Kami pernah shalat maghrib bersama Rasulullah, lalu salah seorang diantara kami pulang dan masih bisa melihat tempat anak panahnya

Imam Abu Dawud : 352

حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَكُنَّا نُصَلِّي الْمَغْرِبَ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ نَرْمِي فَيَرَى أَحَدُنَا مَوْضِعَ نَبْلِهِ

Isinalaysay sa amin [si Dawud bin Syabib] ay isinalaysay sa amin [si Hammad] mula kay [Thabit Al Bunani] mula kay [Anas bin Malik] sinabi niya; Minsan kaming nagdasal ng panalangin ng Maghrib kasama ang Propeta sallallaahu alaihi wasallam, pagkatapos ay nagpana kami ng mga palaso, nang panahong iyon ay nakikita pa rin ng isa sa amin ang kanyang lalagyan ng pana.