Hadith Representative
Fiqih Salab (harta pribadi musuh di medan perang untuk pembunuhnya: Kasus Abu Jahal dan Ibnu Akwa')
Imam Bukhari : 2908حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَبَيْنَا أَنَا وَاقِفٌ فِي الصَّفِّ يَوْمَ بَدْرٍ فَنَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي فَإِذَا أَنَا بِغُلَامَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قُلْتُ نَعَمْ مَا حَاجَتُكَ إِلَيْهِ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ يَسُبُّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَئِنْ رَأَيْتُهُ لَا يُفَارِقُ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الْأَعْجَلُ مِنَّا فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ فَغَمَزَنِي الْآخَرُ فَقَالَ لِي مِثْلَهَا فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاسِ قُلْتُ أَلَا إِنَّ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي سَأَلْتُمَانِي فَابْتَدَرَاهُ بِسَيْفَيْهِمَا فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلَاهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ أَيُّكُمَا قَتَلَهُ قَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُهُ فَقَالَ هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالَا لَا فَنَظَرَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ كِلَاكُمَا قَتَلَهُ سَلَبُهُ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَكَانَا مُعَاذَ بْنَ عَفْرَاءَ وَمُعَاذَ بْنَ عَمْرِو بْنِ الجَمُوحِقَالَ مُحَمَّدٌ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمَ أَبَاهُ
Мусаддод ба мо Юсуф ибни Моҷисунро аз Солеҳ ибни Иброҳим ибни Абдурраҳмон ибни Авф аз падараш аз бобояш нақл кард, ки гуфт: Вақте ки ман дар ҷанги Бадр дар сафи лашкар будам, ба тарафи рост ва чапам нигоҳ кардам ва ду кӯдаки хеле хурдсол аз ансорро дидам ва орзу кардам, ки дар байни қабурғаҳояшон бошам. Яке аз онҳо ба ман чашмак зад ва гуфт: Эй амак, оё ту Абуҷаҳлро мешиносӣ? Ман ҷавоб додам: Бале. Аммо ту ба ӯ чӣ таваҷҷӯҳ дорӣ, эй бародарзодаам? Ӯ гуфт: Шунидаам, ки ӯ Паёмбари Худоро (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таҳқир кардааст. Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, агар ӯро бубинам, баданам аз баданаш ҷудо намешавад, то он даме, ки кадоме аз мо аввал мемирем. Ман аз ҷасорати ӯ дар ҳайрат мондам. Сипас кӯдаки дигар ба ман чашмак зад ва ба ман гуфт, ки бародараш чӣ гуфтааст. Пас аз муддате Абуҷаҳлро дидам, ки дар байни лашкарҳо ҳаракат мекард, аз ин рӯ ба ду писар гуфтам: "Оё ин ҳамон марде аст, ки аз ман пурсидед?" Пас ҳарду бо шамшерҳои кашида ба пеш давиданд ва ҳарду Абуҷаҳлро то он даме ки кушта шуд, захмӣ карданд. Сипас ҳарду назди Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) омаданд ва ба ӯ хабар доданд, ки ӯ пурсид: «Кадоме аз шумо ӯро кушт?» Пас ҳардуи онҳо ҷавоб доданд: «Ман ӯро куштам». Ӯ боз пурсид: «Шамшерҳоятонро тоза кардед?» Ҳарду ҷавоб доданд: «Ҳанӯз не». Пас ӯ ба шамшерҳои онҳо нигарист ва гуфт: «Дар ин сурат, шумо ӯро куштед ва салоби ӯ - ганҷе, ки ҳангоми куштан ба бадани душман часпида мешавад - барои Муъоз ибни Амр ибни Ал-Ҷамуҳ аст. Номҳои ин ду писар Муъоз ибни Афраъ ва Муъоз ибни Амр ибни Ал-Ҷамуҳ буданд. Муҳаммад гуфт: «Юсуф аз Солеҳ ва Иброҳим, падараш, шунид».