Rasulullah diberi pilihan antara dua perkara dalam islam kecuali beliau memilih yang paling ringan diantara keduanya bila mengandung dosa, karena beliau paling jauh darinya
Imam Abu Dawud : 4153
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ عَنْ مَالِكٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّهَا قَالَتْمَا خُيِّرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي أَمْرَيْنِ إِلَّا اخْتَارَ أَيْسَرَهُمَا مَا لَمْ يَكُنْ إِثْمًا فَإِنْ كَانَ إِثْمًا كَانَ أَبْعَدَ النَّاسِ مِنْهُ وَمَا انْتَقَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِنَفْسِهِ إِلَّا أَنْ تُنْتَهَكَ حُرْمَةُ اللَّهِ تَعَالَى فَيَنْتَقِمُ لِلَّهِ بِهَا
Ekɛɛ wɔ akɛ [Abdullah bin Maslamah] kɛjɛ [Malik] kɛjɛ [Ibn Shihab] kɛjɛ [Urwah bin Az Zubair] kɛjɛ [‘Aisyah radliallahu ‘anha] akɛ, ‘Ahãaa Allah bɔfo lɛ nihalamɔi enyɔ akɛ esha ni fe fɛɛ lɛ, ja ehala enyɔ lɛ ateŋ nɔ ni fe fɛɛ lɛ. Kɛji akɛ no fata esha he lɛ, belɛ lɛ ji mɔ ni tsiɔ ehe kɛjɛɔ esha he fe fɛɛ yɛ adesai ateŋ. Ni Rasulullah sallallaahu ‘alaihi wasallam nuuu mlifu ko he kɔkɔɔkɔ ja ekɛ Allah woo ni aku mli lɛ yɔɔ tsakpaa, no hewɔ lɛ ewo ehe nyɔmɔ yɛ Allah hewɔ’.