Imam Abu Dawud : 2610

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ سُفْيَانَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ كُفَّارَ قُرَيْشٍ كَتَبُوا إِلَى ابْنِ أُبَيٍّ وَمَنْ كَانَ يَعْبُدُ مَعَهُ الْأَوْثَانَ مِنْ الْأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ بِالْمَدِينَةِ قَبْلَ وَقْعَةِ بَدْرٍ إِنَّكُمْ آوَيْتُمْ صَاحِبَنَا وَإِنَّا نُقْسِمُ بِاللَّهِ لَتُقَاتِلُنَّهُ أَوْ لَتُخْرِجُنَّهُ أَوْ لَنَسِيرَنَّ إِلَيْكُمْ بِأَجْمَعِنَا حَتَّى نَقْتُلَ مُقَاتِلَتَكُمْ وَنَسْتَبِيحَ نِسَاءَكُمْ فَلَمَّا بَلَغَ ذَلِكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَيٍّ وَمَنْ كَانَ مَعَهُ مِنْ عَبَدَةِ الْأَوْثَانِ اجْتَمَعُوا لِقِتَالِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا بَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقِيَهُمْ فَقَالَ لَقَدْ بَلَغَ وَعِيدُ قُرَيْشٍ مِنْكُمْ الْمَبَالِغَ مَا كَانَتْ تَكِيدُكُمْ بِأَكْثَرَ مِمَّا تُرِيدُونَ أَنْ تَكِيدُوا بِهِ أَنْفُسَكُمْ تُرِيدُونَ أَنْ تُقَاتِلُوا أَبْنَاءَكُمْ وَإِخْوَانَكُمْ فَلَمَّا سَمِعُوا ذَلِكَ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَفَرَّقُوا فَبَلَغَ ذَلِكَ كُفَّارَ قُرَيْشٍ فَكَتَبَتْ كُفَّارُ قُرَيْشٍ بَعْدَ وَقْعَةِ بَدْرٍ إِلَى الْيَهُودِ إِنَّكُمْ أَهْلُ الْحَلْقَةِ وَالْحُصُونِ وَإِنَّكُمْ لَتُقَاتِلُنَّ صَاحِبَنَا أَوْ لَنَفْعَلَنَّ كَذَا وَكَذَا وَلَا يَحُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَ خَدَمِ نِسَائِكُمْ شَيْءٌ وَهِيَ الْخَلَاخِيلُ فَلَمَّا بَلَغَ كِتَابُهُمْ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَجْمَعَتْ بَنُو النَّضِيرِ بِالْغَدْرِ فَأَرْسَلُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْرُجْ إِلَيْنَا فِي ثَلَاثِينَ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِكَ وَلْيَخْرُجْ مِنَّا ثَلَاثُونَ حَبْرًا حَتَّى نَلْتَقِيَ بِمَكَانِ الْمَنْصَفِ فَيَسْمَعُوا مِنْكَ فَإِنْ صَدَّقُوكَ وَآمَنُوا بِكَ آمَنَّا بِكَ فَقَصَّ خَبَرَهُمْ فَلَمَّا كَانَ الْغَدُ غَدَا عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْكَتَائِبِ فَحَصَرَهُمْ فَقَالَ لَهُمْ إِنَّكُمْ وَاللَّهِ لَا تَأْمَنُونَ عِنْدِي إِلَّا بِعَهْدٍ تُعَاهِدُونِي عَلَيْهِ فَأَبَوْا أَنْ يُعْطُوهُ عَهْدًا فَقَاتَلَهُمْ يَوْمَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ غَدَا الْغَدُ عَلَى بَنِي قُرَيْظَةَ بِالْكَتَائِبِ وَتَرَكَ بَنِي النَّضِيرِ وَدَعَاهُمْ إِلَى أَنْ يُعَاهِدُوهُ فَعَاهَدُوهُ فَانْصَرَفَ عَنْهُمْ وَغَدَا عَلَى بَنِي النَّضِيرِ بِالْكَتَائِبِ فَقَاتَلَهُمْ حَتَّى نَزَلُوا عَلَى الْجَلَاءِ فَجَلَتْ بَنُو النَّضِيرِ وَاحْتَمَلُوا مَا أَقَلَّتْ الْإِبِلُ مِنْ أَمْتِعَتِهِمْ وَأَبْوَابِ بُيُوتِهِمْ وَخَشَبِهَا فَكَانَ نَخْلُ بَنِي النَّضِيرِ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاصَّةً أَعْطَاهُ اللَّهُ إِيَّاهَا وَخَصَّهُ بِهَا فَقَالَ{ وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ }يَقُولُ بِغَيْرِ قِتَالٍ فَأَعْطَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكْثَرَهَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَقَسَمَهَا بَيْنَهُمْ وَقَسَمَ مِنْهَا لِرَجُلَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ وَكَانَا ذَوِي حَاجَةٍ لَمْ يَقْسِمْ لِأَحَدٍ مِنْ الْأَنْصَارِ غَيْرِهِمَا وَبَقِيَ مِنْهَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّتِي فِي أَيْدِي بَنِي فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا

