Hadith Representative
Nabi tidak menceraikan istri-istrinya, melainkan bersumpah menjauhi mereka selama satu bulan
Imam Bukhari : 2288حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَلَمْ أَزَلْ حَرِيصًا عَلَى أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَحَجَجْتُ مَعَه فَعَدَلَ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالْإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ حَتَّى جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ مِنْ الْإِدَاوَةِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا{ إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا }فَقَالَ وَا عَجَبِي لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ عَائِشَةُ وَحَفْصَةُ ثُمَّ اسْتَقْبَلَ عُمَرُ الْحَدِيثَ يَسُوقُهُ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ وَجَارٌ لِي مِنْ الْأَنْصَارِ فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ وَهِيَ مِنْ عَوَالِي الْمَدِينَةِ وَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَإِذَا نَزَلْتُ جِئْتُهُ مِنْ خَبَرِ ذَلِكَ الْيَوْمِ مِنْ الْأَمْرِ وَغَيْرِهِ وَإِذَا نَزَلَ فَعَلَ مِثْلَهُ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى الْأَنْصَارِ إِذَا هُمْ قَوْمٌ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَأْخُذْنَ مِنْ أَدَبِ نِسَاءِ الْأَنْصَارِ فَصِحْتُ عَلَى امْرَأَتِي فَرَاجَعَتْنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي فَقَالَتْ وَلِمَ تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ليُرَاجِعْنَهُ وَإِنَّ إِحْدَاهُنَّ لَتَهْجُرُهُ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَأَفْزَعَنِي فَقُلْتُ خَابَتْ مَنْ فَعَلَ مِنْهُنَّ بِعَظِيمٍ ثُمَّ جَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَيْ حَفْصَةُ أَتُغَاضِبُ إِحْدَاكُنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْيَوْمَ حَتَّى اللَّيْلِ فَقَالَتْ نَعَمْ فَقُلْتُ خَابَتْ وَخَسِرَتْ أَفَتَأْمَنُ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ لِغَضَبِ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَهْلِكِينَ لَا تَسْتَكْثِرِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا تُرَاجِعِيهِ فِي شَيْءٍ وَلَا تَهْجُرِيهِ وَاسْأَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكَ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ وَكُنَّا تَحَدَّثْنَا أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ النِّعَالَ لِغَزْوِنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي يَوْمَ نَوْبَتِهِ فَرَجَعَ عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ضَرْبًا شَدِيدًا وَقَالَ أَنَائِمٌ هُوَ فَفَزِعْتُ فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ وَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ قُلْتُ مَا هُوَ أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لَا بَلْ أَعْظَمُ مِنْهُ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُ قَالَ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ هَذَا يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ فَجَمَعْتُ عَلَيَّ ثِيَابِي فَصَلَّيْتُ صَلَاةَ الْفَجْرِ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلَ مَشْرُبَةً لَهُ فَاعْتَزَلَ فِيهَا فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَإِذَا هِيَ تَبْكِي قُلْتُ مَا يُبْكِيكِ أَوَلَمْ أَكُنْ حَذَّرْتُكِ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ لَا أَدْرِي هُوَ ذَا فِي الْمَشْرُبَةِ فَخَرَجْتُ فَجِئْتُ الْمِنْبَرَ فَإِذَا حَوْلَهُ رَهْطٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ مَعَهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْمَشْرُبَةَ الَّتِي هُوَ فِيهَا فَقُلْتُ لِغُلَامٍ لَهُ أَسْوَدَ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَدَخَلَ فَكَلَّمَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْصَرَفْتُ حَتَّى جَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَجَلَسْتُ مَعَ الرَّهْطِ الَّذِينَ عِنْدَ الْمِنْبَرِ ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ فَجِئْتُ الْغُلَامَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ فَلَمَّا وَلَّيْتُ مُنْصَرِفًا فَإِذَا الْغُلَامُ يَدْعُونِي قَالَ أَذِنَ لَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى رِمَالِ حَصِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ الرِّمَالُ بِجَنْبِهِ مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ طَلَّقْتَ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ بَصَرَهُ إِلَيَّ فَقَالَ لَا ثُمَّ قُلْتُ وَأَنَا قَائِمٌ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَنِي وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى قَوْمٍ تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَذَكَرَهُ فَتَبَسَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قُلْتُ لَوْ رَأَيْتَنِي وَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لَا يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْضَأَ مِنْكِ وَأَحَبَّ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ عَائِشَةَ فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَجَلَسْتُ حِينَ رَأَيْتُهُ تَبَسَّمَ ثُمَّ رَفَعْتُ بَصَرِي فِي بَيْتِهِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ غَيْرَ أَهَبَةٍ ثَلَاثَةٍ فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ فَلْيُوَسِّعْ عَلَى أُمَّتِكَ فَإِنَّ فَارِسَ وَالرُّومَ وُسِّعَ عَلَيْهِمْ وَأُعْطُوا الدُّنْيَا وَهُمْ لَا يَعْبُدُونَ اللَّهَ وَكَانَ مُتَّكِئًا فَقَالَ أَوَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَغْفِرْ لِي فَاعْتَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ الْحَدِيثِ حِينَ أَفْشَتْهُ حَفْصَةُ إِلَى عَائِشَةَ وَكَانَ قَدْ قَالَ مَا أَنَا بِدَاخِلٍ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ حِينَ عَاتَبَهُ اللَّهُ فَلَمَّا مَضَتْ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَبَدَأَ بِهَا فَقَالَتْ لَهُ عَائِشَةُ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لَا تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّا أَصْبَحْنَا لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ لَيْلَةً أَعُدُّهَا عَدًّا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الشَّهْرُ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ وَكَانَ ذَلِكَ الشَّهْرُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّخْيِيرِ فَبَدَأَ بِي أَوَّلَ امْرَأَةٍ فَقَالَ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا وَلَا عَلَيْكِ أَنْ لَا تَعْجَلِي حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ قَالَتْ قَدْ أَعْلَمُ أَنَّ أَبَوَيَّ لَمْ يَكُونَا يَأْمُرَانِي بِفِرَاقِكَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ قَالَ{ يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْوَاجِكَ إِلَى قَوْلِهِ عَظِيمًا }قُلْتُ أَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَيَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الْآخِرَةَ ثُمَّ خَيَّرَ نِسَاءَهُ فَقُلْنَ مِثْلَ مَا قَالَتْ عَائِشَةُ
Huet eis gesot [Yahya bin Bukair] huet eis gesot [Al Laits] vun ['Uqail] vun [Ibn Shihab] sot, huet mir gesot ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin Abu Tsaur] vun ['Abdullah bin 'Abbas radliallahu 'anhuma] sot: 'Ech war ëmmer begeeschtert ['Umar] iwwer déi zwou Fraen ënner de Frae vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam ze froen, vun deenen Allah zu hinnen zwee gesot huet: -'Wann Dir béid bei Allah Reue maacht, da wäerten Är zwee Häerzer tatsächlech geneigt sinn -d'Gut ze akzeptéieren- ...QS At-Tahrim 4-. Also hunn ech hien besicht, awer hien huet mech ausgewichen an ech sinn him nogaang mat enger Liederbeutel gefëllt mat Waasser bis hien koum, dann hunn ech d'Waasser aus dem Waasserbeutel iwwer seng zwou Hänn gegoss bis hien d'Wablutioun gemaach huet.' 