Imam Abu Dawud : 3566

حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ يَعْنِي عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ عَمْرٍو حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ بِشْرٍ التَّغْلِبِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي وَكَانَ جَلِيسًا لِأَبِي الدَّرْدَاءِ قَالَكَانَ بِدِمَشْقَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَالُ لَهُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ وَكَانَ رَجُلًا مُتَوَحِّدًا قَلَّمَا يُجَالِسُ النَّاسَ إِنَّمَا هُوَ صَلَاةٌ فَإِذَا فَرَغَ فَإِنَّمَا هُوَ تَسْبِيحٌ وَتَكْبِيرٌ حَتَّى يَأْتِيَ أَهْلَهُ فَمَرَّ بِنَا وَنَحْنُ عِنْدَ أَبِي الدَّرْدَاءِ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فَقَدِمَتْ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَجَلَسَ فِي الْمَجْلِسِ الَّذِي يَجْلِسُ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لِرَجُلٍ إِلَى جَنْبِهِ لَوْ رَأَيْتَنَا حِينَ الْتَقَيْنَا نَحْنُ وَالْعَدُوُّ فَحَمَلَ فُلَانٌ فَطَعَنَ فَقَالَ خُذْهَا مِنِّي وَأَنَا الْغُلَامُ الْغِفَارِيُّ كَيْفَ تَرَى فِي قَوْلِهِ قَالَ مَا أُرَاهُ إِلَّا قَدْ بَطَلَ أَجْرُهُ فَسَمِعَ بِذَلِكَ آخَرُ فَقَالَ مَا أَرَى بِذَلِكَ بَأْسًا فَتَنَازَعَا حَتَّى سَمِعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ لَا بَأْسَ أَنْ يُؤْجَرَ وَيُحْمَدَ فَرَأَيْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ سُرَّ بِذَلِكَ وَجَعَلَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ إِلَيْهِ وَيَقُولُ أَنْتَ سَمِعْتَ ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ نَعَمْ فَمَا زَالَ يُعِيدُ عَلَيْهِ حَتَّى إِنِّي لَأَقُولُ لَيَبْرُكَنَّ عَلَى رُكْبَتَيْهِ قَالَ فَمَرَّ بِنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُنْفِقُ عَلَى الْخَيْلِ كَالْبَاسِطِ يَدَهُ بِالصَّدَقَةِ لَا يَقْبِضُهَا ثُمَّ مَرَّ بِنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ قَالَ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِعْمَ الرَّجُلُ خُرَيْمٌ الْأَسَدِيُّ لَوْلَا طُولُ جُمَّتِهِ وَإِسْبَالُ إِزَارِهِ فَبَلَغَ ذَلِكَ خُرَيْمًا فَعَجِلَ فَأَخَذَ شَفْرَةً فَقَطَعَ بِهَا جُمَّتَهُ إِلَى أُذُنَيْهِ وَرَفَعَ إِزَارَهُ إِلَى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ ثُمَّ مَرَّ بِنَا يَوْمًا آخَرَ فَقَالَ لَهُ أَبُو الدَّرْدَاءِ كَلِمَةً تَنْفَعُنَا وَلَا تَضُرُّكَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّكُمْ قَادِمُونَ عَلَى إِخْوَانِكُمْ فَأَصْلِحُوا رِحَالَكُمْ وَأَصْلِحُوا لِبَاسَكُمْ حَتَّى تَكُونُوا كَأَنَّكُمْ شَامَةٌ فِي النَّاسِ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْفُحْشَ وَلَا التَّفَحُّشَقَالَ أَبُو دَاوُد وَكَذَلِكَ قَالَ أَبُو نُعَيْمٍ عَنْ هِشَامٍ قَالَ حَتَّى تَكُونُوا كَالشَّامَةِ فِي النَّاسِ

