Menggendong anak kecil: Rasulullah pernah shalat dengan menggendong umamah, putri beliau
Imam Abu Dawud : 785
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ خَلَفٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ يَعْنِي ابْنَ إِسْحَقَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ عَمْرِو بْنِ سُلَيْمٍ الزُّرَقِيِّ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَبَيْنَمَا نَحْنُ نَنْتَظِرُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلصَّلَاةِ فِي الظُّهْرِ أَوْ الْعَصْرِ وَقَدْ دَعَاهُ بِلَالٌ لِلصَّلَاةِ إِذْ خَرَجَ إِلَيْنَا وَأُمَامَةُ بِنْتُ أَبِي الْعَاصِ بِنْتُ ابْنَتِهِ عَلَى عُنُقِهِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مُصَلَّاهُ وَقُمْنَا خَلْفَهُ وَهِيَ فِي مَكَانِهَا الَّذِي هِيَ فِيهِ قَالَ فَكَبَّرَ فَكَبَّرْنَا قَالَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَرْكَعَ أَخَذَهَا فَوَضَعَهَا ثُمَّ رَكَعَ وَسَجَدَ حَتَّى إِذَا فَرَغَ مِنْ سُجُودِهِ ثُمَّ قَامَ أَخَذَهَا فَرَدَّهَا فِي مَكَانِهَا فَمَا زَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُ بِهَا ذَلِكَ فِي كُلِّ رَكْعَةٍ حَتَّى فَرَغَ مِنْ صَلَاتِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
اسان کي يحييٰ بن خلف ٻڌايو آهي ته اسان کي عبدالاعليٰ ٻڌايو آهي ته اسان کي [محمد يعني ابن اسحاق] ٻڌايو آهي ته [سعيد بن ابو سعيد المقبوري] کان [عمرو بن سليم الزرقي] کان [ابو قتاده] رسول الله صلي الله عليه وسلم جي صحابي مان هڪ، هن چيو ته: 'جڏهن اسين رسول الله صلي الله عليه وسلم جي پهرين نماز يا عصر جي نماز جماعت سان پڙهڻ جو انتظار ڪري رهيا هئاسين، ۽ بلال به نماز لاءِ اقامت چئي چڪو هو، اوچتو هو پنهنجي ڌيءَ امامه - زينب - کي پنهنجي ڳچيءَ جي نڙيءَ کان کڻي ظاهر ٿيو، پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم نماز پڙهي جڏهن ته اسان سندس پويان هئاسين، جڏهن امامه اڃا تائين پنهنجي اصلي حالت ۾ هئي'. ابو قتاده چيو؛ 'پوءِ هن تڪبير چيو، اسان به تڪبير چيو، تنهنڪري جڏهن هو رڪوع ڪرڻ چاهيندو هو، ته ان کي پنهنجي ڳچيءَ جي نڙيءَ تان ڪڍي هيٺ رکي ڇڏيندو هو، پوءِ رڪوع ۽ سجدو ڪندو هو، جڏهن سجدو ڪري اٿي بيهندو هو، ته ان کي ٻيهر کڻي ان جي اصلي حالت ۾ رکي ڇڏيندو هو. رسول الله صلي الله عليه وسلم هر رڪعت ۾ اهو ئي ڪندا هئا جيستائين پنهنجي نماز جي آخر ۾، ان شاء الله.'