Imam Abu Dawud : 905

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفٍ الْبَجَلِيُّ حَدَّثَنَا أَسْبَاطٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ قَالَصَلَّى بِنَا ابْنُ الزُّبَيْرِ فِي يَوْمِ عِيدٍ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ أَوَّلَ النَّهَارِ ثُمَّ رُحْنَا إِلَى الْجُمُعَةِ فَلَمْ يَخْرُجْ إِلَيْنَا فَصَلَّيْنَا وُحْدَانًا وَكَانَ ابْنُ عَبَّاسٍ بِالطَّائِفِ فَلَمَّا قَدِمَ ذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ أَصَابَ السُّنَّةَ

Ibinalita sa amin [Muhammad bin Tharif Al Bajali] na ibinalita sa amin [Asbath] mula kay [Al A'masy] mula kay [Atha' bin Abu Rabah] sinabi niya; [Si Ibnu Zubair] ay nanalangin kasama namin noong araw ng kapistahan noong Biyernes, sa simula ng araw, pagkatapos ay nagsagawa kami ng mga panalangin sa Biyernes, ngunit hindi siya lumabas upang pamunuan kami, sa huli ay nanalangin kami nang magkahiwalay, noong panahong iyon [si Ibnu Abbas] ay nasa Taif, pagkatapos naming dumating, sinabi namin ito sa kanya, sumagot siya; "Talagang isinagawa niya (Ibnu Zubair) ang sunnah."