Naibalita sa amin [Muhammad bin Daud bin Sufyan], naibalita sa amin [Abdurrazzaq], naibalita sa amin [Ma'mar], mula kay [Az Zuhri] mula kay [Abdurrahman bin Ka'b bin Malik], mula kay [isang kaibigan ng Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam], na ang mga Quraish na hindi mananampalataya ay sumulat ng isang liham kay Ubay at sa mga taong sumasamba sa mga diyus-diyusan kasama niya mula sa mga Aus at Khazraj. Samantala, noong panahong iyon, ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam ay nasa Medina bago ang labanan sa Badr: katotohanang pinrotektahan mo ang aming kaibigan, at sumusumpa kami sa pangalan ni Allah, katotohanang lalabanan mo siya o palalayasin mo siya o pupunta kami sa inyo kasama naming lahat hanggang sa mapatay namin ang mga lumalaban sa inyo at mabihag namin ang inyong mga kababaihan. Nang marating ito ni Abdullah bin Ubai at ng mga taong kasama niya mula sa mga sumasamba sa diyus-diyusan, nagtipon sila upang labanan ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam. Nang dumating ito sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, sinalubong niya sila at sinabi: "Tunay nga, ang banta ng mga Quraysh sa inyo ay umabot na sa puntong hindi pa kayo kailanman nalilinlang nang higit pa sa gusto ninyong linlangin ang inyong mga sarili. Lalabanan ninyo ang inyong mga anak at ang inyong mga kapatid." Nang marinig nila ito mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, sila ay naghiwa-hiwalay. Pagkatapos ay nakarating ito sa mga hindi mananampalataya ng Quraysh, pagkatapos ay sumulat ang mga hindi mananampalataya ng Quraysh pagkatapos ng labanan sa Badr ng isang liham sa mga Hudyo: katotohanang kayo ang may-ari ng mga sandata at mga kuta, katotohanang lalabanan ninyo ang aming mga kaibigan o gagawin namin ito at ito at walang makakapagitan sa amin at sa khadam ng inyong mga kababaihan - lalo na ang kanilang mga pulseras sa bukung-bukong. Pagkatapos, nang makarating ang kanilang liham sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam na determinadong magtaksil, pagkatapos ay nagpadala sila ng isang mensahero sa Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam, sinabi nila; Lumabas ka sa amin kasama ang tatlumpung tao mula sa iyong mga kasama at tatlumpung iskolar mula sa amin ang lalabas hanggang sa magkita tayo sa gitna, pagkatapos ay makakarinig sila mula sa iyo. Kung kumpirmahin ka nila at maniwala sa iyo, maniniwala kami. Pagkatapos ay sinabi niya sa kanila ang balita. Pagkatapos, kinabukasan, pinuntahan niya sila kasama ang ilang mga tropa, pagkatapos ay pinalibutan niya sila at sinabi sa kanila: "Tunay nga, kayo, sa ngalan ng Allah, ay hindi ligtas sa akin maliban kung kasama ang kasunduang ibinigay ninyo sa akin." Pagkatapos ay tumanggi silang bigyan siya ng kasunduan. Kaya nilabanan niya sila nang araw na iyon. Pagkatapos, kinabukasan, pumunta siya sa Bani Quraizhah kasama ang ilang mga tropa at hinayaan ang Bani Nazir, at tinawag niya sila upang bigyan siya ng kasunduan, pagkatapos ay binigyan nila siya ng kasunduan. Pagkatapos ay iniwan niya sila at pumunta sa Banu Nadhir kasama ang ilang mga tropa at pagkatapos ay nilabanan sila hanggang sa umalis sila sa bansa, kaya lumabas sila at kinuha ang mga kayang dalhin ng mga kamelyo sa anyo ng mga kalakal at ang mga pinto ng kanilang mga bahay at ang kahoy. Ang puno ng datiles ng Bani Nadhir ay partikular para sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam, ibinigay at espesyalisado ito ng Allah sa kanya. Sabi ni Allah: "At anumang samsam (fai`) na ibinigay ni Allah sa Kanyang Sugo (mula sa kanilang ari-arian), wala kayong inilipat para dito kahit isang kabayo o isang kamelyo." Ibig sabihin, nang walang labanan, pagkatapos ay ibinigay ng Propeta ang karamihan nito sa mga Muhajirin at ipinamahagi ito sa kanila at sa dalawang nangangailangang Ansar, hindi niya ito ipinamahagi sa sinuman mula sa mga Ansar maliban sa kanilang dalawa. At ang natira rito ay ang kawanggawa ng Sugo ni Allah sallallaahu 'alaihi wasallam na nasa kamay ng mga anak ni Fatima radillahu 'anha.