Imam Abu Dawud : 2287

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ حَلِيفُ بَنِي زُهْرَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشَرَةً عَيْنًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتٍ فَنَفَرُوا لَهُمْ هُذَيْلٌ بِقَرِيبٍ مِنْ مِائَةِ رَجُلٍ رَامٍ فَلَمَّا أَحَسَّ بِهِمْ عَاصِمٌ لَجَئُوا إِلَى قَرْدَدٍ فَقَالُوا لَهُمْ انْزِلُوا فَأَعْطُوا بِأَيْدِيكُمْ وَلَكُمْ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ أَنْ لَا نَقْتُلَ مِنْكُمْ أَحَدًا فَقَالَ عَاصِمٌ أَمَّا أَنَا فَلَا أَنْزِلُ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ فَرَمَوْهُمْ بِالنَّبْلِ فَقَتَلُوا عَاصِمًا فِي سَبْعَةِ نَفَرٍ وَنَزَلَ إِلَيْهِمْ ثَلَاثَةُ نَفَرٍ عَلَى الْعَهْدِ وَالْمِيثَاقِ مِنْهُمْ خُبَيْبٌ وَزَيْدُ بْنُ الدَّثِنَةِ وَرَجُلٌ آخَرُ فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ أَطْلَقُوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَرَبَطُوهُمْ بِهَا فَقَالَ الرَّجُلُ الثَّالِثُ هَذَا أَوَّلُ الْغَدْرِ وَاللَّهِ لَا أَصْحَبُكُمْ إِنَّ لِي بِهَؤُلَاءِ لَأُسْوَةً فَجَرُّوهُ فَأَبَى أَنْ يَصْحَبَهُمْ فَقَتَلُوهُ فَلَبِثَ خُبَيْبٌ أَسِيرًا حَتَّى أَجْمَعُوا قَتْلَهُ فَاسْتَعَارَ مُوسَى يَسْتَحِدُّ بِهَا فَلَمَّا خَرَجُوا بِهِ لِيَقْتُلُوهُ قَالَ لَهُمْ خُبَيْبٌ دَعُونِي أَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ لَوْلَا أَنْ تَحْسَبُوا مَا بِي جَزَعًا لَزِدْتُحَدَّثَنَا ابْنُ عَوْفٍ حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ وَهُوَ حَلِيفٌ لِبَنِي زُهْرَةَ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ أَبِي هُرَيْرَةَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ

Al à contât [Musa bin Isma’il] al à contât [Ibrahim bin Sa’d], al à contât [Ibn Shihab] al à contât a me [’Amr bin Jariyah Ats Tsaqafi], un aleât dal Bani Zuhrah, di [Abu Hurairah] dal Profete, al à dit; Il Rasulullah al mandà dîs spiis e al nomenà Ashim bin Thabit come leader. Dopo la int di Hudzail e vignì fûr a combatiju, cun cirche cent arcîrs. Dopo, cuant che Ashim al sintè la vignude dal popul Hudzail, a si rifugàrin tas culinis. Alore la int Hudzail e disè; scjampâ jù, e dâmi la tô man. O prometìn di no copâ nissun di voi. Alore Ashim al disè; par ce che al rivuarde me, no scjamparò sot la protezion dai incredui. Dopo a ju àn copâts e a àn copât Ashim tra lis siet personis copâts. E trê oms a rivarin jù cun l’acuardi. Jenfri lis trê personis a jerin Khubaib, Zaid bin Ad Datsanah e cualchidun altri. Po dopo, cuant che la int a ju controlà, a lassarin lâ lis lôr cordis di arc e a learin lis trê personis. La tierce persone e disè; chest al è l’inizi di une promesse rote. Par Allah, no ti compagnarò, di fat a son i miei modei di rûl. Po dopo a lu cjaparin ma lui al refudà di lâ daûr di lôr. Dopo a lu copàrin. E Khubaib al restà presonîr fin che a no concuardarin di copâlu. Po dopo al cjapà in prestit un cuvîl par barbâsi i cjavei pubics. Po dopo cuant che a son vignûts fûr a puartâlu a copâ Khubaib al disè lôr; permetimi di preâ dôs rakâs! Alore al disè; Par Allah, se no tu ves pensât che o ves pôre, o lu varès aumentât. Al à dit [Ibn 'Auf], al à dit [Abu Al Yaman], al à dit [Syu'aib] di [Az Zuhri], al à dit a mi ['Amr bin Sufyan bin Asid bin Jariyah Ats Tsaqafi] che al jere un aleât dai Banu Zuhrah, e al jere un dai Az Hurai. Po dopo al menzonà il hadith.