Hadith Representative
Umar bin Khaththab mengusir Yahudi dan Nasrani dari tanah Hijaz ke Taima' dan Ariha'
Imam Bukhari : 2170حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْمِقْدَامِ حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنَا مُوسَى أَخْبَرَنَا نَافِعٌ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَجْلَى الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى مِنْ أَرْضِ الْحِجَازِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا ظَهَرَ عَلَى خَيْبَرَ أَرَادَ إِخْرَاجَ الْيَهُودِ مِنْهَا وَكَانَتْ الْأَرْضُ حِينَ ظَهَرَ عَلَيْهَا لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلِلْمُسْلِمِينَ وَأَرَادَ إِخْرَاجَ الْيَهُودِ مِنْهَا فَسَأَلَتْ الْيَهُودُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُقِرَّهُمْ بِهَا أَنْ يَكْفُوا عَمَلَهَا وَلَهُمْ نِصْفُ الثَّمَرِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نُقِرُّكُمْ بِهَا عَلَى ذَلِكَ مَا شِئْنَا فَقَرُّوا بِهَا حَتَّى أَجْلَاهُمْ عُمَرُ إِلَى تَيْمَاءَ وَأَرِيحَاءَ
[Аҳмад ибни Миқдом] ба мо нақл кард [Фузайл ибни Сулаймон] ба мо нақл кард [Мӯсо] ба мо [Нофи] аз [Ибни Умар разияллоҳу анҳума] гуфт: «Вақте ки Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам». Ва ӯ гуфт: «Абдурраззоқ ба мо хабар дод [Ибни Ҷурайҷ] гуфт: «[Мӯсо ибни Уқба] ба ман [Нофи] аз [Ибни Умар] гуфт, ки Умар ибни Хаттоб разияллоҳу анҳу яҳудиён ва масеҳиёнро аз сарзамини Ҳиҷоз берун кардааст». Ва Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам вақте ки Хайбарро фатҳ кард, қасд дошт яҳудиёнро аз он минтақа берун кунад». Ва вақте ки ӯ сарзамини Хайбарро ба даст гирифт, онро барои манфиати Худо, Паёмбараш ва мусалмонон истифода бурд ва мехост яҳудиёнро аз он берун кунад, аммо яҳудиён аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хостанд, ки ба онҳо иҷозат диҳад, ки дар он ҷо бимонанд, то онро истифода баранд ва нисфи меваҳои онро ба даст оранд, пас Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Мо шуморо сокин кардем ва онро ҳар тавре ки мехоҳем, обод кунем». Пас онҳо дар он ҷо монданд, то он даме ки ниҳоят Умар (р) онҳоро ба минтақаҳои Таймо ва Ориҳа ронд.