُدُوحٌ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا يُغْنِيهِ قَالَ خَمْسُونَ دِرْهَمًا أَوْ قِيمَتُهَا مِنْ الذَّهَبِقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ مَسْعُودٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ وَقَدْ تَكَلَّمَ شُعْبَةُ فِي حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ مِنْ أَجْلِ هَذَا الْحَدِيثِ حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ بِهَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ صَاحِبُ شُعْبَةَ لَوْ غَيْرُ حَكِيمٍ حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ لَهُ سُفْيَانُ وَمَا لِحَكِيمٍ لَا يُحَدِّثُ عَنْهُ شُعْبَةُ قَالَ نَعَمْ قَالَ سُفْيَانُ سَمِعْتُ زُبَيْدًا يُحَدِّثُ بِهَذَا عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَزِيدَ وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ بَعْضِ أَصْحَابِنَا وَبِهِ يَقُولُ الثَّوْرِيُّ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَقُ قَالُوا إِذَا كَانَ عِنْدَ الرَّجُلِ خَمْسُونَ دِرْهَمًا لَمْ تَحِلَّ لَهُ الصَّدَقَةُ قَالَ وَلَمْ يَذْهَبْ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِلَى حَدِيثِ حَكِيمِ بْنِ جُبَيْرٍ وَوَسَّعُوا فِي هَذَا وَقَالُوا إِذَا كَانَ عِنْدَهُ خَمْسُونَ دِرْهَمًا أَوْ أَكْثَرُ وَهُوَ مُحْتَاجٌ فَلَهُ أَنْ يَأْخُذَ مِنْ الزَّكَاةِ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَغَيْرِهِ مِنْ أَهْلِ الْفِقْهِ وَالْعِلْمِ

कुतायबाह यांनी अली बिन हुज्र यांच्याकडून आम्हाला सांगितले. [कुताइबा] म्हणाले: हे आम्हाला [शरिक] यांनी सांगितले, आणि [अली] म्हणाले: हे आम्हाला [शरिक] यांनी सांगितले, जरी अर्थ एकच आहे, [हकीम बिन जुबैर] यांच्याकडून, [मुहम्मद बिन अब्दुर्रहमान बिन यझीद] यांच्याकडून, त्यांच्या वडिलांकडून, [अब्दुल्ला बिन मस्ऊद] यांच्याकडून त्यांनी सांगितले, अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "जो माणूस पुरेसे अन्नधान्य असताना लोकांकडून भीक मागतो, तो पुनरुत्थानाच्या दिवशी आपल्या चेहऱ्यावर भीक मागल्याचे लज्जास्पद चिन्ह घेऊन येईल." विचारले गेले, "हे अल्लाहचे प्रेषित, त्या पुरेशा अन्नधान्याचे प्रमाण काय आहे?" त्याने उत्तर दिले: 'पन्नास दिरहम किंवा पन्नास दिरहम किमतीचे सोने.' या अध्यायात (एक परंपरा देखील आहे – संपादक) अब्दुल्ला इब्न अम्र यांच्याकडून. अबू ईसा म्हणाले, इब्न मसऊद यांचा हदीस हासन् हदीस आहे, आणि शुबाह यांनी हकीम इब्न जुबैर यांच्यावर या हदीसमुळे टिप्पणी केली; त्यांनी आम्हाला [महमुद इब्न गhailान] यांच्याकडून, त्यांनी आम्हाला [याह्या इब्न आदम] यांच्याकडून, त्यांनी आम्हाला [सुफ्यान] यांच्याकडून [हकीम इब्न जुबैर] यांच्याकडून तोच हदीस सांगितला. अब्दुल्ला बिन उस्मान (शुबाह यांचे साथीदार) यांनी सुफियानला सांगितले, 'जर हकीमने ही हदीस न सांगितली असती,' तर सुफियानने विचारले, 'हे कारण की शुबाहने हकीमकडून ही हदीस सांगितली नाही?' त्यांनी उत्तर दिले, 'होय.' [सुफ्यान] म्हणाले: 'मी [जुबैद] यांना [मुहम्मद बिन अब्दुर्रहमान बिन यझीद] यांच्याकडून हे हदीस सांगताना ऐकले, आणि आमच्या काही साथीदारांनीही अत-तौरी, अब्दुल्ला बिन अल-मुबारक, अहमद आणि इशाक यांच्या मतानुसार या हदीसप्रमाणे عمل केले आहे; त्यांनी म्हटले: "जर एखाद्या व्यक्तीकडे पन्नास दिरहम असतील, तर त्याला जकातचा हिस्सा मिळण्याचा अधिकार नाही." इमाम शफीई आणि इतर काही विद्वान व न्यायशास्त्रज्ञ हकीम यांच्या हदीसवर अवलंबून राहत नाहीत; त्यांचे मत अधिक सौम्य आहे, म्हणजे कोणाकडे पन्नास दिरहम असले तरीही अतिरिक्त निधीची गरज असल्यास त्याला जकातचा हिस्सा मिळण्याचा अधिकार आहे.