Imam Abu Dawud : 2165

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي عَاصِمُ بْنُ حَكِيمٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي عَمْرٍو السَّيْبَانِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الدَّيْلَمِيِّ أَنَّ يَعْلَى ابْنَ مُنْيَةَ قَالَآذَنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْغَزْوِ وَأَنَا شَيْخٌ كَبِيرٌ لَيْسَ لِي خَادِمٌ فَالْتَمَسْتُ أَجِيرًا يَكْفِينِي وَأُجْرِي لَهُ سَهْمَهُ فَوَجَدْتُ رَجُلًا فَلَمَّا دَنَا الرَّحِيلُ أَتَانِي فَقَالَ مَا أَدْرِي مَا السُّهْمَانِ وَمَا يَبْلُغُ سَهْمِي فَسَمِّ لِي شَيْئًا كَانَ السَّهْمُ أَوْ لَمْ يَكُنْ فَسَمَّيْتُ لَهُ ثَلَاثَةَ دَنَانِيرَ فَلَمَّا حَضَرَتْ غَنِيمَتُهُ أَرَدْتُ أَنْ أُجْرِيَ لَهُ سَهْمَهُ فَذَكَرْتُ الدَّنَانِيرَ فَجِئْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرْتُ لَهُ أَمْرَهُ فَقَالَ مَا أَجِدُ لَهُ فِي غَزْوَتِهِ هَذِهِ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ إِلَّا دَنَانِيرَهُ الَّتِي سَمَّى

Al à dit [Ahmad bin Salih], al à dit [Abdullah bin Wahb], al à dit a mi [Ashim bin Hakim], di [Yahya bin As Saibani], di [Abdullah bin Ad Dailami], che [Ya’la bin Munyah] al à dit; Il Rasulullah al declarà la vuere intant che o jeri un om vecjo e no vevi servidôrs. Po dopo o ai cirît une persone assumede che e mi varès rapresentât e o ai dât lis azions. Dopo o ai cjatât cualchidun, po dopo cuant che al jere dongje dal timp di partence chê persone e vignì daûr di me e e disè; No so cuai che a son lis dôs azions, e cuai azions o cjaparò, duncje clamâmi alc se a son azions o no. Dopo o ai menzonât trê dinars. Alore, cuant che al vignarà il spoi di vuere, o darò lis cuotis. Dopo mi ricuardà i bêçs dal dinar, cussì o rivài al Profete Sallam e o i contà il probleme rivuart a chel. Al disè: ‘No ai cjatât par lui in cheste vuere ni in chest mont ni tal aldilà infûr dai pôcs dinars che al à menzonât’.