Imam Abu Dawud : 435
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَيُّوبَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ امْرَأَةٍ مِنْ بَنِي النَّجَّارِ قَالَتْكَانَ بَيْتِي مِنْ أَطْوَلِ بَيْتٍ حَوْلَ الْمَسْجِدِ وَكَانَ بِلَالٌ يُؤَذِّنُ عَلَيْهِ الْفَجْرَ فَيَأْتِي بِسَحَرٍ فَيَجْلِسُ عَلَى الْبَيْتِ يَنْظُرُ إِلَى الْفَجْرِ فَإِذَا رَآهُ تَمَطَّى ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَحْمَدُكَ وَأَسْتَعِينُكَ عَلَى قُرَيْشٍ أَنْ يُقِيمُوا دِينَكَ قَالَتْ ثُمَّ يُؤَذِّنُ قَالَتْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُهُ كَانَ تَرَكَهَا لَيْلَةً وَاحِدَةً تَعْنِي هَذِهِ الْكَلِمَاتِ
Na faamatala mai e [Ahmad bin Muhammad bin Ayyub] ia i matou [Ibrahim bin Sa'd] mai ia [Muhammad bin Ishaq] mai ia [Muhammad bin Ja'far bin Az-Zubair] mai ia [Urwah bin Az-Zubair] mai ia [se fafine mai Bani Najjar] na ia fai mai; O lo'u fale o le fale aupito maualuga i isi fale o lo'o siomia ai le faletapuai, ma na valaau atu Bilal i le tatalo mai ai, na sau o ia i le taimi o le sahur ma nofo i luga o le fale e matamata i le tafa o ata, ina ua ia vaaia, na ia faaloaloa ma faapea atu; Le Atua e, ou te vivii atu ia te Oe ma ole atu ia te Oe mo se fesoasoani mo Quraysh, ina ia latou faatuina lau tapuaiga. Na fai mai le fafine; Ona valaau atu lea o Bilal i le tatalo. Na ia fai mai; I le Atua e, ou te lei vaai ia Bilal na tuua mo se po e tasi, o upu nei o le valaau i le tatalo.