Hadith Representative
Mu'adz bin Jabal mendengar kabar Rasulullah bahwa jika berumur panjang, Ia akan melihat Air Tabuk memenuhi taman
Imam Muslim : 4229حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ عَامِرَ بْنَ وَاثِلَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ يَجْمَعُ الصَّلَاةَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمًا أَخَّرَ الصَّلَاةَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ بَعْدَ ذَلِكَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يُضْحِيَ النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا مِنْكُمْ فَلَا يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلَانِ وَالْعَيْنُ مِثْلُ الشِّرَاكِ تَبِضُّ بِشَيْءٍ مِنْ مَاءٍ قَالَ فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مَسَسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا قَالَا نَعَمْ فَسَبَّهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ قَالَ ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنْ الْعَيْنِ قَلِيلًا قَلِيلًا حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَيْءٍ قَالَ وَغَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتْ الْعَيْنُ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ أَوْ قَالَ غَزِيرٍ شَكَّ أَبُو عَلِيٍّ أَيُّهُمَا قَالَ حَتَّى اسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَاهُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا
بىزگە [ئابدۇللاھ بىن ئابدۇراھمان ئەد دارىمى] بىزگە [ئەبۇ ئەلى ئەل ھەنەفى] بىزگە [مالىك]، يەنى ئىبنى ئەنەستىن [ئەبۇ زۇبەير ئەل مەككى] گە [ئەبۇ تۇفەيل ئامىر بىن ۋاتسىلا] ئۇنىڭغا [مۇئاز بىن جەبەل] نىڭ ئۇنىڭغا ئېيتقانلىقىنى ئېيتتى؛ ئۇ مۇنداق دەيدۇ: «بىز تەبۇك ئۇرۇشى يىلى رەسۇلۇللاھ سەللەللاھۇ ئەلەيھى ۋەسەللەم بىلەن بىللە سەپەر قىلدۇق. بۇ سەپەردە ئۇ پېشىن نامىزىنى ئەسىر بىلەن، شام نامىزىنى خۇپتەن بىلەن بىللە ئوقۇدى، شۇڭا بىر كۈنى تەخىرنى ئۆتكۈزدى. ئۇ چۈشتىن كېيىنكى نامازنى ئەسىر بىلەن ئوقۇشقا باردى. ئاندىن قايتىپ كەلدى. ئاندىن شام نامىزىنى خۇپتەن بىلەن بىللە ئوقۇش ئۈچۈن يەنە چىقتى. ئۇنىڭدىن كېيىن ئۇ مۇنداق دېدى: «ئاللاھ خالىسا، ئەتە تەبۇكتىكى بىر بۇلاققا يېتىسىلەر. چۈشتىن بۇرۇن ئۇ يەرگە بارالمايسىلەر. شۇڭا كىم ئۇ يەرگە ئالدى بىلەن بارسا، مەن ئۇ يەرگە بارغۇچە سۇغا تەگمىسۇن». ئاخىرى بىز بۇلاققا يېتىپ كەلدۇق، ئەمما ئۇنىڭدىن بۇرۇن ئالدىمىزدا ئىككى ئادەم بار ئىدى، بىز بۇلاقنىڭ ئارغامچا چوڭلۇقىدا سۇنى ئاز قويۇپ بېرىۋاتقانلىقىنى بايقىدۇق. مۇئاز دېدى؛ ئاندىن رەسۇلۇللاھ ئىككى ئادەمدىن: «سۇغا تەگدىڭلارمۇ؟» دەپ سورىدى. ئۇلار: «ئۇنداقتا شۇ!» دەپ جاۋاب بەردى. رەسۇلۇللاھ ئۇلارنىڭ قىلمىشلىرىنى ئەيىبلەپ، تەنقىد قىلدى ۋە ئاللاھنىڭ ئىرادىسى بىلەن ئىككى ئادەمگە نېمە دېيىش كېرەكلىكىنى ئېيتتى. مۇئاز مۇنداق دېدى: ئاندىن دوستلار قوللىرى بىلەن بۇلاقتىن سۇنى ئاز-ئازدىن ئېلىپ، قاچىغا يىغدى. پەيغەمبەر سۇ بىلەن يۈزىنى ۋە قوللىرىنى يۇيۇپ، ئاندىن ئۇنى بۇلاققا قايتۇردى. شۇنىڭ بىلەن بىر ۋاقىتتا بۇلاق پەيدا بولدى. ئەبۇ ئەلى «مۇنھەمىر» ياكى «غازىر» سۆزىنى ئىشلىتىش-ئىشلىمەسلىك توغرىسىدا ئىككىلەندى، چۈنكى ئۇ يەردىكى ھەممەيلەن سۇ ئىچەلەيدۇ. ئاندىن ئۇ: «سالام، مۇئاز! ئۇزۇن ئۆتمەي، ئەگەر ئۇزۇن ئۆمۈر كۆرسەڭ، كېيىن بۇ يەرنىڭ باغلارغا تولغانلىقىنى كۆرىسەن» دېدى.