Larangan memakai sutra dan emas

Imam Abu Dawud : 3602

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ الْحِمْصِيُّ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ عَنْ خَالِدٍ قَالَوَفَدَ الْمِقْدَامُ بْنُ مَعْدِي كَرِبَ وَعَمْرُو بْنُ الْأَسْوَدِ وَرَجُلٌ مِنْ بَنِي أَسَدٍ مِنْ أَهْلِ قِنَّسْرِينَ إِلَى مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ لِلْمِقْدَامِ أَعَلِمْتَ أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ تُوُفِّيَ فَرَجَّعَ الْمِقْدَامُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ أَتَرَاهَا مُصِيبَةً قَالَ لَهُ وَلِمَ لَا أَرَاهَا مُصِيبَةً وَقَدْ وَضَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حِجْرِهِ فَقَالَ هَذَا مِنِّي وَحُسَيْنٌ مِنْ عَلِيٍّ فَقَالَ الْأَسَدِيُّ جَمْرَةٌ أَطْفَأَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ فَقَالَ الْمِقْدَامُ أَمَّا أَنَا فَلَا أَبْرَحُ الْيَوْمَ حَتَّى أُغَيِّظَكَ وَأُسْمِعَكَ مَا تَكْرَهُ ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ إِنَّ أَنَا صَدَقْتُ فَصَدِّقْنِي وَإِنْ أَنَا كَذَبْتُ فَكَذِّبْنِي قَالَ أَفْعَلُ قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ لُبْسِ الذَّهَبِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ لُبْسِ الْحَرِيرِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ لُبْسِ جُلُودِ السِّبَاعِ وَالرُّكُوبِ عَلَيْهَا قَالَ نَعَمْ قَالَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ هَذَا كُلَّهُ فِي بَيْتِكَ يَا مُعَاوِيَةُ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ قَدْ عَلِمْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْكَ يَا مِقْدَامُ قَالَ خَالِدٌ فَأَمَرَ لَهُ مُعَاوِيَةُ بِمَا لَمْ يَأْمُرْ لِصَاحِبَيْهِ وَفَرَضَ لِابْنِهِ فِي الْمِائَتَيْنِ فَفَرَّقَهَا الْمِقْدَامُ فِي أَصْحَابِهِ قَالَ وَلَمْ يُعْطِ الْأَسَدِيُّ أَحَدًا شَيْئًا مِمَّا أَخَذَ فَبَلَغَ ذَلِكَ مُعَاوِيَةُ فَقَالَ أَمَّا الْمِقْدَامُ فَرَجُلٌ كَرِيمٌ بَسَطَ يَدَهُ وَأَمَّا الْأَسَدِيُّ فَرَجُلٌ حَسَنُ الْإِمْسَاكِ لِشَيْئِهِ

اسان کي [عمرو بن عثمان بن سعيد الحمشي] ٻڌايو آهي، اسان کي [بقيه] [بحيره] کان [خالد] کان ٻڌايو آهي، هن چيو ته؛ ' [المقدم بن معدي ڪريب]، عمرو بن الاسود ۽ بني اسد جو هڪ ماڻهو، جيڪو قنصرين جي ماڻهن مان هو، [معاويه بن ابو سفيان] وٽ آيا. معاويه پوءِ المقدم کي چيو، 'ڇا توهان کي خبر ناهي ته الحسن بن علي فوت ٿي ويو آهي؟' المقدم پڻ چيو - انا لله و انا اليه راجعون -. پوءِ هڪ ماڻهو ان کي چيو، 'ڇا توهان ان کي آفت سمجهو ٿا؟' المقدم جواب ڏنو؛ 'مان ان کي آفت ڇو نه سمجهان، جيتوڻيڪ هو هڪ اهڙو شخص آهي جيڪو ڪڏهن رسول الله ﷺ جي سيني ۾ هو؟ هن اهو به چيو آهي: 'هي - حسن - مون مان آهي، ۽ حسين علي مان آهي'. الاسدي پوءِ چيو؛ 'هي انگارو - حسن - الله جي طرفان وسائي ڇڏيو ويو آهي - معاويه کي خوش ڪرڻ لاءِ -'. تنهن ڪري المقدم چيو؛ 'اڄ مان خوش نه ٿي سگهندس ته جيئن مان توکي ناراض ڪري سگهان، ۽ مان توکي ڪجهه ٻڌائيندس جيڪو توکي نفرت ڏياريندو'. پوءِ هن چيو؛ 'اي معاويه! جيڪڏهن مان صحيح آهيان، ته پوءِ مون کي ٻڌاءِ، ۽ جيڪڏهن مان ڪوڙ ڳالهائيان ٿو، ته پوءِ مون کي ڪوڙ ٻڌاءِ'. معاويه چيو؛ 'مان اهو ڪندس'. المقدم پوءِ چيو؛ 'مان توهان تي الله جو قسم کڻان ٿو، ڇا توهان کي خبر ناهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم سون پائڻ کان منع ڪيو آهي؟' معاويه جواب ڏنو، 'اهو صحيح آهي'. المقدم چيو؛ 'مان توهان تي الله جو قسم کڻان ٿو، ڇا توهان کي خبر ناهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ريشم پائڻ کان منع ڪيو آهي؟' معاويه جواب ڏنو، 'اهو صحيح آهي'. المقدم چيو؛ 'مان توهان تي الله جو قسم کڻان ٿو، ڇا توهان کي خبر ناهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ريشم پائڻ کان منع ڪيو آهي؟' معاويه جواب ڏنو، 'اهو صحيح آهي'. المقدم چيو؛ 'اهو صحيح آهي'. المقدم چيو؛' 'مان توهان تي الله جو قسم کڻان ٿو، ڇا توهان کي خبر ناهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم جهنگلي جانورن جي چمڙي پائڻ ۽ انهن تي سواري ڪرڻ کان منع ڪيو آهي؟' معاويه جواب ڏنو، 'اهو صحيح آهي'. المقدم چيو؛ 'اي معاويه، الله جو قسم مون توهان جي گهر ۾ اهو سڀ ڪجهه ڏٺو آهي!' المقدم چيو؛ 'اي المقدم، مون کي خبر آهي ته مان توهان کان بچي نه سگهندس'. خالد چيو؛ 'معاويه حڪم ڏنو - ڪجهه ڏيڻ جو - جيڪو هن ڪڏهن به پنهنجن ٻن دوستن کي نه ڏنو هو، ۽ هن المقدم جي پٽ کي ٻه سؤ دينار به ڏنا. تنهن ڪري المقدم اهو پنهنجن دوستن ۾ ورهايو، پر هن الاسدي کي جيڪو ڪجهه ورتو ان مان ڪجهه به نه ڏنو. پوءِ معاويه کي اها خبر ڏني وئي جيستائين هن چيو؛ 'المقدم هڪ شريف ۽ سخي ماڻهو هو، جڏهن ته الاسدي هڪ سٺو ماڻهو هو پر بخيل هو'.