Hadith Representative
Al Hasib
Imam Tirmidzi : 2918حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلَانَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ آدَمَ بْنِ سُلَيْمَانَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةَ { إِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ } قَالَ دَخَلَ قُلُوبَهُمْ مِنْهُ شَيْءٌ لَمْ يَدْخُلْ مِنْ شَيْءٍ فَقَالُوا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ قُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا فَأَلْقَى اللَّهُ الْإِيمَانَ فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى { آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ } الْآيَةَ { لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا } قَالَ قَدْ فَعَلْتُ { رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِنَا } قَالَ قَدْ فَعَلْتُ { رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا } الْآيَةَ قَالَ قَدْ فَعَلْتُ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَفِي الْبَاب عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَآدَمُ بْنُ سُلَيْمَانَ يُقَالُ هُوَ وَالِدُ يَحْيَى بْنِ آدَمَ
Ба мо хабар дод [Маҳмуд ибни Ғайлон] ба мо гуфт [Вакиъ] ба мо [Суфён] аз [Одам ибни Сулаймон] аз [Саъид ибни Ҷубайр] аз [Ибни Аббос] гуфт; «Чун ин оят нозил шавад, агар он чиро, ки дар дил доред, ба дунё оваред ё онро махфй кунед, албатта, Худованд дар баробари амалатон хисобу китоб мекунад». Сураи Бақара: 284. Ибни Аббос гуфт; «Чизе буд, ки дар дилашон мисли дигар чизе набуд, ба Паёмбари Худо (с) гуфтанд, сипас фармуд: Бигӯ: Шунидем ва итоат кардем». Сўнгра Аллоҳ уларнинг қалбларига иймон жойлади. Пас аз он Аллох Табарака ва Таоло оятро нозил кард: Паёмбар ба Куръон, ки аз Парвардигораш бар у нозил шудааст, имон овардааст ва онон, ки имон овардаанд ва амсоли инхо, Худованд касеро ҷуз ба андозаи тавонаш бор намекунад. аз аъмоли нек, ки ба он саъй мекунад, савоб мегирад ва аз бадие, ки мекунад, ҷазо мегирад. -дуъо карданд-: «Эй Парвардигори мо, агар фаромӯш кунем ё гунаҳкор бошем, моро азоб макун. Гуфт: «Ман ин корро кардам. Эй Парвардигори мо, бар мо бори гарон магузор, чунон ки бар касоне, ки пеш аз мо буданд, бор кардаӣ. гуфт: «Ман ин корро кардам. Эй Парвардигори мо, он чиро, ки тоқат карда наметавонем, бар мо магир. моро бубахш; моро бубахш; ва бар мо рањм кун ва ѓайра, гуфт: «Ман ин корро кардам». Абу Исо гуфт; Ин ҳадис саҳеҳ аст. Ин ҳадис низ бо роҳи дигар аз Ибни Аббос ривоят шудааст. Дар ин маврид аз Абуњурайра разияллоњу анху њамин њадис омадааст. Баъзеҳо мегӯянд, ки Одам ибни Сулаймон писари ӯ Яҳё ибни Одам аст.