Dywedodd wrthym [Harun bin Abdullah], dywedodd wrthym [Abu Amir] - sy'n golygu Abdul Malik bin Amru - dywedodd, dywedodd wrthym [Hisyam bin Sa'd] gan [Qais bin Bisyr At Taghlibi] meddai; adroddodd i mi [fy nhad] - roedd yn ffrind agos i Abu Darda' - dywedodd, 'Yn Damasycus roedd dyn o gymdeithion y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam a'i enw oedd [Ibn Al Hanzhaliyah]. Mae'n ddyn sy'n hoffi bod ar ei ben ei hun, anaml y mae gyda phobl, mae bob amser yn brysur yn gweddi. Pan fydd y weddi wedi gorffen mae'n brysur gyda gleiniau gweddi a takbir nes iddo ddychwelyd adref. Unwaith iddo basio heibio pan oeddem wrth ochr Abu Darda, yna dywedodd Abu Darda rywbeth wrtho a oedd yn fuddiol i ni ac nid yn niweidiol i chi. Dywedodd, ‘Anfonodd Negesydd Allah (heddwch a bendithion Allah arno) ymgyrch, ac ar ôl iddi ddychwelyd, eisteddodd dyn ar y sedd lle’r arferai Negesydd Allah (heddwch a bendithion Allah arno) eistedd. Yna dywedodd wrth y dyn wrth ei ymyl, ‘Pe baech chi ond yn gallu ein gweld ni’n wynebu’r gelyn.’ Yna fe - gan olygu ei hun - cymerodd ei waywffon a thrywanu un o’r gelynion a dweud - yn watwarus - ‘Tynnwch fy ngwaywffon allan, mab ifanc i Bani Ghifar ydw i.’ Felly beth yw eich barn chi am ei eiriau? - Ystyr; yn watwarus ‘Tynnwch fy ngwaywffon allan, mab ifanc i Bani Ghifar ydw i!’ - Atebodd y cydymaith wrth ei ymyl, ‘Nid oes gennyf farn heblaw bod ei wobr wedi’i cholli!’ Clywodd y lleill ei sylw, felly protestiodd, ‘Rwy’n credu nad yw geiriau o’r fath yn broblem!’ Collwyd y ddau ddyn yn y ddadl nes i Negesydd Allah glywed y cynnwrf. Dywedodd y Proffwyd, ‘Subhanallah, nid yw datganiad o’r fath yn broblem, a bydd yn dal i gael gwobr a chanmoliaeth! '. Yna gwelais i Abu Darda yn edrych yn llawen nes iddo godi ei ben at y person a dweud, 'Ydy hi'n wir, clywsoch chi hynny gan Negesydd Allah!'. Atebodd, 'Ydw'. Ailadroddodd Abu Darda ei gwestiwn nes i mi ddweud wrthyf fy hun, pe bai ond yn plygu ei liniau' - sy'n golygu dod â'r peth i ben -. Dywedodd Qais, 'Un diwrnod aeth dyn heibio i ni, yna dywedodd Abu Darda wrtho gyda datganiad sy'n fuddiol i ni ac nid yn niweidiol i chi.' Dywedodd Abu Darda, 'Dywedodd Negesydd Allah wrthym unwaith: "Mae'r sawl sy'n darparu ar gyfer ceffylau yn ffordd Allah fel rhywun sy'n estyn ei law am elusen ac nad yw byth yn dal yn ôl'. Y diwrnod o'r blaen, pasiodd rhywun heibio i ni, yna dywedodd Abu Darda wrtho gyda datganiad a oedd yn fuddiol i ni ac nid yn niweidiol i chi. Dywedodd Abu Darda, Dywedodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Y person gorau yw Khuraim Al-asadi, pe na bai wedi tyfu ei wallt i'w ysgwyddau ac wedi ymestyn ei frethyn i fynd heibio i'w fferau'. Gwnaeth geiriau'r Proffwyd hyn i Khuraim ruthro i gymryd cyllell. byddwch yn cwrdd â'ch ffrindiau, Felly sythwch gyfrwyau eich cerbydau, sythwch eich dillad, fel ei fod yn ymddangos fel pe baech yn bobl arbennig ymhlith bodau dynol, oherwydd nid yw Allah yn hoffi drygioni a gweithredoedd sy'n adlewyrchu drygioni." Dywedodd Abu Daud; yn yr un modd dywedodd Abu Nuaim o Hisyam gyda'r erthygl olygyddol: 'Hyd nes eich bod fel ffigurau arbennig ymhlith bodau dynol'.