Imam Abu Dawud : 293
حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَقِيلٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ الْمِصْرِيَّانِ قَالَا حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ قَالَ ابْنُ أَبِي عَقِيلٍ أَخْبَرَنِي أُسَامَةُ يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ مَنْ اغْتَسَلَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَمَسَّ مِنْ طِيبِ امْرَأَتِهِ إِنْ كَانَ لَهَا وَلَبِسَ مِنْ صَالِحِ ثِيَابِهِ ثُمَّ لَمْ يَتَخَطَّ رِقَابَ النَّاسِ وَلَمْ يَلْغُ عِنْدَ الْمَوْعِظَةِ كَانَتْ كَفَّارَةً لِمَا بَيْنَهُمَا وَمَنْ لَغَا وَتَخَطَّى رِقَابَ النَّاسِ كَانَتْ لَهُ ظُهْرًا
Akɛɛ wɔ [Ibn Abi Aqil] kɛ [Muhammad bin Salamah] fɛɛ kɛjɛ Mizraim, amɛkɛɛ; Ekɛɛ wɔ [Ibnu Wahb], Ibn Abu Aqil kɛɛ; Abɔ mi [Usamah bin Zaid] kɛjɛ [Amru bin Syu’aib] ŋɔɔ kɛjɛ [etsɛ] ŋɔɔ kɛjɛ [Abdullah bin Amru bin Al-’Ash] ŋɔɔ kɛjɛ Gbalɔ sallallaahu ‘alaihi wasallam ŋɔɔ, akɛ ekɛɛ: ‘Mɔ fɛɛ mɔ ni heɔ ehe kɛhaa Jufɔ sɔlemɔi ni ewoɔ eŋa lɛ tsofa-kɛ-ŋma lɛ, kɛ́ eyɛ tsofa-kɛ-ŋma lɛ, no sɛɛ lɛ, efooo mɛi krokomɛi atsitsi nɔ ni ekɛ ehe wooo shwɛmɔ mli beni eboɔ shiɛmɔ lɛ toi lɛ, no lɛ ebaaná eshai ahe eshaifaa yɛ Jufɔi enyɔ lɛ ateŋ, ni mɔ fɛɛ mɔ ni baafee basabasa yɛ shiɛmɔ lɛ toiboo mli lɛ, kɛha lɛ lɛ, nyɔmɔwoo lɛ ji Zhuhur sɔlemɔ lɛ pɛ.