'Ech sinn iwwerrascht vun dir, O Ibn 'Abbas!, hien ass 'Aisyah an Hafshah'. Dunn huet den Umar en Hadith ernimmt a gesot: „Mäi Noper vun den Ansar an ech ware am Duerf Banu Umayyah bin Zaid, deen zum Stamm vum Glawen zu Medina gehéiert, an mir hunn eis ofwiesselnd de Rasul sallallaahu 'alaihi wasallam getraff. Enges Daags begéinen ech hien, shallallahu 'alaihi wasallam, en aneren Dag begéint hien hien, shallallahu 'alaihi wasallam. Wéi et meng Kéier war, hien ze treffen, hunn ech no der Offenbarung gefrot, déi deen Dag erofkomm ass, an aner Saachen. A wéi et menger Noper hirer Kéier war, mécht hien datselwecht. Mir sinn d'Quraysh, déi hir Frae kënnen ënnerwerfen, bis mir bei den Ansar koumen, an et sech erausgestallt huet, datt si e Vollek waren, dat vun hire Fraen ënnerworf gouf. Dunn hunn eis Fraen direkt d'Gewunnechten vun den Ansar Fraen imitéiert. Enges Daags hunn ech menger Fra geroden, awer si huet mech ofgeleent an ech hunn hir verbueden, mat mir ze streiden, awer si sot: „Firwat verbitt Dir mir, mat Iech ze streiden?“ Bei Allah, tatsächlech hunn d'Frae vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam Hien haut ofgeleent an eng vun hinnen huet net emol mat Him geschwat bis den Owend.' Ech war schockéiert dat ze héieren an dunn hunn ech gesot: 'Ganz wee deenen vun iech, déi sou Saache maachen.' Dunn sinn ech séier op d'Hafshah zougaangen an dunn hunn ech gefrot: 'O Hafshah, huet iergendeen vun iech haut de Messenger vu Allah sallallaahu 'alaihi wasallam bis den Owend ofgeleent?' Hien huet geäntwert: 'Jo'. Ech sot: 'Wee a Verloscht. Fillt Dir Iech sécher virum Roserei vu Allah, well Säi Messenger sallallaahu 'alaihi wasallam rosen war an Dir gestuerwen sidd? Verlaangt net ze vill vum Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam a streit net mat him iwwer iergendeng Saach a vermeit net mat him ze schwätzen. Frot mech no deem, wat Dir braucht, a sidd net jalous, wann et do ass - d'Fra vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam-, Äre Schatz, deen méi schéin ass a méi vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam' gär huet. Wat hie gemengt huet war 'Aisyah radiallahu 'anha'. Enges Daags hu mir iwwer d'Ghossaner geschwat als Schouster, déi eis Schong fir de Krich virbereet hunn. Also ass mäi Frënd gaangen - fir de Messenger vu Gott sallallaahu 'alaihi wasallam ze treffen - op sengem Rendez-vous Dag, dann ass hien zu 'Isha Zäit zréckkomm, andeems hien ganz haart u mäin Haus geklappt huet a gefrot huet: 'Schléift hien?' Ech war schockéiert an dunn sinn ech erausgaang, fir hien ze treffen. Hie sot: 'Et gouf e grousst Problem.' Ech hunn gefrot: 'Wat ass dat fir e Problem? Sinn d'Ghossaner schonn komm?' Hien huet geäntwert: 'Nee, tatsächlech ass d'Saach méi wichteg a méi laang wéi dëst Problem. De Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam huet sech vu senge Fraen scheede gelooss.' Den Umar sot: 'Wat eng Katastroph an e Verloscht fir d'Hafshah. Ech hat geduecht, datt dat net géif geschéien. Also hunn ech meng Kleeder gefaalt, dann hunn ech d'Fajr-Gebied mam Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam gebiet, dann ass hien an en héije Raum gaangen an huet sech do isoléiert. Also hunn ech den Hafshah begéint, deen am Kräischen war, an ech hunn gefrot: 'Wat huet dech zum Kräischen bruecht, hunn ech dech net gewarnt? Huet de Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sech vun dir scheede gelooss?' Hien huet geäntwert: 'Ech weess net, elo ass hien am Exil.' Also sinn ech erausgaang an op d'Kanzel gaangen an hunn festgestallt, datt ronderëm hie eng Rei vu Leit waren - manner wéi zéng - déi versammelt waren, vun deenen e puer gekrasch hunn. Also hunn ech eng Zäit laang mat hinne gesotzt an dann wollt ech wierklech op d'Plaz vum Exil goen, wou Hie gelieft huet. Ech hunn zum Aswad, dem klenge Jong, deen him gedéngt huet, gesot: "Frot Dir d'Erlaabnes fir den 'Umar?'" Hie goung eran a schwätzt mam Prophéit (Fridden a Segen vun Allah sief mat him), dann ass hien erauskomm a sot: "Ech hunn Är Absicht vermëttelt, awer hie schwätzt." Dann sinn ech zréckkomm a sinn mat de Leit beim Kanzel