Imam Abu Dawud : 1438

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَوَّارٍ الْمِصْرِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَفِي الْمَرْأَةِ تَصَدَّقُ مِنْ بَيْتِ زَوْجِهَا قَالَ لَا إِلَّا مِنْ قُوتِهَا وَالْأَجْرُ بَيْنَهُمَا وَلَا يَحِلُّ لَهَا أَنْ تَصَدَّقَ مِنْ مَالِ زَوْجِهَا إِلَّا بِإِذْنِهِقَالَ أَبُو دَاوُد هَذَا يُضَعِّفُ حَدِيثَ هَمَّامٍ

Na taʻu mai e [Muhammad bin Siwar Al Mishri] ia i matou [Abdah] mai ia [Abdul Malik] mai ia [Atha'] mai ia [Abu Hurairah] RahdhiyAllahu 'anhu] e uiga i se fafine na foaʻi atu se meaalofa mai le tamaoaiga o lana tane. Na ia fai mai: E le faʻatagaina, vagana ai se vaega o ana mea e manaʻomia ma e vaevaeina le taui i le va o ia mea, ma e le faʻatagaina foʻi se ava e foaʻi atu se meaalofa mai le tamaoaiga o lana tane vagana ai ua ia faʻatagaina. Fai mai Abu Dawud: O lenei hadith e faʻavaivaia ai le hadith a Hammam.