-

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْأَسَدِيُّ حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ أَبِي عُثْمَانَ حَدَّثَنِي أَبُو رَجَاءٍ مِنْ آلِ أَبِي قِلَابَةَ حَدَّثَنِي أَبُو قِلَابَةَأَنَّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَبْرَزَ سَرِيرَهُ يَوْمًا لِلنَّاسِ ثُمَّ أَذِنَ لَهُمْ فَدَخَلُوا فَقَالَ مَا تَقُولُونَ فِي الْقَسَامَةِ قَالَ نَقُولُ الْقَسَامَةُ الْقَوَدُ بِهَا حَقٌّ وَقَدْ أَقَادَتْ بِهَا الْخُلَفَاءُ قَالَ لِي مَا تَقُولُ يَا أَبَا قِلَابَةَ وَنَصَبَنِي لِلنَّاسِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ عِنْدَكَ رُءُوسُ الْأَجْنَادِ وَأَشْرَافُ الْعَرَبِ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ خَمْسِينَ مِنْهُمْ شَهِدُوا عَلَى رَجُلٍ مُحْصَنٍ بِدِمَشْقَ أَنَّهُ قَدْ زَنَى لَمْ يَرَوْهُ أَكُنْتَ تَرْجُمُهُ قَالَ لَا قُلْتُ أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ خَمْسِينَ مِنْهُمْ شَهِدُوا عَلَى رَجُلٍ بِحِمْصَ أَنَّهُ سَرَقَ أَكُنْتَ تَقْطَعُهُ وَلَمْ يَرَوْهُ قَالَ لَا قُلْتُ فَوَاللَّهِ مَا قَتَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدًا قَطُّ إِلَّا فِي إِحْدَى ثَلَاثِ خِصَالٍ رَجُلٌ قَتَلَ بِجَرِيرَةِ نَفْسِهِ فَقُتِلَ أَوْ رَجُلٌ زَنَى بَعْدَ إِحْصَانٍ أَوْ رَجُلٌ حَارَبَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَارْتَدَّ عَنْ الْإِسْلَامِ فَقَالَ الْقَوْمُ أَوَلَيْسَ قَدْ حَدَّثَ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَطَعَ فِي السَّرَقِ وَسَمَرَ الْأَعْيُنَ ثُمَّ نَبَذَهُمْ فِي الشَّمْسِ فَقُلْتُ أَنَا أُحَدِّثُكُمْ حَدِيثَ أَنَسٍ حَدَّثَنِي أَنَسٌ أَنَّ نَفَرًا مِنْ عُكْلٍ ثَمَانِيَةً قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَبَايَعُوهُ عَلَى الْإِسْلَامِ فَاسْتَوْخَمُوا الْأَرْضَ فَسَقِمَتْ أَجْسَامُهُمْ فَشَكَوْا ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَفَلَا تَخْرُجُونَ مَعَ رَاعِينَا فِي إِبِلِهِ فَتُصِيبُونَ مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا قَالُوا بَلَى فَخَرَجُوا فَشَرِبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا فَصَحُّوا فَقَتَلُوا رَاعِيَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَطْرَدُوا النَّعَمَ فَبَلَغَ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَرْسَلَ فِي آثَارِهِمْ فَأُدْرِكُوا فَجِيءَ بِهِمْ فَأَمَرَ بِهِمْ فَقُطِّعَتْ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ وَسَمَرَ أَعْيُنَهُمْ ثُمَّ نَبَذَهُمْ فِي الشَّمْسِ حَتَّى مَاتُوا قُلْتُ وَأَيُّ شَيْءٍ أَشَدُّ مِمَّا صَنَعَ هَؤُلَاءِ ارْتَدُّوا عَنْ الْإِسْلَامِ وَقَتَلُوا وَسَرَقُوا فَقَالَ عَنْبَسَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَاللَّهِ إِنْ سَمِعْتُ كَالْيَوْمِ قَطُّ فَقُلْتُ أَتَرُدُّ عَلَيَّ حَدِيثِي يَا عَنْبَسَةُ قَالَ لَا وَلَكِنْ جِئْتَ بِالْحَدِيثِ عَلَى وَجْهِهِ وَاللَّهِ لَا يَزَالُ هَذَا الْجُنْدُ بِخَيْرٍ مَا عَاشَ هَذَا الشَّيْخُ بَيْنَ أَظْهُرِهِمْ قُلْتُ وَقَدْ كَانَ فِي هَذَا سُنَّةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ عَلَيْهِ نَفَرٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَتَحَدَّثُوا عِنْدَهُ فَخَرَجَ رَجُلٌ مِنْهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ فَقُتِلَ فَخَرَجُوا بَعْدَهُ فَإِذَا هُمْ بِصَاحِبِهِمْ يَتَشَحَّطُ فِي الدَّمِ فَرَجَعُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ صَاحِبُنَا كَانَ تَحَدَّثَ مَعَنَا فَخَرَجَ بَيْنَ أَيْدِينَا فَإِذَا نَحْنُ بِهِ يَتَشَحَّطُ فِي الدَّمِ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِمَنْ تَظُنُّونَ أَوْ مَنْ تَرَوْنَ قَتَلَهُ قَالُوا نَرَى أَنَّ الْيَهُودَ قَتَلَتْهُ فَأَرْسَلَ إِلَى الْيَهُودِ فَدَعَاهُمْ فَقَالَ آنْتُمْ قَتَلْتُمْ هَذَا قَالُوا لَا قَالَ أَتَرْضَوْنَ نَفَلَ خَمْسِينَ مِنْ الْيَهُودِ مَا قَتَلُوهُ فَقَالُوا مَا يُبَالُونَ أَنْ يَقْتُلُونَا أَجْمَعِينَ ثُمَّ يَنْتَفِلُونَ قَالَ أَفَتَسْتَحِقُّونَ الدِّيَةَ بِأَيْمَانِ خَمْسِينَ مِنْكُمْ قَالُوا مَا كُنَّا لِنَحْلِفَ فَوَدَاهُ مِنْ عِنْدِهِ قُلْتُ وَقَدْ كَانَتْ هُذَيْلٌ خَلَعُوا خَلِيعًا لَهُمْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَطَرَقَ أَهْلَ بَيْتٍ مِنْ الْيَمَنِ بِالْبَطْحَاءِ فَانْتَبَهَ لَهُ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَحَذَفَهُ بِالسَّيْفِ فَقَتَلَهُ فَجَاءَتْ هُذَيْلٌ فَأَخَذُوا الْيَمَانِيَّ فَرَفَعُوهُ إِلَى عُمَرَ بِالْمَوْسِمِ وَقَالُوا قَتَلَ صَاحِبَنَا فَقَالَ إِنَّهُمْ قَدْ خَلَعُوهُ فَقَالَ يُقْسِمُ خَمْسُونَ مِنْ هُذَيْلٍ مَا خَلَعُوهُ قَالَ فَأَقْسَمَ مِنْهُمْ تِسْعَةٌ وَأَرْبَعُونَ رَجُلًا وَقَدِمَ رَجُلٌ مِنْهُمْ مِنْ الشَّأْمِ فَسَأَلُوهُ أَنْ يُقْسِمَ فَافْتَدَى يَمِينَهُ مِنْهُمْ بِأَلْفِ دِرْهَمٍ فَأَدْخَلُوا مَكَانَهُ رَجُلًا آخَرَ فَدَفَعَهُ إِلَى أَخِي الْمَقْتُولِ فَقُرِنَتْ يَدُهُ بِيَدِهِ قَالُوا فَانْطَلَقَا وَالْخَمْسُونَ الَّذِينَ أَقْسَمُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِنَخْلَةَ أَخَذَتْهُمْ السَّمَاءُ فَدَخَلُوا فِي غَارٍ فِي الْجَبَلِ فَانْهَجَمَ الْغَارُ عَلَى الْخَمْسِينَ الَّذِينَ أَقْسَمُوا فَمَاتُوا جَمِيعًا وَأَفْلَتَ الْقَرِينَانِ وَاتَّبَعَهُمَا حَجَرٌ فَكَسَرَ رِجْلَ أَخِي الْمَقْتُولِ فَعَاشَ حَوْلًا ثُمَّ مَاتَ قُلْتُ وَقَدْ كَانَ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ مَرْوَانَ أَقَادَ رَجُلًا بِالْقَسَامَةِ ثُمَّ نَدِمَ بَعْدَ مَا صَنَعَ فَأَمَرَ بِالْخَمْسِينَ الَّذِينَ أَقْسَمُوا فَمُحُوا مِنْ الدِّيوَانِ وَسَيَّرَهُمْ إِلَى الشَّأْمِ

Powiedział nam [Qutaibah bin Sa'id] powiedział nam [Abu Bisyr Isma'il bin Ibrahim Al Asadi] powiedział nam [Al Hajjaj bin Abi 'Uthman] powiedział mi [Abu Raja`] z rodziny Abu Qilaba, powiedział mi [Abu Qilabah]; Umar bin Abdul Aziz pewnego dnia rozłożył materace swoich gości dla publiczności i dał im pozwolenie, mogli wejść. Wtedy Umar bin Abdul Aziz zapytał; „Co myślicie o Qosamah?” Odpowiedzieliśmy; „Qosamah? Qisas, ponieważ Qasamah jest prawdą, kalifowie wprowadzili qisas z tego