Hadith Representative
Nabi melarang mempekerjakan dalam urusan pemerintahan orang yang berambisi menginginkannya
Imam Abu Dawud : 3790حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَمُسَدَّدٌ قَالَا حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا قُرَّةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ حَدَّثَنَا أَبُو بُرْدَةَ قَالَ قَالَ أَبُو مُوسَىأَقْبَلْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعِي رَجُلَانِ مِنْ الْأَشْعَرِيِّينَ أَحَدُهُمَا عَنْ يَمِينِي وَالْآخَرُ عَنْ يَسَارِي فَكِلَاهُمَا سَأَلَ الْعَمَلَ وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَاكِتٌ فَقَالَ مَا تَقُولُ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَطْلَعَانِي عَلَى مَا فِي أَنْفُسِهِمَا وَمَا شَعَرْتُ أَنَّهُمَا يَطْلُبَانِ الْعَمَلَ وَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى سِوَاكِهِ تَحْتَ شَفَتِهِ قَلَصَتْ قَالَ لَنْ نَسْتَعْمِلَ أَوْ لَا نَسْتَعْمِلُ عَلَى عَمَلِنَا مَنْ أَرَادَهُ وَلَكِنْ اذْهَبْ أَنْتَ يَا أَبَا مُوسَى أَوْ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ فَبَعَثَهُ عَلَى الْيَمَنِ ثُمَّ أَتْبَعَهُ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ قَالَ فَلَمَّا قَدِمَ عَلَيْهِ مُعَاذٌ قَالَ انْزِلْ وَأَلْقَى لَهُ وِسَادَةً وَإِذَا رَجُلٌ عِنْدَهُ مُوثَقٌ قَالَ مَا هَذَا قَالَ هَذَا كَانَ يَهُودِيًّا فَأَسْلَمَ ثُمَّ رَاجَعَ دِينَهُ دِينَ السُّوءِ قَالَ لَا أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَلَ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ قَالَ اجْلِسْ نَعَمْ قَالَ لَا أَجْلِسُ حَتَّى يُقْتَلَ قَضَاءُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَأَمَرَ بِهِ فَقُتِلَ ثُمَّ تَذَاكَرَا قِيَامَ اللَّيْلِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ أَمَّا أَنَا فَأَنَامُ وَأَقُومُ أَوْ أَقُومُ وَأَنَامُ وَأَرْجُو فِي نَوْمَتِي مَا أَرْجُو فِي قَوْمَتِي
A nus è stât contât che [Ahmad bin Hanbal] e [Musaddad] a disevin ducj i doi; al à dit che [Yahya bin Said] al à dit; [Musadad] al disè; al à dit [Coran bin Khalid] al à dit, al à dit [Humaid bin Hilal] al à dit, al à dit [Abu Burdah] al à dit; [Abu Musa] al disè; 'O ai cjatât il Profete cun doi oms di Al Asy'ari; un dai doi al jere a mê drete e chel altri a çampe. Ducj i doi a domandarin di cjatâ un lavôr, intant che il Profete al restà mut. Alore al disè: ‘O Abu Musa, ce pensis? O al disè: “O Abdullah bin Qais?” O ai dit -Abu Musa-; ‘Par Chel che al à mandât cun la veretât, no savevi ce che a volevevin, e no savevi che ducj i doi a domandavin ancje lôr lavôr. Al fo come se o ves viodût che il siwak sot dai siei lavôrs al si jere ridot. Lui al disè po dopo: ‘No cjaparìn mai sù, o al disè, ‘no cjaparìn mai nissun che al vûl che al fâs il nestri lavôr. O Abu Musa, va, o al disè: ‘O Abu Abdullah bin Qais’. Il Profete al mandà Abu Musa in Yemen, che al fo seguît di Mu’adz bin Jabal. Cuant che al rivà Mu’adz, Abu Musa al disè; ‘Vignî jù di culì’. Dopo Abu Musa al cjapà un cussin par Mu’adz. Ma di colp dongje di lui - Mu’adz - al jere un om che al jere leât, Mu’adz al domandà: ‘Cui è chest?’. Abu Musa al rispuindè: ‘Chest al è un om ebreu, une volte si è convertît al Islam, ma al è tornât ae sô brute religjon’. Mu’adz al disè alore; ‘No mi sietarò fintant che nol sarà copât, come une forme di decret di Allah e dal So Messazîr’. Al disè chest trê voltis. Abu Musa al disè; “Va ben, cumò sielzisi”. Mu’adz al disè; ‘No mi sietarò fintant che nol sarà copât, come une forme di decret di Allah e dal So Messazîr’. Al disè chest trê voltis. Abu Musa al ordenà cussì la punizion, e l’om al fo condanât a muart. Dopo di chê a àn menzonât des preieris di gnot, un dai doi - Mu’adz bin Jabal - al à dit daspò; ‘O durmi e mi disvielç, o al dîs, ‘svielç e durmìs. E o speri che cuant che o durmìs o cjapi -ricompensis- come cuant che o soi svei'.