Hadith Representative
Hampir saja hai Mu'adz, kalau umurmu panjang, air akan memenuhi taman
Imam Muslim : 4229حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ أَنَّ أَبَا الطُّفَيْلِ عَامِرَ بْنَ وَاثِلَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ أَخْبَرَهُ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ غَزْوَةِ تَبُوكَ فَكَانَ يَجْمَعُ الصَّلَاةَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا وَالْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا حَتَّى إِذَا كَانَ يَوْمًا أَخَّرَ الصَّلَاةَ ثُمَّ خَرَجَ فَصَلَّى الظُّهْرَ وَالْعَصْرَ جَمِيعًا ثُمَّ دَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ بَعْدَ ذَلِكَ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ وَالْعِشَاءَ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ إِنَّكُمْ سَتَأْتُونَ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَيْنَ تَبُوكَ وَإِنَّكُمْ لَنْ تَأْتُوهَا حَتَّى يُضْحِيَ النَّهَارُ فَمَنْ جَاءَهَا مِنْكُمْ فَلَا يَمَسَّ مِنْ مَائِهَا شَيْئًا حَتَّى آتِيَ فَجِئْنَاهَا وَقَدْ سَبَقَنَا إِلَيْهَا رَجُلَانِ وَالْعَيْنُ مِثْلُ الشِّرَاكِ تَبِضُّ بِشَيْءٍ مِنْ مَاءٍ قَالَ فَسَأَلَهُمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلْ مَسَسْتُمَا مِنْ مَائِهَا شَيْئًا قَالَا نَعَمْ فَسَبَّهُمَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ لَهُمَا مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ قَالَ ثُمَّ غَرَفُوا بِأَيْدِيهِمْ مِنْ الْعَيْنِ قَلِيلًا قَلِيلًا حَتَّى اجْتَمَعَ فِي شَيْءٍ قَالَ وَغَسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ يَدَيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَعَادَهُ فِيهَا فَجَرَتْ الْعَيْنُ بِمَاءٍ مُنْهَمِرٍ أَوْ قَالَ غَزِيرٍ شَكَّ أَبُو عَلِيٍّ أَيُّهُمَا قَالَ حَتَّى اسْتَقَى النَّاسُ ثُمَّ قَالَ يُوشِكُ يَا مُعَاذُ إِنْ طَالَتْ بِكَ حَيَاةٌ أَنْ تَرَى مَا هَاهُنَا قَدْ مُلِئَ جِنَانًا
[अब्दुल्लाह बिन् अब्दुर्रहमान अद दरिमी] अस्मान् अवदत् [अबू अली अल हनाफी] अस्मान् [मलिक], अर्थात् इब्न अनस, [अबु जुबैर अल मक्की] इत्यस्मात् अवदत् यत् [अबु तुफैल अमीर बिन् वत्सिलाह] तस्मै अवदत् [मुअध बिन् जबल] तस्मै अवदत् सः अवदत्; 'वयं तबुकयुद्धवर्षे अल्लाहस्य दूतस्य (स.अ.व.) सह यात्रां कृतवन्तः।' तस्मिन् यात्रायां सः ज़ुहर-अस्र-नमाजान्, मघ्रिब-ईशा-नमाजान् च संयोजितवान्, यावत् एकस्मिन् दिने सः तखिर-नमाजं संयोजितवान् । सः सङ्घेन जुहर-अस्र-नमाजं कर्तुं अगच्छत् । ततः सः प्रत्यागतवान्। ततः सः पुनः मघ्रिब-ईशा-प्रार्थनायोः संयोजनाय निर्गतवान् । तदनन्तरं सः अवदत् - ईश्वरः इच्छेत् श्वः तबुके एकं वसन्तं प्राप्स्यसि। मध्याह्नपूर्वं च न प्राप्स्यसि। अतः यः प्रथमं तत् प्राप्नुयात् तावत् तस्य जलं मा स्पृशेत् यावत् अहं तत् न प्राप्नोमि। अन्ते वयं वसन्तं प्राप्तवन्तः, परन्तु अस्माकं पूर्वं द्वौ पुरुषौ आस्ताम्, तेषां ज्ञातं यत् वसन्तः अत्यल्पं जलं निर्गच्छति स्म, यत् जूताफीताप्रमाणं भवति मुअध उवाच; तदा अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) ताभ्यां पुरुषौ पृष्टवान् - 'किं भवन्तः जलं स्पृष्टवन्तः?' ते प्रत्युवाच; 'आम्!' अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) तेषां कार्याणि ताडयन् आलोचयन् च अवदत् यत् अल्लाहस्य इच्छानुसारं द्वयोः पुरुषयोः कृते किं वक्तव्यम् आसीत्। मुअध उवाच; ततः सहचराः शनैः शनैः वसन्तात् जलं हस्तेन उद्धृत्य यावत् तत् पात्रे सङ्गृहीतं न भवति स्म । अल्लाहस्य दूतः जलेन मुखं हस्तं च प्रक्षाल्य ततः वसन्तं प्रति प्रत्यागच्छत्। तदा तत्र एकः वसन्तः प्रवहति स्म, एकः प्रकोपः धारा अबू अली अनिश्चितः आसीत् यत् 'मुनहमीर' इति शब्दः अथवा 'गजीर' इति शब्दस्य प्रयोगः -अर्थस्य मूषक- इति कृते कृतः अस्ति वा इति। यथा तत्र सर्वे पिबितुं शक्नुवन्ति स्म। अथ उवाच - हे मुअध ! अचिरेण यदि त्वं दीर्घकालं जीवसि तर्हि उद्यानैः पूर्णं स्थानं द्रक्ष्यसि' इति ।