zesummekomm. E Moment méi spéit ass mäi Wonsch erëm opgestan, also sinn ech bei de klenge Jong gaangen a meng Absicht wéi virdrun vermëttelt, an hien huet wéi virdrun geäntwert. Dann hunn ech mech erëm mat de Leit beim Kanzel gesat. Dann ass mäi Wonsch erëm opgestan, also sinn ech erëm bei de klenge Jong gaangen a sot: "Frot Dir d'Erlaabnes fir den 'Umar?'" Hien huet wéi virdrun geäntwert. Wéi ech wollt zréckgoen, huet de klenge Jong mech geruff a gesot: "De Messenger vun Allah, Fridden a Segen vun Allah sief mat him, erlaabt Iech eranzegoen." Also sinn ech eran gaangen fir hien ze begéinen, deen um Sand als säi Bett louch, an et war kee Bett tëscht him an dem Sand, sou datt de Sand Spueren op senge Säiten hannerlooss huet. Hie stoung op engem Këssen aus Lieder, gefëllt mat Kokosfaser. Ech hunn hien begréisst an dunn, wärend ech nach ëmmer stoung, sot ech: 'Hutt Dir Är Fraen gescheet?' Also huet hien mech ugekuckt a gesot: 'Nee'. Dann sot ech: 'Fillt Dir Iech schlecht, well Dir mech gesinn hutt?' Mir sinn Quraish-Leit, déi gewinnt sinn, eis Fraen z'ënnerwerfen. Wéi mir heihi komm sinn, hu mir e Vollek kennegeléiert, dat vun hire Fraen ënnerworf gouf. Also huet den Umar et erzielt. Dann huet de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam gelächelt. Dann sot ech: 'Wat wann Dir mech d'Hafshah begéine géift an ech zu him soen: 'Sidd net jalous, wann et - d'Fra vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam - gëtt, Är Léifsten, déi méi schéin ass a méi vum Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam gär huet.' Wat den Umar gemengt huet, war 'Aisyah radiallahu 'anha'. Also huet hien erëm gelächelt. Dann hunn ech mech gesat, wéi ech hie laachen gesinn hunn, an dunn hunn ech säin Haus gekuckt. Bei Gott, ech hunn do näischt gesinn, well meng Aen net manner wéi dräimol hin an hier gekuckt hunn. Dunn hunn ech gesot: 'Frot Allah, datt hien d'Welt fir Är Ummah erweidert, well souguer d'Perser an d'Ramawi goufen erweidert an d'Welt ginn, och wann si Allah net ubidden.' Zu där Zäit louch hien nidder a sot: 'Zweifels du, O Ibn Al Khaththob? Si sinn e Vollek, dat hir Guttheet am Liewe vun dëser Welt beschleunegt huet.' Ech sot: 'O Messenger vu Gott, frot ëm Verzeiung fir mech.' Et huet sech erausgestallt, datt et wéinst mengem Uerteel wéi deem war, datt de Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam sech isoléiert huet, wéi den Hafshah et dem 'Aisyah radiallahu 'anha weiderginn huet. Virdrun hat Hien gesot: Ech wäert net ee Mount bei hinne bleiwen, well Hien op si genervt war, nodeems Allah Hien geroden huet. Wéi nénganzwanzeg Deeg vergaange waren, war déi éischt Persoun, bei déi hien komm ass, d'Aisyah. Also sot d'Aisha zu him: 'Du hues geschwuer, net ee Mount bei eis ze kommen, während mir haut eréischt déi nénganzwanzegst Nuecht vergaange sinn, ech hunn se gezielt.' Also sot de Prophet sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Dëse Mount huet nénganzwanzeg Deeg'. Et sinn nénganzwanzeg Deeg an deem Mount. Dunn sot 'Aisyah radiallahu 'anha: 'Dunn ass de Vers takhyiir -Wiel- erofkomm. Also huet Hien mat mir als éischt vu senge Fraen ugefaangen. Hien sot: 'Tatsächlech, ech erënneren iech un eppes, nämlech, maach der keng Suergen, bis Dir d'Meenung vun Ären Elteren gefrot hutt'. 'Aisyah radiallahu 'anha sot: 'Ech weess schonn, datt meng Elteren mir net bestallt hunn, mech vun iech ze scheeden.' Dunn sot si: 'Tatsächlech huet Allah gesot: - 'O Prophet, schwätzt mat äre Fraen... bis Dir zu sengem Wuert kommt... eng grouss Belounung- QS Al Ahzab: 28 -29-. Aisyah, muss Allah mat hir zefridden sinn, sot: 'Ass dat wat meng Elteren bestallt hunn? Wierklech, ech léiwer Allah, Säi Messenger an d'Liewen nom Doud'. Dunn hunn seng Fraen datselwecht gewielt an dann hunn si gesot, wéi gesot 'Aisyah radiallahu 'anha'.