Imam Abu Dawud : 3955

قَالَ أَبُو دَاوُد وَجَدْتُ فِي كِتَابِي عَنْ شَيْبَانَ وَلَمْ أَسْمَعْهُ مِنْهُ فَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرٍ صَاحِبٌ لَنَا ثِقَةٌ قَالَ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ رَاشِدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ يَعْنِي ابْنَ مُوسَى عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَوِّمُ دِيَةَ الْخَطَإِ عَلَى أَهْلِ الْقُرَى أَرْبَعَ مِائَةِ دِينَارٍ أَوْ عَدْلَهَا مِنْ الْوَرِقِ وَيُقَوِّمُهَا عَلَى أَثْمَانِ الْإِبِلِ فَإِذَا غَلَتْ رَفَعَ فِي قِيمَتِهَا وَإِذَا هَاجَتْ رُخْصًا نَقَصَ مِنْ قِيمَتِهَا وَبَلَغَتْ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا بَيْنَ أَرْبَعِ مِائَةِ دِينَارٍ إِلَى ثَمَانِ مِائَةِ دِينَارٍ وَعَدْلُهَا مِنْ الْوَرِقِ ثَمَانِيَةُ آلَافِ دِرْهَمٍ وَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى أَهْلِ الْبَقَرِ مِائَتَيْ بَقَرَةٍ وَمَنْ كَانَ دِيَةُ عَقْلِهِ فِي الشَّاءِ فَأَلْفَيْ شَاةٍ قَالَ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الْعَقْلَ مِيرَاثٌ بَيْنَ وَرَثَةِ الْقَتِيلِ عَلَى قَرَابَتِهِمْ فَمَا فَضَلَ فَلِلْعَصَبَةِ قَالَ وَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْأَنْفِ إِذَا جُدِعَ الدِّيَةَ كَامِلَةً وَإِذَا جُدِعَتْ ثَنْدُوَتُهُ فَنِصْفُ الْعَقْلِ خَمْسُونَ مِنْ الْإِبِلِ أَوْ عَدْلُهَا مِنْ الذَّهَبِ أَوْ الْوَرِقِ أَوْ مِائَةُ بَقَرَةٍ أَوْ أَلْفُ شَاةٍ وَفِي الْيَدِ إِذَا قُطِعَتْ نِصْفُ الْعَقْلِ وَفِي الرِّجْلِ نِصْفُ الْعَقْلِ وَفِي الْمَأْمُومَةِ ثُلُثُ الْعَقْلِ ثَلَاثٌ وَثَلَاثُونَ مِنْ الْإِبِلِ وَثُلُثٌ أَوْ قِيمَتُهَا مِنْ الذَّهَبِ أَوْ الْوَرِقِ أَوْ الْبَقَرِ أَوْ الشَّاءِ وَالْجَائِفَةُ مِثْلُ ذَلِكَ وَفِي الْأَصَابِعِ فِي كُلِّ أُصْبُعٍ عَشْرٌ مِنْ الْإِبِلِ وَفِي الْأَسْنَانِ فِي كُلِّ سِنٍّ خَمْسٌ مِنْ الْإِبِلِ وَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ عَقْلَ الْمَرْأَةِ بَيْنَ عَصَبَتِهَا مَنْ كَانُوا لَا يَرِثُونَ مِنْهَا شَيْئًا إِلَّا مَا فَضَلَ عَنْ وَرَثَتِهَا وَإِنْ قُتِلَتْ فَعَقْلُهَا بَيْنَ وَرَثَتِهَا وَهُمْ يَقْتُلُونَ قَاتِلَهُمْ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْسَ لِلْقَاتِلِ شَيْءٌ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَارِثٌ فَوَارِثُهُ أَقْرَبُ النَّاسِ إِلَيْهِ وَلَا يَرِثُ الْقَاتِلُ شَيْئًاقَالَ مُحَمَّدٌ هَذَا كُلُّهُ حَدَّثَنِي بِهِ سُلَيْمَانُ بْنُ مُوسَى عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَبُو دَاوُد مُحَمَّدُ بْنُ رَاشِدٍ مِنْ أَهْلِ دِمَشْقَ هَرَبَ إِلَى الْبَصْرَةِ مِنْ الْقَتْلِ

Sinabi ni Abu Dawud, "Natagpuan ko sa aking aklat; mula kay [Syaiban] - ngunit hindi ko pa ito narinig mula sa kanya - [Abu Bakr] - ang aming pinagkakatiwalaang kaibigan - ay nag-ulat nito sa amin, aniya; ay nagsabi sa amin [Muhammad] - ibig sabihin ay si Muhammad bin Rashid - mula kay [Sulaiman] - ibig sabihin ay si Sulaiman bin Musa - mula kay [Amru bin Syu'aib] mula sa [kanyang ama] mula sa [kanyang lolo] sinabi