Imam Abu Dawud : 3577

حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُهَاجِرٍ عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَاأَنَّهَا ذَكَرَتْ نِسَاءَ الْأَنْصَارِ فَأَثْنَتْ عَلَيْهِنَّ وَقَالَتْ لَهُنَّ مَعْرُوفًا وَقَالَتْ لَمَّا نَزَلَتْ سُورَةُ النُّورِ عَمِدْنَ إِلَى حُجُورٍ أَوْ حُجُوزٍ شَكَّ أَبُو كَامِلٍ فَشَقَقْنَهُنَّ فَاتَّخَذْنَهُ خُمُرًا

A tene na e [Abu Kamil] so, a tene na e [Abu Awanah] ti [Ibrahim bin Muhajir] ti [Shafiyah bint Syaibah] ti [‘Aisyah radliallahu ‘anha] so lo sara tënë ti awali ti Ansar, lo gonda ala na lo tene anzoni tënë na ala. ‘Aisyah atene, ‘Tongana mbeti ti An Nuur a descend, ala lï na yâ ti chambre ni, wala ndo ti bongo -Abu Kamil a hesité-, na pekoni ala fâ yâ ni na ala sara si a ga mbeni voile’.