Imam Abu Dawud : 215
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ جَابِرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُصْمٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَكَانَتْ الصَّلَاةُ خَمْسِينَ وَالْغُسْلُ مِنْ الْجَنَابَةِ سَبْعَ مِرَارٍ وَغَسْلُ الْبَوْلِ مِنْ الثَّوْبِ سَبْعَ مِرَارٍ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْأَلُ حَتَّى جُعِلَتْ الصَّلَاةُ خَمْسًا وَالْغُسْلُ مِنْ الْجَنَابَةِ مَرَّةً وَغَسْلُ الْبَوْلِ مِنْ الثَّوْبِ مَرَّةً
[Qutaibah bin Sa'idek] esan digu [Ayyub bin Jabirrek] [Abdullah bin 'Ushmek] [Abdullah bin Umarrek] esan duela: Hasieran, agindua berrogeita hamar aldiz otoitz egitea zen, zazpi aldiz junub bainatzea eta zazpi aldiz gernuz zikindutako arropa garbitzea. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, laguntza eskatzen jarraitu zuen, azkenean egunean bost aldiz otoitz egin, behin bainatu eta behin gernuz zikindutako arropa garbitu zuen arte.