Imam Abu Dawud : 4529
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ قَالَخَرَجْتُ مَعَ أَبِي إِلَى الشَّامِ فَجَعَلُوا يَمُرُّونَ بِصَوَامِعَ فِيهَا نَصَارَى فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ أَبِي لَا تَبْدَءُوهُمْ بِالسَّلَامِ فَإِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ حَدَّثَنَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَبْدَءُوهُمْ بِالسَّلَامِ وَإِذَا لَقِيتُمُوهُمْ فِي الطَّرِيقِ فَاضْطَرُّوهُمْ إِلَى أَضْيَقِ الطَّرِيقِ
Esan digute [Hafsh bin Umarrek], esan digute [Syu'bahk] [Suhail bin Abu Salihk] esan zuela: «Nik eta [nire aita] Siriara joan ginen, kristau asko zeuden eliza baten ondotik pasa ginenean, gurekin zegoen taldeak kristauei agur esan zien. Beraz, nire aitak esan zuen: «Ez joan haien aurretik agurra egitera, [Abu Hurairah] behin Alaren Mezulariaren istorio bat kontatu zigulako (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan izan daitezela) esan zuelako: «Ez eman lehenik agurrik, bidean topatzen badituzu, estutu haien bidea».