Imam Tirmidzi : 332
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي لَيْلَى عَنْ الشَّعْبِيِّ قَالَصَلَّى بِنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَنَهَضَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ فَسَبَّحَ بِهِ الْقَوْمُ وَسَبَّحَ بِهِمْ فَلَمَّا صَلَّى بَقِيَّةَ صَلَاتِهِ سَلَّمَ ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَيْ السَّهْوِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ حَدَّثَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَلَ بِهِمْ مِثْلَ الَّذِي فَعَلَقَالَ وَفِي الْبَاب عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ وَسَعْدٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُحَيْنَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ تَكَلَّمَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي ابْنِ أَبِي لَيْلَى مِنْ قِبَلِ حِفْظِهِ قَالَ أَحْمَدُ لَا يُحْتَجُّ بِحَدِيثِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى و قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَعِيلَ ابْنُ أَبِي لَيْلَى هُوَ صَدُوقٌ وَلَا أَرْوِي عَنْهُ لِأَنَّهُ لَا يَدْرِي صَحِيحَ حَدِيثِهِ مِنْ سَقِيمِهِ وَكُلُّ مَنْ كَانَ مِثْلَ هَذَا فَلَا أَرْوِي عَنْهُ شَيْئًا وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ رَوَاهُ سُفْيَانُ عَنْ جَابِرٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُبَيْلٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ وَجَابِرٌ الْجُعْفِيُّ قَدْ ضَعَّفَهُ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ تَرَكَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ وَغَيْرُهُمَا وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الرَّجُلَ إِذَا قَامَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ مَضَى فِي صَلَاتِهِ وَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ مِنْهُمْ مَنْ رَأَى قَبْلَ التَّسْلِيمِ وَمِنْهُمْ مَنْ رَأَى بَعْدَ التَّسْلِيمِ وَمَنْ رَأَى قَبْلَ التَّسْلِيمِ فَحَدِيثُهُ أَصَحُّ لِمَا رَوَى الزُّهْرِيُّ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْأَنْصَارِيُّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ
האָט אונדז געזאָגט [אַחמד בן מאַני'] געזאָגט; האָט אונדז געזאָגט [חוסים] געזאָגט; האָט אונדז געמאלדן [אבן אבו לילה] פון [אש סיעבי] האָט ער געזאָגט; ' [סיו'באַה בין על מוגהירה] האָט מתפלל געווען מיט אונדז, און אין דער צווייטער ראַק'אַה ער איז אויפגעשטאנען ביז די מענטשן געזאגט סובהאַאַנאַאַללאַה, און ער אויך געזאגט עס פֿאַר זיי. נאכ ן דאװענע ן הא ט ע ר זי ץ זיצנדי ק געפלײ ט פא ר סאחי . נאָך אַז ער דערציילט די מענטשן אַז ראַסולוללאַה סאַללאַללאַאַהו 'אַלאַיהי וואַסאַלאַם אויך האט וואָס ער האט. ער האט געזאגט; 'אין דעם קאַפּיטל עס איז אויך אַ געשיכטע פון וקבאַה בין עמיר, סאַד און אַבדאַלאַ בין בוהאַינה'. אבו איסא האט געזאגט; "דער האַדיטה פון Al Mughirah בין Syu'bah איז דערציילט פון Al Mughirah אין פילע וועגן." אבו איסא האט געזאגט; "עטלעכע סייאַנטיס האָבן דיסקאַסט אבן אבו לאַילאַ פֿון דער פּערספּעקטיוו פון זיין מעמאָריזאַטיאָן. אחמד האט געזאגט; 'די האַדיטה פון אבן אבו לילאַ קענען ניט זיין געוויינט ווי דערווייַז'. און מחמד בן יסמאַיל האָט געזאָגט; אבן אבו לילה איז געווען אן ערלעכער מענטש, נאר איך האב נישט דערציילט פון אים ווייל ער האט נישט געקענט אונטערשיידן צווישן עכט חדיטה וואס ער האט געהאט. אז מיט אזא זאך וויל איך נישט נעמען פון אים חדיטה'. דעם האַדיטה איז אויך נערייטיד פון Al Mughirah bin Syu'bah אין פילע וועגן. [צופיאן] האט עס דערציילט פון [ג'ביר] פון [אל מוגהירה בין סיובאיל] פון [קאיס בין אבו חאזים] פון [אל מוגהירה בין שואבה]. Jabir Al Ju'fi איז אויך וויקאַנד דורך עטלעכע וויסנשאפטלעכע עקספּערץ. יחיא בן סעיד, עבדורהמאן בן מהדי און אחוץ זיי צוויי האבן אים איבערגעלאזט -האט פון אים נישט צוגענומען קיין חסידות-'. דעם חסידות פירט די וויסנשאפטלער, אז אויב א מענטש שטייט אין דער צווייטער ראקה זאל ער ווייטער דאווענען, נאכדעם לייגט ער זיך אפ מיט צוויי פראסטראציעס -סהווי-. טייל פון זיי זענען ביי די מיינונג, אז מען מאכט די השתחוות פארן ברכה, און אנדערע זענען ביי די מיינונג, אז מען מאכט די השתחוות נאך דער ברכה. און די דעה, וואָס זאָגט, אַז מען טוט זיך קדחת הקודש, איז מער עכט, ווײַל די חדת האָט מען דערציילט פון עז זוהרי און יחיא בן סעיד על אנסרי, פון עבדורהמן על עראג, פון עבדאללה בן בוהינה'.