Imam Abu Dawud : 387

حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ تَمَّامِ بْنِ بَزِيعٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ سُلَيْمٍ الْبَاهِلِيُّ عَنْ أَبِي الْوَلِيدِ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَعَنْ الْحَصَى الَّذِي فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ مُطِرْنَا ذَاتَ لَيْلَةٍ فَأَصْبَحَتْ الْأَرْضُ مُبْتَلَّةً فَجَعَلَ الرَّجُلُ يَأْتِي بِالْحَصَى فِي ثَوْبِهِ فَيَبْسُطُهُ تَحْتَهُ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّلَاةَ قَالَ مَا أَحْسَنَ هَذَا

A nus à contât [Sahl bin Tammam bin Bazi’] al à contât [Umar bin Sulaim Al Bahili] di [Abu Al Walid], une volte o ai domandât a [Ibnu Umar] dai saçs inte moschee? Al rispuindè; Une gnot e plovè su di nô, fasint bagnâ il teren de moschee - fangjôs - cussì un om al puartà lis pieris tai siei vistîts e ju slargjà sot. Po dopo, cuant che il Rasulullah al finì di preâ, al disè: ‘Cent che al è bon’.