niya, "Ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nag-utos na ang diyat para sa isang aksidenteng nakapatay para sa isang taga-nayon ay apat na raang dinar, o katumbas na dirham, at itinatakda ito ayon sa presyo ng isang kamelyo. Kung ang presyo ng mga kamelyo ay tumaas, tinataasan niya ang kanilang halaga at kung bumaba ang mga ito, binabawasan niya ang kanilang halaga. Kaya, ang diyat noong panahon ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay mula apat na raang dinar hanggang walong daang dinar, o katumbas ng walong libong dirham. Itinakda ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam na para sa may-ari ng baka ang multa ay dalawang daang baka, kung ang diyat ay babayaran sa anyo ng mga kambing ay dalawang libong kambing." Siya (ang tagapagsalaysay) ay nagsabi, "Sinabi ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam: "Ang pantubos sa diyat ay isang mana para sa lahat ng tagapagmana ng biktima na hahatiin sa kanilang mga kamag-anak, kung mayroon mang matitira ay mapupunta ito sa ashabah (mga taong nakakakuha ng natitirang bahagi sa mana)." Siya (ang tagapagsalaysay) ay nagsabi, "Ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nagbigay ng hatol sa ilong na kung ito ay naputol, ang multa ay isang buong diyat, kung ang dulo lamang ay kalahati ang diyat, ibig sabihin ay limampung kamelyo, o ang katumbas nitong halaga maging ito man ay ginto o pilak. O may isang daang baka o isang libong kambing. At kung ang kamay ay naputol, ang multa ay kalahati ng diyat, sa paa ang multa ay kalahati ng diyat, ang mukha ay isang katlo ng diyat; tatlumpu't tatlong kamelyo at isang katlo o ang katumbas nito maging ito man ay ginto o pilak. O baka, o kambing, at sa mga uka ay ganoon din. Sa mga daliri, kung gayon ang bawat daliri ay sampung kamelyo, at ang bawat ngipin ay limang kamelyo. Ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nagpasiya rin na ang diyat na dapat pasanin ng isang babae ay pasanin ng kanyang ashabah (mga kababaihan), ibig sabihin, isang grupo ng mga tao na hindi tumatanggap ng mana maliban sa natitira mula sa kanyang mga tagapagmana. Kung siya ay napatay, ang diyat ay para sa kanyang mga tagapagmana o papatayin nila ang pumatay sa kanya. Ang Sugo ng Si Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay nagsabi: "Ang mamamatay-tao ay walang makukuha, kung wala siyang tagapagmana, ang kanyang mana ay mapupunta sa taong pinakamalapit sa kanya, at ang mamamatay-tao ay walang makukuhang mana." Sinabi ni Muhammad, "Ang lahat ng salaysay na ito ay isinalaysay sa akin ni Sulaiman bin Musa mula kay Amr bin Shu'aib, mula sa kanyang ama, mula sa kanyang lolo, mula sa Propeta (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah)." Sinabi ni Abu Dawud, "Si Muhammad bin Rashid ay taga-Damaskus, tumakas siya patungong Basrah upang maiwasan ang mapatay."