powodu”. Wtedy Umar bin Abd Aziz zapytał mnie - w tym czasie dał mi specjalną pozycję do przewodzenia społeczności - odpowiedziałem; „O Amirze al-Mu'mininie, masz dowódców wojskowych i elitarnych arabskich urzędników, co myślisz, jeśli pięćdziesięciu z nich zezna, że żonaty mężczyzna w Damaszku popełnił cudzołóstwo, gdy go nie widzieli, czy ukamienujesz go?” „NIE” – odpowiedział. Zapytałem ponownie: „Co myślisz, jeśli pięćdziesięciu z nich zezna, że mężczyzna w Himsz dopuścił się kradzieży, czy odetniesz mu rękę, gdy go nie widzieli?” „NIE” – odpowiedział. Więc powiedziałem: „Na Allaha, Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) nigdy nikogo nie zabił, z wyjątkiem jednego z trzech powodów: osoba, która zabija umyślnie, musi zostać zabita, lub osoba, która popełnia cudzołóstwo po ślubie, lub osoba, która walczy z Allahem i Jego Posłańcem i odstępuje od islamu”. Wtedy ludzie przerwali rozmowę; „Czyż [Anas bin Malik] nie powiedział nam, że Prorok Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) kiedyś pociął kogoś za kradzież, wyłupił mu oczy i zostawił na słońcu?” Odpowiedziałem: „Powiem ci hadis Anasa, który sam Anas mi przekazał; że grupa ośmiu osób z plemienia Ukl spotkała się z Prorokiem Allaha (sallallahu'alaihiwasallam), złożyli mu przysięgę wierności i wyznali islam. Nie byli jednak przystosowani do klimatu Medyny, więc ich ciała chorowały. Następnie poskarżyli się Prorokowi (sallallahu'alaihiwasallam). Prorok poradził: „Czy nie byłoby lepiej, gdybyście poszli z naszymi pasterzami wielbłądów, abyście mogli zdobyć ich mleko i mocz (na leczenie)?” „Dobrze” – odpowiedzieli. Poszli i pili mleko i mocz, więc byli zdrowi. Ale zamiast tego zabili pasterza Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam i okradli jego wielbłądy. Ten incydent w końcu dotarł do Proroka sallallaahu'alaihiwasallam. Prorok również wysłał wojska, aby ścigały ich. Zostali schwytani i zawleczeni przed Proroka. Więc Prorok rozkazał im odciąć ręce i nogi i wyłupić oczy. Potem Prorok rzucił ich w gorące słońce, aby umarli. Pytam; „Któż inny mógłby być bardziej sadystyczny niż oni? Odstąpili od Islamu, zabijali i rabowali”. Wtedy 'Anbasah bin Sa'id powiedział; 'Na Allaha, nigdy nie słyszałem niczego podobnego do dzisiaj w ogóle.' Powiedziałem; 'Czy odrzucasz mój hadis, o 'Anbasah?' 'Nie, przedstawiłeś hadis takim, jaki jest. 'Na Allaha, ta armia pozostanie w dobroci tak długo, jak ten szejk żyje pośród nich.' Kontynuowałem; W takich przypadkach istnieją również inne wytyczne od Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam, historia jest taka, że pewnego razu kilku ludzi Ansar spotkało Rasulullah Shallallahu'alaihiwasallam. Rozmawiali z nim, a potem jeden z nich wyszedł spośród nich i okazało się, że został zabity. Po morderstwie przyjaciele wyszli i odkryli, że ich przyjaciel został zabity pokryty krwią, więc zgłosili sprawę Prorokowi sallallaahu'alaihiwasallam. Powiedzieli; „O Posłańcu Allaha, nasz przyjaciel, który rozmawiał z nami, a potem wyszedł spośród nas, okazało się, że był pokryty krwią”. Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam wyszedł i zapytał: „Kim wy się uważacie?” w innym artykule redakcyjnym „Kto waszym zdaniem go zabił?” Odpowiedzieli; „Uważamy, że to Żydzi go zabili”. Apostoł wysłał również posłańca, aby spotkał się z Żydami, zaprosił ich i powiedział; „Czy zabiliście naszego przyjaciela?” Odpowiedzieli: „Nie”. Prorok zwrócił się wtedy do swoich przyjaciół: „Czy bylibyście skłonni, gdyby pięćdziesięciu Żydów przysiągło, że go nie zabili?” Przyjaciele odpowiedzieli: „Oczywiście, że nie obchodziłoby ich, gdyby nas zabili!”. Wtedy Żydzi złożyli przysięgę. Prorok zapytał: „A co powiecie na dijat, jeśli pięćdziesięciu z was go złoży?”. Lecz towarzysze odmówili złożenia przysięgi. W końcu Prorok zapłacił dijat z własnej kieszeni. Powiedziałem: Wcześniej plemię Hudhayl zerwało (anulowało) sojusz (obietnicę dzielenia się szczęściem i nieszczęściem) w czasach ignorancji. Ale Hudhayl zaatakował rodzinę Yamani w środku nocy w Bath-ha. Jeden z Yamani z domu nie spał, więc mógł ściąć mu głowę mieczem i udało mu się go zabić. Wtedy przybyli ludzie z Hudhaylu i pojmali rodzinę Yamani, po czym złożyli skargę Umarowi w Al Mausim. Hudhayl powiedział: „Zabił naszego przyjaciela”. Odpowiedział: „Rzeczywiście, oni (Hudhayl) złamali swoją umowę”. Wtedy Umar rzekł: „Niech pięćdziesięciu Hudhaylów przysięgnie, że nie złamali swojej umowy”. Następnie czterdziestu dziewięciu Hudhaylów przysięgło, że nie złamali swojej umowy. Następnie jeden z nich przybył z Syrii i zażądał od osoby, która właśnie przybyła, złożenia przysięgi, ale ta wahała się, więc musiała zrekompensować swoją niechęć, płacąc tysiąc dirhamów. Wtedy Hudzayl szukał innego zastępcy, aby uzupełnić pięćdziesiąt osób. Człowieka, który zapłacił okup, wydano bratu ofiary, aby jego ręka dołączyła do jego. Obaj kontynuowali marsz z pięćdziesięcioma osobami, które złożyły przysięgę, aż dotarli do daktylowca. Deszcz spadł na nich tak mocno, że zostali uwięzieni w jaskini w górze. Jaskinia zawaliła się i spadła na pięćdziesięciu ludzi Hudzail, którzy złożyli przysięgę i wszyscy zginęli. Pozostałym dwóm osobom udało się uciec, ale nagle kamień potoczył się w ich kierunku i złamał nogę zabitego brata. On jeszcze żył rok później i zmarł. Powiedziałem; Abdul Malik bin Marwan kiedyś oskarżył kogoś o dowody Qossamah, ale później żałował tego, co zrobił, i nakazał usunięcie pięćdziesięciu osób, które złożyły przysięgę, z państwowych rejestrów i przeniósł pięćdziesiąt osób do ziemi Syrii.