Imam Abu Dawud : 2505

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَخَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى جِئْنَا امْرَأَةً مِنْ الْأَنْصَارِ فِي الْأَسْوَاقِ فَجَاءَتْ الْمَرْأَةُ بِابْنَتَيْنِ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَاتَانِ بِنْتَا ثَابِتِ بْنِ قَيْسٍ قُتِلَ مَعَكَ يَوْمَ أُحُدٍ وَقَدْ اسْتَفَاءَ عَمُّهُمَا مَالَهُمَا وَمِيرَاثَهُمَا كُلَّهُ فَلَمْ يَدَعْ لَهُمَا مَالًا إِلَّا أَخَذَهُ فَمَا تَرَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَوَاللَّهِ لَا تُنْكَحَانِ أَبَدًا إِلَّا وَلَهُمَا مَالٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْضِي اللَّهُ فِي ذَلِكَ قَالَ وَنَزَلَتْ سُورَةُ النِّسَاءِ{ يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلَادِكُمْ }الْآيَةَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ادْعُوا لِي الْمَرْأَةَ وَصَاحِبَهَا فَقَالَ لِعَمِّهِمَا أَعْطِهِمَا الثُّلُثَيْنِ وَأَعْطِ أُمَّهُمَا الثُّمُنَ وَمَا بَقِيَ فَلَكَقَالَ أَبُو دَاوُد أَخْطَأَ بِشْرٌ فِيهِ إِنَّمَا هُمَا ابْنَتَا سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ وَثَابِتُ بْنُ قَيْسٍ قُتِلَ يَوْمَ الْيَمَامَةِ حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي دَاوُدُ بْنُ قَيْسٍ وَغَيْرُهُ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ امْرَأَةَ سَعْدِ بْنِ الرَّبِيعِ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ سَعْدًا هَلَكَ وَتَرَكَ ابْنَتَيْنِ وَسَاقَ نَحْوَهُ قَالَ أَبُو دَاوُد وَهَذَا هُوَ أَصَحُّ

Na taʻu mai e [Musaddad] ia i matou, na taʻu mai e [Bishr bin Al Mufaddhdal] ia i matou, na taʻu mai e [Abdullah bin Muhammad bin 'Aqil] ia i matou, mai ia [Jabir bin Abdullah], na ia fai mai; Na matou o atu ma le Avefeau a Allah sallallaahu alaihi wasallam seia oo ina matou taunuu atu i se fafine mai le Ansar i nisi o maketi ona sau lea o ia ma ana afafine e toalua ma fai mai; Le Avefeau a Allah, o afafine ia e toalua o Thabit bin Qais, na fasiotia o ia faatasi ma oe i le taimi o le taua i Uhud. Ma na ave e lo latou tuagane o latou tamaoaiga uma ma tofi, ma e leʻi tuua e Thabit se meatotino mo i latou ae na ia aveina. O le a sou manatu, Le Avefeau a Allah? I le Atua, o le a latou le faaipoipo e faavavau sei vagana ua i ai a latou meatotino. Ona fai mai lea o le Avefeau a Allah sallallaahu alaihi wasallam: 'O le a faia e Allah le faaiuga i le mataupu'. Fai mai Jabir; ma na faaalia mai le Surah An-Nisa`: 'Ua faatonuina e Allah mo outou e uiga i le -vaevaeina o tofi mo- a outou fanau'. Ona fetalai atu lea o le Avefeau a Allah (ﷺ): 'Valaaulia le fafine i lana uo - le tuagane o le fanau e toalua -!' Ona fai atu lea o ia i le tuagane o le fanau e toalua: 'Tuu atu ia i la’ua le lua vaetolu, ma avatu i lo la’ua tina le tasi vaevalu, ona mo oe lea o le vaega o totoe.' Fai mai Abu Dawud: Sa sese Bishr i lena mea. E moni, o afafine uma i la’ua o Sa’d bin Ar Rabi', ae na fasiotia Thabit bin Qais i le taua o Yamamah. Na ta’u mai e [Ibn As Sarh] ia i matou, na ta’u mai e [Ibn Wahb] ia i matou, na ta’u mai e [Dawud bin Qais] ia te a’u, ma isi mai tagata atamamai, mai ia [Abdullah bin Muhammad bin 'Aqil], mai ia [Jabir bin Abdullah], na fai mai le faletua o Sa’d bin Ar Rabi': Le Avefeau a Allah, e moni ua maliu Sa’d ma ua tuua ai afafine e toalua, ona ta’ua lea e Ibn As Sarh se hadith faapena. Fai mai Abu Dawud: ma o lenei hadith e sili atu ona moni.