Imam Abu Dawud : 2115
حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ أَخْبَرَنَا خَالِدٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ يَعْنِي ابْنَ إِسْحَقَ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْالسُّنَّةُ عَلَى الْمُعْتَكِفِ أَنْ لَا يَعُودَ مَرِيضًا وَلَا يَشْهَدَ جَنَازَةً وَلَا يَمَسَّ امْرَأَةً وَلَا يُبَاشِرَهَا وَلَا يَخْرُجَ لِحَاجَةٍ إِلَّا لِمَا لَا بُدَّ مِنْهُ وَلَا اعْتِكَافَ إِلَّا بِصَوْمٍ وَلَا اعْتِكَافَ إِلَّا فِي مَسْجِدٍ جَامِعٍقَالَ أَبُو دَاوُد غَيْرُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ لَا يَقُولُ فِيهِ قَالَتْ السُّنَّةُ قَالَ أَبُو دَاوُد جَعَلَهُ قَوْلَ عَائِشَةَ
Akɛɛ wɔ [Wahb bin Baqiyyah], abɔ wɔ [Khalid] amaniɛ, kɛjɛ [Abdurrahman bin Ishaq] kɛjɛ [Az Zuhri], kɛjɛ [‘Urwah] kɛjɛ [Aisyah] akɛ ekɛɛ; Nɔ ni ji sunnah kɛha mɛi ni feɔ I’tikaf lɛ ji ni amɛkasara mɛi ni hela mɔ amɛ, amɛkafata gbohii ahe ni amɛkata yei ahe, amɛkafutu amɛhe ni amɛkaje kpo kɛha yiŋtoo ko ja eji nɔ ko ni esa akɛ efee. Ni i’tikaf bɛ ja akɛ hɔmɔyeli fata he ni i’tikaf bɛ ja yɛ sɔlemɔtsu ni afeɔ Jufɔ sɔlemɔ yɛ mli lɛ mli. Abu Daud kɛɛ akɛ; kɛ ajie Abdurrahman ni ekɛɛɛɛ lɛ lɛ; no Aisyah kɛɛ; ni ji sunnah lɛ. Abu Daud kɛɛ akɛ; Efee lɛ Aisyah wiemɔi.