-

أَخْبَرَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَزْهَرَ اللَّوْنِ كَأَنَّ عَرَقَهُ اللُّؤْلُؤُ إِذَا مَشَى تَكَفَّأَ وَمَا مَسِسْتُ حَرِيرَةً وَلَا دِيبَاجَةً أَلْيَنَ مِنْ كَفِّهِ وَلَا شَمِمْتُ رَائِحَةً قَطُّ أَطْيَبُ مِنْ رَائِحَتِهِ مِسْكَةً وَلَا غَيْرَهَا

ਸਾਨੂੰ [ਹੱਜਾਜ ਬਿਨ ਮਿਨਹਾਲ] ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ [ਹਮਮਾਦ ਬਿਨ ਸਲਾਮਾ] ਤੋਂ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ [ਸਾਬਿਤ] ਤੋਂ [ਅਨਸ] ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੱਸੂਲੁੱਲਾਹ, ਸੱਲੱਲਾਹੁ ਅਲੈਹਿ ਵਸੱਲਮ, ਦਾ ਰੰਗ ਗੋਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੁਰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੇਸ਼ਮ ਜਾਂ ਉੱਨ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਛੂਹੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਕਸਤੂਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੁੰਘੀ ਜੋ ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।