Larangan meminang, menikah atau menikahkan ketika sedang berihram

Imam Abu Dawud : 1569

حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ عَنْ مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ أَخِي بَنِي عَبْدِ الدَّارِأَنَّ عُمَرَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ أَرْسَلَ إِلَى أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ يَسْأَلُهُ وَأَبَانُ يَوْمَئِذٍ أَمِيرُ الْحَاجِّ وَهُمَا مُحْرِمَانِ إِنِّي أَرَدْتُ أَنْ أُنْكِحَ طَلْحَةَ بْنَ عُمَرَ ابْنَةَ شَيْبَةَ بْنِ جُبَيْرٍ فَأَرَدْتُ أَنْ تَحْضُرَ ذَلِكَ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عَلَيْهِ أَبَانُ وَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ أَبِي عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَنْكِحُ الْمُحْرِمُ وَلَا يُنْكِحُحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ جَعْفَرٍ حَدَّثَهُمْ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ مَطَرٍ ويَعْلَى بْنِ حَكِيمٍ عَنْ نَافِعٍ عَنْ نُبَيْهِ بْنِ وَهْبٍ عَنْ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ عُثْمَانَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَكَرَ مِثْلَهُ زَادَ وَلَا يَخْطُبُ

আমি [আল কা’নাবী] [মালিকৰ] পৰা [নাফী’]ৰ পৰা বানি আব্দুদ্দাৰৰ ভাতৃৰ পৰা [নুবাইহ বিন ৱাহব]ৰ পৰা কৈছো যে উমৰ বিন উবাইদুল্লাই তেওঁক [আবান বিন উছমান বিন আফফান]ৰ ওচৰলৈ তেওঁক সুধিবলৈ পঠিয়াইছিল, আৰু সেই সময়ত আবান হজ্জৰ নেতা আছিল, আৰু তেওঁলোক দুয়ো ইহৰামত আছিল। তেওঁ ক’লে; মই ছায়াইবা বিন জুবাইৰৰ কন্যাক থালহা বিন উমৰৰ লগত বিয়া কৰাব বিচাৰো, মই বিচাৰো আপোনালোকে ইয়াত উপস্থিত হওক। তেতিয়া অবানে এই কথা অস্বীকাৰ কৰি ক’লে; সঁচাকৈয়ে মই মোৰ পিতৃ অৰ্থাৎ [উছমান বিন আফফানে] কোৱা শুনিছিলো; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: ‘যি ব্যক্তি ইহৰামত আছে তেওঁ বিয়া কৰিব নোৱাৰে আৰু বিয়াও কৰিব নোৱাৰে’। আমাক [কুটাইবা বিন ছাইদ]ক কৈছে যে [মুহাম্মাদ বিন জাফৰে] তেওঁলোকক কৈছে, [মথাৰ]ৰ পৰা আমাক [ছাইদ] আৰু [নাফি’]ৰ পৰা [ইয়ালা বিন হাকিম] [নুবাইহ বিন ৱাহব]ৰ পৰা [আবান বিন উছমান]ৰ পৰা [উছমান]ৰ পৰা কৈছে যে আল্লাহৰ ৰাছুল আল্লাহ ৱা’লাইহি ৱাছালাম ..... -তেওঁ হাদীছৰ দৰেই উল্লেখ কৰিছে, আৰু এই শব্দ যোগ কৰিছে: আৰু প্ৰস্তাৱ দিয়া জায়েজ নহয়।